Odsiecz wiedeńska 1683: szarża, która zatrzymała Turków

Przez dwa miesiące 1683 roku losy Europy Środkowej wisiały na murach jednego miasta. Gdy odsiecz wreszcie nadeszła, zeszła w galopie z zalesionej góry, a odsiecz wiedeńska stała się chwilą, w której długi marsz Osmanów w głąb Europy został wreszcie zawrócony.

Turcy u bram

Ogromna armia osmańska pod wielkim wezyrem Kara Mustafą dotarła pod Wiedeń w lipcu i otoczyła miasto. W środku garnizon i mieszczanie trzymali kurczący się obwód, gdy osmańscy saperzy kopali pod murami i wysadzali wyłom za wyłomem. We wrześniu miasto głodowało i było bliskie upadku.

Odsiecz, która omal nie przyszła za późno

Armia Ligi Świętej, wojska cesarskie, niemieckie i polskie, ruszyła na ratunek pod naczelnym dowództwem polskiego króla Jana III Sobieskiego. Zebrali się na wzgórzach nad miastem, na zalesionych wzniesieniach Kahlenbergu, i 12 września zaczęli schodzić z walką ku obozowi tureckiemu.

Miasto trzymało się przez sześćdziesiąt dni; musiało wytrwać jeszcze jedno popołudnie.

Wielka szarża

Późnym popołudniem, gdy armia osmańska była wyczerpana całodniową walką na dwa fronty, Sobieski zadał cios, który rozsławił bitwę: potężną szarżę jazdy z polską husarią na czele, nazywaną często największą szarżą kawalerii w dziejach. Tysiące jeźdźców runęło w dół prosto w serce wrogiego obozu.

Pogrom

Armia osmańska pękła i rzuciła się do ucieczki, porzucając namioty, działa i skarby. Sobieski, oglądając zdobyty obóz, przesłał wieść o zwycięstwie słowami nawiązującymi do Cezara: przybyliśmy, zobaczyliśmy, Bóg zwyciężył.

Odwrócenie fali

Wiedeń był szczytem osmańskiej ekspansji w Europie. Od tej jesieni granica zaczęła, powoli, przesuwać się w drugą stronę, a Habsburgowie przez kolejne dekady parli na południe i wschód. Oblężenie, które omal nie skończyło się katastrofą, stało się punktem zwrotnym zapamiętanym w całej Europie.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego odsiecz wiedeńską z 1683 roku pamięta się jako szarżę, która ocaliła Europę?

Odsiecz wiedeńska z 1683 roku stała się chwilą, w której długi marsz Osmanów w głąb Europy został wreszcie zawrócony, gdy armia Ligi Świętej rozbiła oblegających. Był to szczyt osmańskiej ekspansji w Europie.

Kto dowodził odsieczą wiedeńską w 1683 roku i jak nadeszła?

Odsiecz wiedeńską w 1683 roku poprowadziła armia Ligi Świętej, wojska cesarskie, niemieckie i polskie, pod naczelnym dowództwem polskiego króla Jana III Sobieskiego. Zebrali się na zalesionych wzniesieniach Kahlenbergu i 12 września zaczęli schodzić z walką ku obozowi tureckiemu.

Co sprawiło, że wielka szarża jazdy była rozstrzygająca pod Wiedniem w 1683 roku?

Późnym popołudniem odsieczy wiedeńskiej w 1683 roku, gdy armia osmańska była wyczerpana walką na dwa fronty, Sobieski zadał potężną szarżę jazdy z polską husarią na czele, nazywaną często największą szarżą kawalerii w dziejach. Tysiące jeźdźców runęło w dół w serce wrogiego obozu, a armia osmańska pękła i rzuciła się do ucieczki.

Jak blisko upadku był Wiedeń w 1683 roku?

Podczas odsieczy wiedeńskiej w 1683 roku miasto trzymało kurczący się obwód przez około dwa miesiące, gdy osmańscy saperzy wysadzali wyłom za wyłomem, a we wrześniu głodowało i było bliskie upadku. Odsiecz nadeszła w samą porę, po tym jak miasto broniło się przez sześćdziesiąt dni.

Jakie były strategiczne następstwa odsieczy wiedeńskiej z 1683 roku?

Po odsieczy wiedeńskiej z 1683 roku granica zaczęła powoli przesuwać się w drugą stronę, a Habsburgowie przez kolejne dekady parli na południe i wschód. Oblężenie, które omal nie skończyło się katastrofą, stało się punktem zwrotnym zapamiętanym w całej Europie.

Kto wygrał bitwę pod Wiedniem?

Bitwę pod Wiedniem w 1683 roku wygrała armia Ligi Świętej, wojska cesarskie, niemieckie i polskie pod dowództwem polskiego króla Jana III Sobieskiego, która rozbiła oblegającą armię osmańską wielkiego wezyra Kara Mustafy. Armia osmańska pękła i rzuciła się do ucieczki, porzucając obóz.