16 czerwca 1815 roku, dwa dni przed Waterloo, Napoleon stoczył na terenie dzisiejszej Belgii dwie bitwy naraz. Pod Ligny pobił Prusaków Blüchera, którzy cofnęli się w stronę Wavre, a pod Quatre Bras marszałek Ney nie zdołał wyprzeć Wellingtona ze skrzyżowania. Tymczasem francuski korpus d’Erlona przez całe popołudnie maszerował od jednej bitwy ku drugiej.
Bitwa pod Ligny 1815: zwycięstwo, które nie dobiło Prusaków
16 czerwca 1815 · 211 lat temu
Dwa dni przed Waterloo Napoleon zaatakował pod Ligny w dzisiejszej Belgii Prusaków feldmarszałka Blüchera. Francuzi zwyciężyli, lecz Prusacy wycofali się w stronę Wavre i walnie przyczynili się do klęski Napoleona pod Waterloo.
Pełna historia: Bitwa pod Ligny 1815: zwycięstwo, które nie dobiło Prusaków ›Bitwa pod Quatre Bras 1815: obrona skrzyżowania
16 czerwca 1815 · 211 lat temu
Na skrzyżowaniu dróg pod Quatre Bras wojska marszałka Neya starły się z armią Wellingtona tego samego dnia co pod Ligny. Ney miał odrzucić Anglików i wyjść na tyły Prusaków, lecz w końcu musiał się wycofać.
Pełna historia: Bitwa pod Quatre Bras 1815: obrona skrzyżowania ›Dwie bitwy jednego dnia
Wellington meldował, że 15 czerwca o świcie Francuzi zaatakowali pruskie posterunki nad Sambrą, a wieczorem wyparli spod Frasnes brygadę niderlandzką aż do zabudowań folwarku Quatre Bras.1
François Tsas, który pisał w 1973 roku w „Revue du Souvenir Napoléonien”, opisuje plan Napoleona jako jego ulubiony manewr „pozycji centralnej”: skupić siły w miejscu styku dwóch armii przeciwnika, jedną powstrzymać oddziałem osłonowym, a drugą pobić. Ney objął lewe skrzydło, liczące według Tsasa 47 tysięcy ludzi, a według Ropesa 43 tysiące, i ruszył na Quatre Bras, a cesarz poprowadził prawe skrzydło i gwardię przeciw Prusakom zbierającym się pod Sombreffe.2
Blücher miał na polu bitwy tylko trzy z czterech korpusów, bo IV Korpus Bülowa nie zdążył nadejść. Wellington pojechał na spotkanie z nim; Ropes datuje ich spotkanie na pierwszą po południu. Według Müfflinga, którego cytuje Ropes, ostatnie słowa księcia brzmiały: „Well! I will come, provided I am not attacked myself” („Dobrze! Przybędę, o ile sam nie zostanę zaatakowany”, przekład nasz). Gareth Glover podaje ten sam warunek: pomoc „if not attacked himself” („jeśli sam nie zostanie zaatakowany”, przekład nasz).3
Także tego dnia
1487: bitwa pod Stoke 16 czerwca zakończyła klęską bunt Yorkistów przeciw Henrykowi VII. The Battlefields Trust uznaje Stoke Field za ostatnią bitwę wojny Dwóch Róż: pod East Stoke w hrabstwie Nottingham buntownicy hrabiego Lincoln i lorda Lovella zaatakowali około dziewiątej rano królewską straż przednią hrabiego Oksfordu, a jego kontratak rozbił ich w walce, która trwała niecałe trzy godziny.4
