12 marca 1879 roku, we mgle przed świtem, zuluski oddział pod wodzą Mbiliniego rozbił nad rzeką Intombe koło Luneberga kompanię brytyjskiego 80 Pułku, obozującą przy unieruchomionym konwoju wozów; zginął kapitan David Moriarty i około 60 jego żołnierzy. Sierżant Anthony Booth osłaniał odwrót ocalałych i otrzymał Krzyż Wiktorii.
Konwój uwięziony przy brodzie
W marcu 1879 roku, w czasie wojny brytyjsko-zuluskiej, pięć kompanii brytyjskiego 80 Pułku pod dowództwem majora Charlesa Tuckera stało w Lunebergu, niedaleko granicy Zululandu. 7 marca kompania kapitana Davida Moriarty’ego wyruszyła po konwój wozów jadących z Derby. Ulewne deszcze podniosły wodę w rzece Intombe i eskorta rozbiła obóz przy brodzie, w większości z wozami ustawionymi na drugim brzegu w tabor w kształcie litery V. O pierwszym wielkim zwycięstwie Zulusów w tej wojnie piszemy w artykule o bitwie pod Isandlwaną.1
W nocy z 11 na 12 marca na północnym brzegu było z Moriartym około 70 ludzi, a na południowym około 35 pod dowództwem porucznika Henry’ego Harwarda. Nie wystawiono wysuniętych placówek.2
Z mgły
Przed świtem 12 marca, pod osłoną mgły, duży oddział zuluski niezauważony podszedł do wozów i uderzył na obóz na północnym brzegu. Moriarty zginął, a wraz z nim wielu jego żołnierzy, którzy nie zdążyli stawić oporu. Źródła brytyjskie nazywają dowódcę Zulusów Umbelinim, dziś znanym jako Mbilini. Szacunki jego sił wahają się od 800 do ponad 5000; Tucker ocenił je na nie mniej niż 4000.3
Na południowym brzegu żołnierze Harwarda otworzyli ogień, ale nie zdołali powstrzymać około 200 Zulusów przed przeprawą. Harward osiodłał konia i pogalopował do Luneberga. Sierżant Anthony Booth zebrał kilku ludzi i przez około trzy mile osłaniał odwrót ocalałych, trzymając Zulusów na dystans. Otrzymał Krzyż Wiktorii, ogłoszony w London Gazette 24 lutego 1880 roku.4
Straty
Zginęło lub zaginęło około 60 żołnierzy 80 Pułku: według pierwszego meldunku Tuckera 40 zabitych na pewno i 20 zaginionych ze 104, a według historii pułku 61. Zginęło też dwóch konwojentów i 15 woźniców. Zulusi zabrali woły, karabiny i amunicję.5
Harward stanął przed sądem wojennym w Fort Napier w Pietermaritzburgu 20 lutego 1880 roku, oskarżony o haniebne porzucenie swoich ludzi, i został uniewinniony. Generał, który miał zatwierdzić wyrok, odmówił, pisząc, że im bardziej bezradne jest położenie żołnierzy, tym bardziej obowiązkiem oficera jest zostać i dzielić ich los, a na polecenie naczelnego wodza armii, księcia Cambridge, jego naganę odczytano przed frontem każdego pułku. Harward zrezygnował z patentu oficerskiego w maju 1880 roku.6
Mbilini nie cieszył się długo zwycięstwem: 5 kwietnia 1879 roku w potyczce z konnymi żołnierzami 80 Pułku koło Luneberga został śmiertelnie ranny, a jego ostatnie schronienie leżało na górze Hlobane. O bitwie stoczonej pod tą górą piszemy w artykule o bitwie pod Hlobane.7
Także 12 marca
1940: Związek Radziecki i Finlandia podpisały w Moskwie traktat pokojowy kończący wojnę zimową; nazajutrz Neville Chamberlain oznajmił Izbie Gmin, że warunki pokoju „podpisano w Moskwie ostatniej nocy” i że tego ranka zaczął obowiązywać rozejm (przekład nasz).8






