29 grudnia 1890 roku nad strumieniem Wounded Knee w rezerwacie Pine Ridge w Dakocie Południowej żołnierze 7. pułku kawalerii USA, rozbrajający grupę Lakotów wodza Wielkiej Stopy, otworzyli ogień po pojedynczym strzale i zabili ponad 150 mężczyzn, kobiet i dzieci. W 1808 roku brytyjska jazda pobiła pod Benavente strzelców konnych Gwardii Napoleona.1
Masakra nad Wounded Knee, 1890
W 1890 roku wielu Lakotów przyjęło Taniec Ducha, ruch religijny obiecujący powrót dawnego sposobu życia, a zaniepokojony rząd Stanów Zjednoczonych wysłał wojsko do rezerwatu Pine Ridge w Dakocie Południowej, by go stłumić. 7. pułk kawalerii ruszył za grupą lakockiego wodza zwanego Wielką Stopą (Big Foot), która opuściła rezerwat Cheyenne River i szła do Pine Ridge, dogonił ją i doprowadził do obozu nad strumieniem Wounded Knee.2
Rankiem 29 grudnia żołnierze pod dowództwem pułkownika Jamesa W. Forsytha otoczyli obóz, wycelowali w niego działa i zaczęli odbierać Indianom broń. W trakcie rozbrajania padł strzał; nie wiadomo, kto go oddał ani czy był przypadkowy. Wywołał on nawałę ognia karabinowego i artyleryjskiego, która zabijała mężczyzn, kobiety i dzieci.3
Liczba zabitych jest niepewna. National Park Service podaje ponad 200 zabitych Lakotów, National Library of Medicine ponad 153, a Biblioteka Kongresu szacuje ich na około 200. Zginęli też żołnierze: według Park Service 30, wielu od ognia własnych towarzyszy, a według National Library of Medicine 25.4
Potyczka pod Benavente
29 grudnia 1808 · 217 lat temu
Benavente, 1808: Gwardia Napoleona odrzucona
W grudniu 1808 roku brytyjska armia sir Johna Moore'a, która weszła do północnej Hiszpanii, by uderzyć w komunikację Francuzów, zawróciła i zaczęła się cofać ku La Coruñi, gdy Napoleon ruszył na nią ze znacznie większymi siłami. W nocy 28 grudnia ludzie generała Roberta Crawfurda wysadzili most na rzece Esla w Castro Gonzalo pod Benavente, gdy tylko przeszła po nim brytyjska kawaleria. Następnego ranka ostatnia brytyjska piechota opuściła Benavente, a jazda lorda Henry'ego Pageta została, by pilnować brodów.5
Widząc tylko rzadkie placówki, generał Charles Lefebvre-Desnouettes, dowódca kawalerii Gwardii Cesarskiej, znalazł bród niedaleko zniszczonego mostu i przeprawił się ze strzelcami konnymi Gwardii, których było według Omana od 500 do 600, a według Napiera 600. Brytyjskie placówki, wsparte przez huzarów Legionu Królewsko-Niemieckiego, walczyły z nimi, cofając się ku miastu. Paget ustawił 10. pułk huzarów za domami na skraju Benavente. Pozwolił Francuzom podejść, po czym uderzył huzarami i placówkami naraz, a strzelcy konni załamali się i uciekli z powrotem za rzekę. Gdy próbowali sformować się na drugim brzegu, odpędziły ich dwa brytyjskie działa.6
Lefebvre-Desnouettes został schwytany w pościgu. Wywieziono go do Anglii, skąd później uciekł do Francji. Oman i Napier zgodnie podają, że Brytyjczycy stracili około 50 zabitych i rannych, a Francuzi zostawili na polu 55 zabitych i rannych i około 70 jeńców, zaś chirurg Napoleona Larrey opatrzył jeszcze około 70 rannych, którym udało się uciec. Armia Moore'a dotarła do La Coruñi, a bitwa stoczona tam w styczniu ma własną stronę: 16 stycznia, La Coruña, 1809.7
Także tego dnia
Bitwa pod Miluzą
29 grudnia 1674 · 351 lat temu
Armia francuska marszałka Turenne'a, prowadząca niespodziewanie zimową kampanię w Alzacji, uderzyła pod Miluzą na wojska cesarskie rozkładające się na leże zimowe w czasie wojny Francji z koalicją. Francuzi zwyciężyli, a kilka dni później Turenne pobił cesarskich ponownie pod Turckheim.
