6 listopada 1792 roku francuska Armia Północy generała Charles'a-François Dumourieza, około 40 000 ludzi, w dużej części świeżych ochotników, zdobyła grzbiet pod Jemappes koło Mons, w dzisiejszej Belgii, broniony przez 13 000 do 14 000 Austriaków, i otworzyła Francuzom drogę do Niderlandów Austriackich. W 1917 roku Kanadyjczycy zdobyli Passchendaele.
Bitwa pod Jemappes
6 listopada 1792 · 233 lata temu
Po Valmy: marsz na Mons
We wrześniu 1792 roku inwazję na Francję prowadzoną przez Prusaków zatrzymano pod Valmy. Generał Charles-François Dumouriez przeniósł wtedy wojnę do Niderlandów Austriackich, dzisiejszej Belgii, a jego armia ruszyła na Mons.1
Grzbiet przed Mons
Książę Albert Sasko-Cieszyński stanął do obrony na wzgórzach przy wsi Jemappes, przed Mons. Siły były bardzo nierówne: Dumouriez miał około 40 000 ludzi, w dużej części świeżych ochotników, przeciw 13 000 do 14 000 Austriaków, według Chuqueta 13 200.2
Południe: linia pęka i znów się zbiera
Około południa Dumouriez rzucił wojska do ogólnego natarcia. Nie poszło gładko. Na prawym skrzydle, jak pisze Chuquet, szarża świeżych austriackich dragonów odrzuciła francuską jazdę i piechotę od właśnie zdobytych redut, a w centrum bataliony wyparte z lasu przez tyrolskich strzelców zaczęły się chwiać pod kartaczami. Także Kieswetter opisuje, że francuskie natarcia kilkakrotnie odrzucano, zanim zebrano je na nowo.3
Kto je zebrał, zależy od tego, kogo czytamy. James Kieswetter przypisuje tę zasługę Dumouriezowi. Chuquet wymienia kilku oficerów, którzy zbierali centrum, wśród nich Dumourieza, ale przede wszystkim młodego księcia Chartres, przyszłego króla Ludwika Filipa, który dowodził centrum. W relacji Chuqueta Chartres zebrał maruderów w dużą kolumnę, którą nazwał batalionem Mons, i poprowadził ją na reduty, porywając za sobą całe centrum. Historyk Munro Price pisze, że przełamał silnie bronioną pozycję austriacką, a National Gallery w Londynie, że poprowadził szarżę, która przyniosła Francuzom zwycięstwo.4
Wzięci w dwa ognie Austriacy cofnęli się na Mons.5
Cena grzbietu
Liczby bardzo się różnią. Chuquet podaje straty austriackie na 4000 zabitych, rannych i zbiegłych oraz 13 dział, a Kieswetter szacuje straty każdej ze stron na od 4500 do 7000 ludzi.6
Bruksela i dekret o braterstwie
Mniej więcej tydzień później, 14 listopada, Francuzi weszli do Brukseli. Kieswetter nazywa Jemappes pierwszym prawdziwym zwycięstwem armii rewolucyjnych w polu, a według Chuqueta bitwa kosztowała Austriaków całą Belgię aż po Mozę.7
Sukces uderzył Republice do głowy. 19 listopada 1792 roku Konwent Narodowy ogłosił, że udzieli braterstwa i pomocy wszystkim ludom, które zechcą odzyskać wolność, a 15 grudnia zadekretował wolność i suwerenność ludów we wszystkich krajach, do których wkroczą jego armie. Zdobycze nie przetrwały: po klęsce Dumourieza pod Neerwinden w marcu 1793 roku Francuzi opuścili Belgię.8
Król spod Jemappes
Książę Chartres, później książę Orleanu, został w 1830 roku królem Ludwikiem Filipem. Zamówił u Horace'a Verneta obrazy swoich bitew, a National Gallery, która ma w zbiorach „Bitwę pod Jemappes” Verneta, pisze, że cykl miał pokazać jego karierę wojskową i republikańskie sympatie i że nazywano go czasem „królem spod Jemappes”. W Wersalu Sala 1792, jedyna pozostałość sal, które Ludwik Filip poświęcił rewolucji, mieści obraz Henry'ego Scheffera z 1834 roku według kompozycji Verneta, widoczny na górze tej strony.9
Bitwa pod Droop Mountain 1863: ostatnia wielka walka w Wirginii Zachodniej
6 listopada 1863 · 162 lata temu
Na Droop Mountain w Wirginii Zachodniej oddziały Unii generała Williama Averella zaatakowały siły Konfederacji Johna Echolsa w czasie wojny secesyjnej. Konfederaci zostali wyparci z umocnień, a zwycięstwo Unii przyczyniło się do wygaszenia ich działań zbrojnych w Wirginii Zachodniej.
Pełna historia: Bitwa pod Droop Mountain 1863: ostatnia wielka walka w Wirginii Zachodniej ›Także tego dnia
W 1632 roku pod Lützen zginął król szwedzki Gustaw II Adolf, w bitwie z armią cesarską Wallensteina. Źródła szwedzkie podają datę 6 listopada, według kalendarza juliańskiego, którego Szwecja wtedy używała; według dzisiejszego kalendarza był to 16 listopada i tę datę podaje większość opracowań. Streiff, koń, którego dosiadał tego dnia, jest przechowywany w Zbrojowni Królewskiej w Sztokholmie.10
W 1917 roku 1. i 2. Dywizja Kanadyjska zdobyły ruiny wsi Passchendaele, a ostatnie natarcie 10 listopada zakończyło ofensywę. Dwóch Kanadyjczyków, Colin Fraser Barron i James Robertson, zdobyło 6 listopada Krzyż Wiktorii. Robertson przyniósł pod ogniem jednego z dwóch rannych strzelców wyborowych i zginął od pocisku, wracając z drugim. Bitwę opisujemy na stronie 31 lipca i w artykule o Passchendaele.11







