Bitwa pod Droop Mountain 1863: ostatnia wielka walka w Wirginii Zachodniej

Ze szczytu konfederaci widzieli całą armię Unii rozłożoną na równinie w dole, wokół wsi Hillsboro, dwie mile z okładem dalej. Mieli przedpiersia z pni, kamieni i ziemi, działa na grzbiecie i drogę za plecami, biegnącą milami po szczycie góry. Nie widzieli tylko kolumny piechoty, która przedzierała się przez lasy, by uderzyć na nich z boku.²

Kto wygrał bitwę pod Droop Mountain i dlaczego?

Wygrała Unia. Około 5 tysięcy żołnierzy generała brygady Williama W. Averella miało mniej więcej trzykrotną przewagę nad 1700 konfederatami Johna Echolsa, a gdy pozorowany atak zajmował uwagę obrońców od czoła, piechota Averella obeszła ich lasami i uderzyła w lewe skrzydło. Kiedy to skrzydło ustąpiło, obrona góry zamieniła się w bezładną ucieczkę.³

Tło: kolej i nowy stan

Wirginia Zachodnia przystąpiła do Unii w 1863 roku, ale siły Konfederacji wciąż trzymały się w jej południowo-wschodnim zakątku. American Battlefield Trust wyjaśnia dlaczego: linia kolejowa Virginia and Tennessee biegła blisko południowo-wschodniej granicy stanu i dopóki działała, armia Konfederacji mogła pozostawać w Wirginii Zachodniej.⁴

Od sierpnia do grudnia 1863 roku generał brygady William W. Averell poprowadził przez góry trzy rajdy w stronę linii kolejowej koło Dublin w Wirginii. Pierwszy zakończył się w sierpniu pod White Sulphur Springs, gdzie konfederaci pułkownika George'a S. Pattona zawrócili go z drogi. Droop Mountain była skutkiem drugiego.⁵

26 października dowódca Departamentu Wirginii Zachodniej, generał Benjamin F. Kelley, rozkazał Averellowi wyruszyć z Beverly na Lewisburg i rozbić lub przepędzić stacjonujące tam siły konfederatów. Druga kolumna generała Alfreda N. Duffiégo, z Charleston w dolinie Kanawhy, miała połączyć się z nim w Lewisburgu. Jeśli okazałoby się to wykonalne, oddziały konne miały potem ruszyć na linię kolejową i zniszczyć most na rzece New koło Dublin.⁶

Armie i dowódcy

Unia. Kolumna Averella była mieszaną siłą kawalerii, piechoty konnej, piechoty i artylerii, liczącą blisko 5 tysięcy ludzi i dwie baterie. Plan zakładał kleszcze: Averell miał odciągnąć konfederatów od Lewisburga, a Duffié zająć miasto i pomóc osaczyć armię Południa.⁷

Sam Averell był oficerem zawodowym, absolwentem West Point z 1855 roku, który przed wojną służył na pograniczu, a potem dowodził kawalerią w Armii Potomaku. Po Chancellorsville Joseph Hooker odwołał go z dowództwa, a jego przydział do Wirginii Zachodniej był, jak ocenia e-WV, w istocie karą. W 1864 roku znów odsunie go Philip Sheridan.⁸

Konfederaci. Naprzeciw stały oddziały pułkownika Williama L. Jacksona koło Mill Point w hrabstwie Pocahontas i brygada generała brygady Johna Echolsa w Lewisburgu, z pułkownikiem George'em S. Pattonem na czele jej piechoty. Echols meldował, że w walce wzięło udział około 1700 jego ludzi.⁹

Echols, urodzony w Lynchburgu w 1823 roku, wykształcony w Washington College i na Harvardzie, był adwokatem w Union w hrabstwie Monroe i w 1861 roku na konwencji Wirginii głosował za secesją. Wystawił kompanię, walczył pod pierwszym Manassas i został ranny pod Kernstown w 1862 roku. Po Droop Mountain miał w maju 1864 roku dowodzić prawym skrzydłem konfederatów pod New Market i służyć pod Lee'em pod Cold Harbor.¹⁰

Każda ze stron przeceniała drugą. Na podstawie zeznań jeńców Averell i Kelley szacowali konfederatów na około 4 tysiące ludzi z siedmioma działami; Echols sądził, że walczył z mniej więcej 7 tysiącami federalnych.¹¹

Przebieg w fazach

4 i 5 listopada. Averell wyruszył z Beverly 1 listopada. 4 listopada jego ludzie natknęli się koło Hillsboro na część oddziałów Jacksona. Jackson ostrzegł Echolsa i prowadząc walki opóźniające, 5 listopada wycofał się na szczyt Droop Mountain, gdzie stanął do obrony. Averell wycofał swoją straż przednią poza zasięg konfederackich dział i odłożył atak na następny dzień.¹²

Nocny marsz. Echols wyruszył spod Lewisburga w środku nocy i po nocnym marszu dotarł na górę wczesnym rankiem 6 listopada. Obawiając się, że federalni mogą użyć innej drogi, by obejść jego prawe skrzydło i wyjść mu na tyły, wysłał batalion z działem, by jej strzegł.¹³

Linia konfederatów. Po przybyciu Echols objął dowództwo nad całością sił. Baterie ustawił tuż za grzbietem, gdzie Jackson miał już na stanowisku dwa działa, z 22. pułkiem wirgińskim za nimi jako wsparciem i 23. batalionem na prawo od gościńca. Stamtąd, jak pisał Echols, jego ludzie patrzyli w dół na równinę zwaną Little Levels i na wieś Hillsboro i widzieli części linii Unii w odległości dwóch mil i więcej. Averell, patrząc z dołu, opisał północny stok uprawiany niemal po sam szczyt, dwie i pół mili od podnóża, poprzecinany pasami lasu, do którego dochodziło się tylko przez faliste wzgórza i mylące wąwozy.¹⁴

Plan ataku. Averell uznał, że bezpośredni szturm po odkrytym północnym stoku byłby zbyt trudny. Wysłał pułk kawalerii i baterię, by markowały atak na prawe skrzydło konfederatów, a jego piechota obeszła długim łukiem przez lasy w prawo, by wspiąć się na grzbiet i uderzyć na lewe skrzydło i tyły przeciwnika. Jego działa otworzyły ogień około jedenastej, ale wyrządziły niewiele szkód.¹⁵

Marsz oskrzydlający. Kolumnę obchodzącą tworzyła piechota pułkownika Moora: jego własny 28. pułk z Ohio i 10. pułk z Wirginii Zachodniej, z jedną kompanią kawalerii. Raport Averella i raport Moora opisują marsz długi na około 9 mil, szerokim półkolem przez wzgórza i lasy; Averell dodaje, że przewodnik wysłany z kolumną okazał się bezużyteczny, więc Moor kierował się odgłosem dział. Moor pisał, że jego ludzie przeszli przez odkrytą dolinę niezauważeni, a Echols przyznał, że napastnicy na jego lewym skrzydle byli tak dobrze ukryci w lesie, iż z początku nie potrafił ocenić ich siły.¹⁶

13.45. Odgłosy walki na lewym skrzydle konfederatów powiedziały Averellowi, że jego piechota dotarła na miejsce. Posłał trzy pułki spieszonej piechoty konnej, 2., 3. i 8. z Wirginii Zachodniej, skośnie w górę stoku na centrum. Szły pod zabójczym ogniem z góry i przy linii konfederatów wygrały brutalną walkę wręcz.¹⁷

Punkt zwrotny: lewe skrzydło konfederatów ustępuje

Na lewym skrzydle konfederatów walka stała się zacięta. Echols dosyłał posiłki, najpierw batalion, potem trzy kompanie 22. pułku wirgińskiego, i wysłał tam pułkownika Pattona, by objął dowództwo; według Trustu Patton przez pewien czas wstrzymywał natarcie federalnych w centrum. Około piętnastej oddział sygnałowy 68. nowojorskiego pułku piechoty zameldował, że linia konfederatów się chwieje, i Averell rzucił do walki ostatni odwód.¹⁸

W lesie na lewym skrzydle konfederatów obie strony zderzyły się niemal na ślepo. Moor meldował, że drzewa i gęste poszycie pozwalały jego ludziom widzieć najwyżej na 25 do 30 jardów; Echols pisał o nieprzyjacielu nacierającym pod osłoną gęstego lasu i zarośli. Każdy oddział, który Echols posyłał na to skrzydło, wkrótce prosił o pomoc i każdy był po kolei spychany, a Moor wprowadził 10. pułk z Wirginii Zachodniej obok 28. z Ohio i poprowadził oba naprzód, aż jego linia dotarła na odkryte wzgórze, na którym stały działa konfederatów.¹⁹

Lewe skrzydło konfederatów zostało zgięte, a centrum zaczęło się chwiać. Po blisko sześciu godzinach ognia artylerii, strzelaniny i walki wręcz piechota Unii przełamała lewe skrzydło konfederatów, a odwrót zamienił się w ucieczkę. Averell meldował, że konfederaci zostali zepchnięci ze szczytu o piętnastej; Echols, że rozkazał odwrót około szesnastej, osłaniając go ogniem kartaczy.²⁰

Odwrót prowadził wąską drogą po szczycie góry przez około cztery mile, a Echols przyznał, że powstało pewne zamieszanie, gdy wpadli w popłoch koniowodni jego spieszonej kawalerii. Działa strzelały, dopóki nie odeszła większość piechoty, a kawaleryjska straż tylna powstrzymywała ścigających jeźdźców federalnych. Averell posłał za uciekającymi batalion i dwa działa, a cała jego kolumna szła za nimi do zmroku; piechota Moora przeszła jeszcze sześć mil, zanim rozbiła biwak przy drodze.²¹

Następstwa

Averell postanowił nie naciskać mocno pobitych konfederatów tego wieczoru. Do Lewisburga było jeszcze 20 mil, a on, jak pisał, liczył, że nieprzyjaciel będzie się ociągał w drodze i następnego dnia wpadnie między jego kolumnę a kolumnę Duffiégo. Tymczasem Echols maszerował przez całą noc. Trust podsumowuje wynik: federalni zajęli Lewisburg, ale nie wykorzystali swojego sukcesu.²²

Echols dowiedział się wtedy, że Duffié jest tylko 18 mil na zachód od słabo bronionego Lewisburga. Po wyczerpującym nocnym marszu jego ludzie przeszli przez miasto przed świtem 7 listopada i cofnęli się w stronę granicy Wirginii. Duffié wkroczył do Lewisburga tego ranka, a Averell przybył później tego samego dnia.²³

Liczba poległych zależy od tego, czyje dane przyjąć. National Park Service szacuje straty na 415 ludzi, 140 po stronie Unii i 275 po stronie Konfederacji; unijny wykaz strat w Official Records podaje 119, a American Battlefield Trust, opierając się na tym wykazie, podaje łącznie 394. Echols określił własne straty na 275 zabitych, rannych i zaginionych, wliczając tych, którzy potem wrócili do szeregów; Averell oceniał zabitych i rannych konfederatów na około 250, a Kelley na 400 do 600.²⁴

Wielu rannych zostało w pobliżu pola bitwy. Gdy kolumna Moora maszerowała po bitwie z powrotem na północ, zabrała w Hillsboro 55 rannych żołnierzy Unii i jednego konfederata i wiozła ich w ambulansach i wozach; najciężej rannych, których nie dało się przewieźć, zostawiono pod opieką asystenta chirurga 10. pułku z Wirginii Zachodniej, z zapasem żywności i lekarstw, na jaki było stać kolumnę.²⁵

Federalni zajęli Lewisburg, ale dalej nie poszli. Droga na południe była zawalona ściętymi drzewami, Duffié zameldował, że jego ludzie nie nadają się do dalszego marszu, a Averell zawrócił oddziały konne do bazy i 17 listopada dotarł do New Creek. National Park Service zauważa, że połączone kolumny Unii nie były w stanie kontynuować rajdu, a Trust pisze, że operację uznano za porażkę, bo Echols uszedł, a linia kolejowa działała dalej.²⁶

Konfederaci szybko wrócili. Ich dowódca departamentu, Samuel Jones, meldował, że brygada, ponownie uzbrojona, w ciągu czterech dni zajęła swoje dawne pozycje; e-WV mówi o dziesięciu dniach. Echols pisał, że dla nieprzyjaciela wyniki wyprawy były żadne.²⁷

Dziedzictwo i pamięć

A jednak bitwa miała znaczenie. Jak pisze National Park Service, po niej opór Konfederacji w Wirginii Zachodniej upadł. Trust nazywa ją największą bitwą w tym stanie i jedną z ostatnich dużych bitew tamtejszej wojny, zauważając, że następny rajd Averella, w grudniu, dotarł do linii kolejowej: e-WV odnotowuje, że ten rajd na Salem częściowo zniszczył linię Virginia and Tennessee i że Averell uważał go za największy sukces z trzech.²⁸ › Bitwa nad Chickamaugą, 1863

Jedno nazwisko z konfederackiej strony przetrwało. Pułkownik George S. Patton, absolwent Virginia Military Institute z 1852 roku i adwokat z Charleston, dowodził 22. pułkiem piechoty wirgińskiej, a pod Droop Mountain zyskał czas na ucieczkę dział i taborów. Zginął pod Winchester we wrześniu 1864 roku. Jego wnuk i imiennik, George S. Patton junior, dowodził wojskami amerykańskimi w Afryce Północnej, na Sycylii i w Europie podczas II wojny światowej.²⁹

Odwiedziny dziś

Pole bitwy jest dziś parkiem stanowym Droop Mountain Battlefield, pierwszym parkiem stanowym Wirginii Zachodniej. Stanowa Komisja Rybołówstwa i Łowiectwa kupiła teren 14 kwietnia 1928 roku i 4 lipca tego roku otworzyła park. Od 1935 roku Civilian Conservation Corps urządzał tu park, wytyczając ścieżki prowadzące obok grobów poległych, przedpierśni i pomników.³⁰

Park, wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych, ma małe muzeum z karabinami, mundurami i listami z czasów wojny secesyjnej, wieżę widokową z widokiem na dolinę Greenbrier i ścieżki z tablicami pokazującymi ruchy wojsk. W latach parzystych odbywa się w nim inscenizacja bitwy.³¹