Bitwa pod Bound Brook 1777: Cornwallis zaskakuje placówkę Lincolna

Bound Brook był wypadem, a nie bitwą w wielkim stylu: kilka godzin walki o świcie, kilkudziesięciu straconych ludzi, osada utrzymana przez niecałe dwie godziny. Niewiele jednak brakowało, by Brytyjczycy zniszczyli amerykańską placówkę i schwytali jej generała, a starcie zakończyło spokojną zimę i otworzyło sezon walk 1777 roku.²

Tło: zima wypadów

Po Trenton i Princeton obie armie spędziły zimę 1777 roku w New Jersey: armia Washingtona w okolicach Morristown, Brytyjczycy w Nowym Jorku i kilku placówkach w New Jersey, w tym w New Brunswick. Przez całą zimę obie strony wysyłały oddziały po furaż i na zwiady, a kraj między nimi stał się ziemią niczyją zasadzek i potyczek o zaopatrzenie i paszę.³ › Dziesięć przełomowych dni, 1776 do 1777

Bound Brook był jedną z amerykańskich placówek, z których atakowano brytyjskich furażerów. Leżał nad Raritanem siedem lub osiem mil powyżej New Brunswick, przy drodze na północ, do Morristown, a za nim wznosił się pierwszy grzbiet gór Watchung. Amerykanie trzymali straże milicji przy brodach na rzece.⁴

Armie i dowódcy

Placówką dowodził generał major Benjamin Lincoln, farmer i oficer milicji z Hingham w Massachusetts, który przed wojną sprawował urzędy lokalne i przybył z milicją z Massachusetts, by służyć pod Washingtonem. Gdy w marcu upłynęły terminy służby milicjantów w Bound Brook, Washington przysłał na ich miejsce oddziały Armii Kontynentalnej; wykaz z 15 marca, przytoczony przez wydawców Papers of George Washington, pokazuje w placówce 342 żołnierzy 8. Pułku Pensylwańskiego.⁵

Ilu ludzi miał Lincoln 13 kwietnia, nie wiadomo dokładnie. American History Central i obszar dziedzictwa Crossroads of the American Revolution oceniają jego siły na około 500 żołnierzy, głównie z 8. Pułku Pensylwańskiego, z milicją i kompanią artylerii z kilkoma niewielkimi działami; American Battlefield Trust podaje 400. Naprzeciw niego stanął lord Cornwallis, dowodzący wojskami brytyjskimi w New Jersey, z około 4000 żołnierzy brytyjskich i heskich według dwóch pierwszych źródeł, a 5000 według trzeciego. Cornwallis, weteran wojny siedmioletniej, który wcześniej sprzeciwiał się polityce popychającej kolonistów do buntu, pod koniec 1776 roku przegnał Washingtona przez New Jersey i patrzył, jak po Trenton i Princeton jego zdobycze topnieją. Amerykańskie wypady z Bound Brook na jego furażerów stały się zadrą, którą postanowił usunąć.⁶

Jego siły łączyły brytyjskich żołnierzy regularnych i niemieckich posiłkowych. Wśród Heseńczyków był kapitan Johann Ewald, dowódca strzelców (jägrów), który prowadził straż przednią kolumny Granta; jego dziennik to jedna z relacji, na których wydawcy Papers of George Washington oparli rekonstrukcję wypadu.⁷

Przebieg starcia

Trzy kolumny w ciemności

Cornwallis wyruszył w nocy z 12 na 13 kwietnia z planem zamknięcia Bound Brook z trzech stron naraz. Pułkownik Carl von Donop z pięćdziesięcioma dragonami i czterystoma heskimi grenadierami pomaszerował południowym brzegiem Raritanu, by zająć most prowadzący do miasteczka. Na północnym brzegu generał James Grant z heskimi strzelcami i batalionem brytyjskiej gwardii nacierał od wschodu. Trzecia kolumna, lekka jazda podpułkownika Williama Harcourta z dwoma batalionami lekkiej piechoty i batalionem grenadierów, zatoczyła łuk na południe i zachód przez Hillsborough, by uderzyć od zachodu; Cornwallis jechał z nią. Po stronie amerykańskiej, jak opisał to nazajutrz Hamilton, jeden oddział markował atak od czoła, a dwa pozostałe wyszły na oba skrzydła, przy czym z wyprawą szli Cornwallis i trzej lub czterej generałowie majorowie.⁸

Niestrzeżony bród

Kolumna Harcourta przeszła Raritan brodem, który amerykańska straż milicji najwyraźniej opuściła bez ostrzeżenia. Washington przypisał niemal katastrofę niedbalstwu straży milicji przy jednym z brodów. American History Central przytacza miejscową opowieść, że lojalistyczny farmer zdradził Brytyjczykom hasło, i zauważa, że rzekę dało się przejść w bród w wielu miejscach, więc wina nie musiała leżeć wyłącznie po stronie milicji.⁹

Ucieczka na górę

Uderzenie nastąpiło wczesnym rankiem. Hescy strzelcy na czele kolumny Granta natknęli się na amerykańskie placówki na wschód od miasteczka, a obrońcy odpowiedzieli ogniem, zanim się wycofali. Lincoln, jak pisał nazajutrz Washington, w porę dowiedział się o zbliżaniu nieprzyjaciela i zdążył wycofać siebie i większość ludzi na górę tuż za miasteczkiem. Nathanael Greene pisał do Johna Adamsa, że Lincoln ledwie zdążył wyprowadzić oddziały spomiędzy czół dwóch skrzydłowych kolumn, które prowadziły żywy ogień, gdy przechodzili. Hamilton pisał, że Brytyjczycy zajęli Bound Brook, ale Amerykanie wymknęli się z planowanego okrążenia i odcięcia całego oddziału, oddając po drodze do nieprzyjaciela trzy pełne salwy z bliska.¹⁰

Strata spadła głównie na artylerię. Oddział jazdy uderzył na kanonierów tak szybko, że nie zdołali się wycofać, i Washington zameldował utratę dwóch dział wraz z porucznikami Fergusonem i Turnbullem oraz około dwudziestoma ludźmi z pułku artylerii Proctora. Hamilton naliczył trzy działa polowe, jedną żelazną sześciofuntówkę i dwie mosiężne trzyfuntówki, oraz około trzydziestu zabitych i wziętych do niewoli.¹¹

Punkt zwrotny

O wyniku zdecydował bród. Gdyby kolumnę Harcourta dostrzeżono w porę, Lincoln miałby gotową całą załogę; gdyby trzy kolumny zamknęły się nieco wcześniej, straciłby ją. Tymczasem Brytyjczycy zdobyli miasteczko, ale nie łup, po który przyszli. American History Central ocenia atak jako niemal bezbłędny, a za jedyny błąd uznaje drogę na północ, do Morristown, którą ludzie Granta zablokowali za późno.¹²

Skutki

Brytyjczycy nie zostali. Washington pisał, że pozostali około półtorej godziny i wrócili do New Brunswick, a Lincoln jeszcze tego samego dnia z posiłkami ponownie zajął placówkę.¹³

O straty spierano się od początku. Henry Knox podał później sześciu zabitych i dwudziestu pięciu lub trzydziestu jeńców, a brytyjski oficer Stephen Kemble zanotował, że wzięto około osiemdziesięciu, a buntownicy uciekali w samych koszulach i kryli się w lasach. Kemble przypisywał też Brytyjczykom zdobycie większości amerykańskich bagaży.¹⁴

Washington był wściekły na milicję. Jego adiutant napisał do generała Nathaniela Hearda, że naczelny wódz słyszał, iż na alarm cała brygada Hearda uciekła ze stanowisk, i zażądał nazwisk tych, którzy to zrobili. Cztery dni po wypadzie Washington pisał do generała Williama Maxwella, że kampania zaraz się zacznie, więc trzeba zmniejszyć liczbę placówek i ściągnąć ludzi bliżej siebie, a stałe straże wzdłuż linii nieprzyjaciela zastąpić zwiadami, by armia była mniej narażona na zaskoczenie.¹⁵ › Washington kontra Cornwallis

Dziedzictwo i pamięć

Bound Brook był starciem niewielkim, ale jednym z pierwszych ruchów kampanii 1777 roku. Pod koniec maja Washington sprowadził główną armię z Morristown do Middlebrook, na wzgórza tuż na północ od Bound Brook, skąd mógł obserwować Brytyjczyków w New Brunswick. American History Central uznaje wypad za pierwsze starcie kampanii filadelfijskiej, która we wrześniu znów postawiła Cornwallisa i Washingtona naprzeciw siebie pod Brandywine.¹⁶

Dla obu dowódców było to wczesne spotkanie w długiej wojnie. Lincoln wziął potem udział w kampanii północnej zakończonej pod Saratogą, gdzie kula z muszkietu strzaskała mu kostkę, a w maju 1780 roku musiał poddać Charleston wraz z całą załogą. Cornwallis walczył dalej w kampanii filadelfijskiej, a potem na Południu, aż do własnej kapitulacji pod Yorktown w październiku 1781 roku.¹⁷