18 czerwca w historii wojskowości: bitwa pod Waterloo, 1815

Armia sprzymierzonych księcia Wellingtona i Prusacy feldmarszałka Blüchera pokonali Napoleona 18 czerwca 1815 roku. Armia francuska uciekła w nieładzie, a Napoleon abdykował i został zesłany na Wyspę Świętej Heleny.

Źródła się różnią. National Army Museum podaje blisko 40 000 zabitych, rannych i wziętych do niewoli Francuzów oraz 22 000 strat sprzymierzonych; Houssaye szacuje od 25 000 do 27 000 zabitych i rannych Francuzów oraz od 8000 do 10 000 jeńców.

W czerwcu 1576 roku w przełęczy Haldighati w górach Aravalli niedaleko Udajpuru, między Mewarem a Imperium Mogołów. Akbarnama datuje ją na dzień, który jej tłumacz podaje ze znakiem zapytania jako 18 czerwca 1576 roku, nie wskazując kalendarza; encyklopedia Gale podaje 21 czerwca, a roczniki Mewaru spisane przez Toda lipiec 1576 roku.

Armia mogolska pod wodzą Man Singha utrzymała pole bitwy, gdy słoń Maharany Pratapa dostał się w ręce wroga, a on sam ranny opuścił pole. Mogołowie nie ruszyli jednak w pościg, Pratap nigdy nie został schwytany, a później odzyskał większość Mewaru.

Nie. Akbara nie było pod Haldighati: armią mogolską dowodził radża Man Singh z Amberu i to ona utrzymała pole bitwy.

Źródła się różnią. Badauni, który towarzyszył armii mogolskiej, liczy blisko 500 zabitych, w tym 150 muzułmanów; Akbarnama podaje około 150 poległych gazich po stronie cesarskiej i ponad 500 „znakomitych mężów” po stronie wroga; tradycja Mewaru spisana przez Toda mówi, że z 22 000 Radżputów tylko 8000 zeszło z pola żywych.

Uszedł w góry. Akbar wyruszył na Gogundę w październiku 1576 roku, ale nie zdołał go pojmać, a Pratap przed śmiercią w 1597 roku odzyskał cały Mewar z wyjątkiem Ćittoru, Adżmeru i Mandalgarhu.