2 kwietnia 1982 roku wojska argentyńskie wylądowały pod Stanley na Falklandach, do których rościła sobie prawo Argentyna, a do połowy przedpołudnia brytyjski gubernator kazał niewielkiemu garnizonowi Royal Marines złożyć broń. Wieczorem brytyjski rząd postanowił wysłać flotę. W 1801 roku Nelson zaatakował duńską linię pod Kopenhagą.
Argentyński desant na Falklandach
Wczesnym rankiem w piątek 2 kwietnia 1982 roku wojska argentyńskie wylądowały na Falklandach (Islas Malwinas), brytyjskim terytorium na południowym Atlantyku, do którego rościła sobie prawo Argentyna. Zeszły na ląd pod stolicą, Stanley, i ruszyły na nią z kilku stron; gubernator mówił później Margaret Thatcher, że wylądowały około szóstej rano czasu miejscowego. Strona argentyńska uważała desant za odzyskanie wysp, które Wielka Brytania trzymała od 1833 roku.1
Niewielki garnizon Royal Marines bronił siedziby gubernatora. Miał przeciw sobie wielokrotną przewagę i po krótkiej walce gubernator Rex Hunt kazał żołnierzom złożyć broń; marynarka argentyńska datuje jego kapitulację na połowę przedpołudnia. Obrońcy nie ponieśli strat, a strona argentyńska miała zabitych i rannych.2
W Londynie rząd zebrał się o 19.30 i postanowił, że na południowy Atlantyk wypłynie flota. W sobotę 3 kwietnia zebrała się Izba Gmin, a Thatcher oświadczyła, że argentyńskie siły zbrojne zaatakowały wyspy i objęły je kontrolą wojskową. Wojna, która potem nastąpiła, zakończyła się w połowie czerwca 1982 roku kapitulacją wojsk argentyńskich w Stanley.3
Bitwa morska pod Kopenhagą
2 kwietnia 1801 · 225 lat temu
Także 2 kwietnia: Kopenhaga, 1801
W 1801 roku brytyjska flota admirała sir Hyde’a Parkera, z wiceadmirałem lordem Nelsonem jako zastępcą, miała zmusić Danię do wystąpienia ze Zbrojnej Neutralności państw północy. 30 marca zakotwiczyła na północ od Kopenhagi. Naprzeciw niej w Kongedybet (Głębi Królewskiej) stała duńska linia obronna z okrętów blokujących, baterii pływających i mniejszych jednostek pod dowództwem komandora Olferta Fischera.4
Nelson, z flagą na okręcie Elephant, zaatakował rankiem 2 kwietnia, według relacji brytyjskich około dziesiątej, według duńskich o wpół do jedenastej. Spośród jego liniowców Bellona i Russell weszły na mieliznę, a Agamemnon nie zdołał dojść na swoje miejsce. Duńczycy bronili się godzinami. Siedemnastoletni porucznik Peter Willemoes, dowódca baterii pływającej, walczył z bliska z okrętem flagowym Nelsona.5
Ślepe oko
Gdy po mniej więcej trzech godzinach wynik wciąż był niepewny, Parker dał sygnał do przerwania walki. Nelson kazał go potwierdzić, ale nie powtórzyć. Słynna scena pochodzi z relacji podpułkownika Williama Stewarta, który był na okręcie Elephant: Nelson powiedział do komandora Foleya „Wiesz, Foley, mam tylko jedno oko, mam prawo czasem być ślepy”, a przykładając lunetę do ślepego oka zawołał „Naprawdę nie widzę sygnału”. Ani raport Parkera, ani raport Nelsona o tym nie wspominają.6
Fregaty wykonały sygnał, a ich dowódca, komandor Edward Riou, zginął, gdy wychodziły z walki.7
Straty i rozejm
Do połowy popołudnia większość duńskiej linii zamilkła. Nelson wysłał na ląd pod flagą parlamentariusza list, który zawiózł komandor Frederick Thesiger: groził w nim spaleniem zdobytych baterii pływających, jeśli ogień nie ustanie; rozejm uratował duńskich rannych z płonących okrętów.8
Brytyjczycy stracili około 250 zabitych i blisko 700 rannych. Duńskie straty w zabitych i rannych znacznie przekroczyły tysiąc. 9 kwietnia zawarto rozejm, a Dania zawiesiła swój udział w Zbrojnej Neutralności. Car Paweł I, członek związku, został zamordowany w marcu, jeszcze przed bitwą. Więcej w artykułach o Horatiu Nelsonie i o bombardowaniu Kopenhagi w 1807 roku.9






