22 marca 1942 roku brytyjskie krążowniki i niszczyciele kontradmirała Philipa Viana, kryjąc się za dymem i grożąc atakiem torpedowym, trzymały włoską eskadrę z pancernikiem Littorio z dala od konwoju płynącego na Maltę aż do zmierzchu. Opóźnienie wystawiło konwój na bombowce i wyładowano tylko około jednej piątej ładunku. W 1945 roku 3. Armia Pattona sforsowała Ren.
Konwój na Maltę
W marcu 1942 roku Malta, nieustannie bombardowana, pilnie potrzebowała zaopatrzenia, więc z Aleksandrii wysłano na wyspę czterostatkowy konwój. Okręt zaopatrzeniowy Breconshire oraz statki handlowe Clan Campbell, Pampas i norweski Talabot wyszły w morze 20 marca z krążownikiem Carlisle i sześcioma niszczycielami. Za nimi ruszył kontradmirał Philip Vian z krążownikami Cleopatra, Dido i Euryalus oraz czterema niszczycielami, z Tobruku dołączyły niszczyciele typu Hunt, a rankiem 22 marca z Malty wyszły krążownik Penelope i niszczyciel Legion.1
Vian nie miał niczego cięższego od lekkich krążowników: pancerniki Queen Elizabeth i Valiant zostały w grudniu 1941 roku wyłączone z walki w Aleksandrii przez włoskie środki szturmowe.2
Iachino wychodzi w morze
Wcześnie rano 22 marca okręt podwodny P.36 zameldował, że około 1.30 z Tarentu wyszły ciężkie okręty. Admirał Angelo Iachino podniósł flagę na pancerniku Littorio. Z Mesyny wyszły krążowniki ciężkie Gorizia i Trento, lekki krążownik Giovanni delle Bande Nere i cztery niszczyciele. Relacje o niszczycielach z Tarentu się różnią; Playfair i Mattesini podają, że w bitwie wzięło udział siedem włoskich niszczycieli.3
Vian miał gotowy plan: postawić zasłonę dymną między nieprzyjacielem a konwojem i pod jej osłoną atakować torpedami, a jego okręty przećwiczyły te manewry. Silny wiatr z południowego wschodu, około 25 węzłów, niósł dym w stronę nieprzyjaciela.4
Dym i torpedy
Euryalus dostrzegł włoskie krążowniki o 14.27; Brytyjczycy początkowo wzięli je za pancerniki. Włosi się odsunęli i o 15.35 Vian zameldował, że nieprzyjaciel został odparty.5
Około 16.40 wrócili razem z Littorio. Pocisk trafił w mostek Cleopatry. Włosi nie chcieli wejść w dym i próbowali obejść jego zachodni, zawietrzny skraj. Vian, szukając na wschodzie okrętów, których położenia nie znał, odszedł za daleko, i nieprzyjaciela musiały powstrzymywać niszczyciele komandora St. J. A. Micklethwaita: Sikh, Havock, Lively i Hero, w starciu, które Micklethwait nazwał „nieco nierówną walką” (przekład nasz). Havock został trafiony według Harwooda i Roskilla albo uszkodzony bliskim wybuchem według Playfaira i Mattesiniego.6
Torpedy o zmierzchu
Tuż przed szóstą Cleopatra wystrzeliła torpedy w stronę pancernika, który zawrócił. Następnie niszczyciele komandora A. L. Polanda, Jervis, Kipling, Kelvin i Kingston, podeszły do Littorio i z odległości około trzech mil wystrzeliły około dwudziestu pięciu torped. Kingston został trafiony podczas zwrotu: pociskiem 381 mm według Roskilla i brytyjskiego raportu, pociskiem 203 mm z Trento według relacji włoskiej i Mattesiniego.7
Raport admirała Harwooda uznawał trafienie pancernika torpedą za niemal pewne. Oficjalne historie i Mattesini, opierający się na włoskich dokumentach, zgodnie stwierdzają, że żadna torpeda nie trafiła; pancernik dostał tylko jeden pocisk, który wyrządził niewielkie szkody. Gdy zapadał zmrok, Iachino przerwał walkę i zawrócił, nie dotarłszy do konwoju.8
Zwycięstwo na morzu, klęska w porcie
Bitwa zepchnęła konwój na południe i opóźniła go, więc świt 23 marca zastał rozproszone statki wciąż na morzu, pod atakami z powietrza. Talabot i Pampas dotarły do Grand Harbour. Breconshire został trafiony i unieruchomiony osiem mil od portu, a później odholowany do Marsaxlokk, a Clan Campbell został zbombardowany i zatonął przed Maltą.9
26 marca Talabot i Pampas zostały trafione w porcie i zatonęły. Wyładowano tylko około jednej piątej z mniej więcej 26 tysięcy ton ładunku. Sztorm dotknął także Włochów: 23 marca w drodze powrotnej zatonęły niszczyciele Lanciere i Scirocco.10
Klasyczny przykład
Roskill nazwał to starcie „klasycznym przykładem zdolności słabszych sił, dowodzonych umiejętnie i zdecydowanie, do pokrzyżowania zamiarów znacznie silniejszego nieprzyjaciela”, Playfair zaś „klasycznym przykładem udanej akcji słabszej floty” (przekład nasz). Playfair dodaje, że „włoska taktyka opóźniła jednak konwój”, wystawiając go na ataki z powietrza, i „w tej mierze” się powiodła (przekład nasz). Więcej bitew morskich zebraliśmy w przewodniku po największych bitwach morskich, a o wcześniejszym starciu Viana na tych samych wodach piszemy na stronie o 17 grudnia.11
Także 22 marca
1945: w nocy z 22 na 23 marca 5. Dywizja Piechoty z 3. Armii Pattona sforsowała Ren pod Nierstein i Oppenheim, na południe od Moguncji. O wyścigu do Renu piszemy w artykule Patton kontra Montgomery.12






