23 kwietnia w historii wojskowości: bitwa pod Clontarf, 1014

Według tradycyjnej datacji w Wielki Piątek, 23 kwietnia 1014 roku, pod Clontarf nad Zatoką Dublińską. Rok jest pewny, ale najwcześniejsze roczniki nie podają ani dnia, ani miejsca. Według Seána Duffy’ego dzień podają Cogadh Gáedhel re Gallaibh i kronika Marianusa Scottusa.

Armia Briana Boru, złożona głównie z ludzi z Munsteru, z udziałem niektórych królestw południowego Connachtu i króla Tary Máela Sechnailla, walczyła z Normanami z Dublina, ludźmi z Leinsteru pod wodzą ich króla Máela Mórdy oraz zamorskimi sojusznikami pod wodzą Sigurda, jarla Orkadów, i Brodira. Król Dublina Sitric zwany Jedwabną Brodą podobno pozostał w mieście.

Najpewniej sam nie walczył w bitwie. Roczniki z Loch Cé podają, że uciekający z bitwy człowiek, którego nazywają Duńczykiem, ściął mu głowę, gdy śpiewał psalmy za oddziałami; Cogadh, Saga o Njalu i glosa w Rocznikach Ulsteru czynią zabójcą Brodira, choć historyk Ailbhe Mac Shamhráin uważa tę rolę za zapewne fikcyjną.

Roczniki się różnią. Roczniki Ulsteru liczą sześć tysięcy cudzoziemców zabitych lub utopionych, a Roczniki Czterech Mistrzów co najmniej trzy tysiące poległych. Wśród zabitych byli Brian, jego syn Murchad, wnuk Tairdelbach, Máel Mórda i Sigurd.

Historycy się spierają. Donnchadh Ó Corráin dowodził, że nie była to walka Irlandczyków z Normanami o zwierzchnictwo nad Irlandią, a Seán Duffy uważa, że Brian zapobiegł przejęciu wyspy przez wikingów. Patrick Wallace przyznaje Ó Corráinowi rację, że bitwa nie złamała potęgi Normanów na zawsze.