31 stycznia 1943 roku Friedrich Paulus, dowódca okrążonej pod Stalingradem niemieckiej 6. Armii, skapitulował z południową częścią swoich wojsk, dzień po tym, jak Hitler awansował go na feldmarszałka. Nigdy wcześniej żaden niemiecki feldmarszałek nie dostał się do niewoli. Tego samego dnia w 1919 roku Estończycy i Finowie wygrali bitwę pod Paju.
Feldmarszałek, który nie chciał zginąć
Pod koniec stycznia 1943 roku niemiecka 6. Armia, okrążona pod Stalingradem od listopada 1942 roku, została zepchnięta do ruin miasta i rozcięta na kocioł południowy i północny. 30 stycznia Hitler awansował jej dowódcę, Friedricha Paulusa, na feldmarszałka. Żaden niemiecki feldmarszałek nigdy dotąd nie skapitulował, a awans miał skłonić Paulusa do walki do końca.1
Paulus tego nie zrobił. Rankiem 31 stycznia sztab armii, mieszczący się w piwnicy domu towarowego Univermag przy placu Czerwonym w centrum miasta, nadał ostatnie meldunki, a Paulus dostał się tam do niewoli. Poddał się z resztkami wojsk w kotle południowym i jako pierwszy niemiecki feldmarszałek w historii trafił do niewoli. W tej piwnicy działa dziś muzeum „Pamięć”, oddział muzeum-rezerwatu „Bitwa stalingradzka” w Wołgogradzie.2
Kocioł północny wokół fabryki traktorów bronił się jeszcze dwa dni. Jego kapitulacja 2 lutego zakończyła bitwę; o tym dniu piszemy w 2 lutego w historii wojskowości. Całej kampanii poświęcony jest nasz artykuł o bitwie pod Stalingradem.3
Operacja barwienkowsko-łozowska 1942: zimowe natarcie, które utworzyło występ iziumski
31 stycznia 1942 · 84 lata temu
Wojska radzieckiego Frontu Południowego i Południowo-Zachodniego uderzyły w rejonie Barwienkowa i Łozowej, w ślad za zwycięskimi walkami pod Rostowem. Armia Czerwona wybiła wyłom w obronie niemieckiej, lecz natarcie zatrzymano, a z powstałego występu ruszyła w maju nieudana ofensywa na Charków.
Pełna historia: Operacja barwienkowsko-łozowska 1942: zimowe natarcie, które utworzyło występ iziumski ›Bitwa pod Paju
31 stycznia 1919 · 107 lat temu
Paju, 1919: droga do Valgi
31 stycznia 1919 roku, w czasie estońskiej wojny o niepodległość, estońscy partyzanci porucznika Juliusa Kuperjanova i fińscy ochotnicy z pułku Synów Północy (Pohjan Pojat) zaatakowali dwór Paju, kilka kilometrów na północny wschód od kolejowego miasta Valga. Dworu bronili czerwoni strzelcy łotewscy.4
Atakujący mieli wyraźnie mniej ludzi i zdobyli dwór dopiero po ciężkiej walce, za cenę dużych strat. Dane o stratach bardzo się różnią: szacunki liczby poległych Estończyków i Finów wahają się od 42 do około 150. Kuperjanov, prowadząc natarcie, został śmiertelnie ranny i zmarł w Tartu 2 lutego.5
Zwycięstwo otworzyło drogę do Valgi, ważnego węzła kolejowego, a jej zdobycie przesunęło front ku granicy łotewskiej i wpłynęło na przebieg wojny. W tych samych latach Polska toczyła własną wojnę z Rosją Sowiecką, której kulminacją była Bitwa Warszawska 1920 roku.6







