7 maja 1915 roku niemiecki okręt podwodny U-20 storpedował brytyjski liniowiec Lusitania u przylądka Old Head of Kinsale w Irlandii. Statek zatonął w niespełna 20 minut, zginęło 1198 osób, w tym 128 Amerykanów, a opinia w neutralnych Stanach Zjednoczonych zwróciła się przeciw Niemcom. Także 7 maja: klęska krzyżowców pod Harranem, 1104, i kapitulacja Niemiec w Reims, 1945.
Torpeda u przylądka Kinsale
W lutym 1915 roku Niemcy ogłosiły wody wokół Wielkiej Brytanii i Irlandii strefą wojenną, w której ich okręty podwodne miały atakować nieprzyjacielskie statki handlowe, nie zawsze ostrzegając ludzi na pokładzie. Liniowiec Lusitania towarzystwa Cunard wypłynął z Nowego Jorku do Liverpoolu 1 maja 1915 roku z blisko 2000 osób na pokładzie; Royal Museums Greenwich liczy 1959.1
Po południu 7 maja, u przylądka Old Head of Kinsale na południowym wybrzeżu Irlandii, niemiecki okręt podwodny U-20 trafił go torpedą. Naval History and Heritage Command umieszcza statek 11 mil na południe od przylądka, Royal Museums Greenwich około 15 mil. Po trafieniu nastąpił drugi wybuch, a liniowiec zatonął w niespełna 20 minut; historycy marynarki USA podają 18 minut. Zginęło 1198 osób, w tym 128 Amerykanów.2
Niemcy twierdzili, że statek przewoził materiały wojenne, czemu Brytyjczycy zaprzeczali; na pokładzie rzeczywiście była amunicja. Royal Museums Greenwich pisze, że drugiego wybuchu nigdy w pełni nie wyjaśniono, a Biblioteka Kongresu nazywa kwestię ładunku i przyczyny zniszczeń wciąż otwartym sporem.3
Oburzenie, ale jeszcze nie wojna
W neutralnych Stanach Zjednoczonych zatopienie statku zwróciło opinię publiczną przeciw Niemcom. Prezydent Woodrow Wilson odpowiedział dyplomacją, nie wojną: 13 maja Departament Stanu wysłał do Berlina notę, w której żądał wyparcia się czynu, odszkodowania i gwarancji na przyszłość.4
Stany Zjednoczone wypowiedziały Niemcom wojnę dopiero w kwietniu 1917 roku, gdy Niemcy wznowiły nieograniczoną wojnę podwodną. Według Royal Museums Greenwich Lusitania odegrała rolę we wciągnięciu USA do wojny, a według Biblioteki Kongresu przygotowała grunt pod przystąpienie Ameryki do niej.5
Bitwa pod Harranem
7 maja 1104 · 922 lata temu
Harran, 1104
Także 7 maja, w 1104 roku, Frankowie z Edessy i Antiochii ponieśli klęskę pod Harranem w Górnej Mezopotamii. Dwaj emirowie, Czökürmisz z Mosulu i Sokman ibn Artuk z Mardinu, odłożyli na bok spór i połączyli siły przeciw nim. Boemund z Antiochii i jego siostrzeniec Tankred przyłączyli się do hrabiego Baldwina z Edessy i jego wasala Joscelina, a Frankowie oblegli Harran.6
Gdy nadciągnęła armia emirów, Frankowie wyszli jej naprzeciw. Fink i Ibn al-Asir opisują udawaną ucieczkę, która pociągnęła Franków za przeciwnikiem: według Finka przez trzy dni, według Ibn al-Asira na odległość około dwóch parasang. Damasceński kronikarz Ibn al-Kalanisi datuje bitwę na 9 szabana, co jego tłumacz H. A. R. Gibb przelicza na 7 maja; historyk Harold S. Fink podaje 7 maja 1104 roku. Kronikarze umieszczają starcie w różnych miejscach: Ibn al-Asir nad brzegami Balichu, Fulcher z Chartres w pobliżu Rakki (Racha), a Mateusz z Edessy w Oszut, dwa dni marszu od Harranu.7
Baldwin i Joscelin dostali się do niewoli. Boemund i Tankred uszli z garstką ludzi. Liczby poległych podawane przez kronikarzy się nie zgadzają: Ibn al-Asir szacuje straty Franków w całej kampanii na około 12 000 ludzi, a Mateusz pisze o ciałach ponad 30 000 chrześcijan.8
Kres podbojów na wschodzie
Czökürmisz kazał zabrać Baldwina z namiotu Sokmana i uprowadził go do Mosulu, a Sokman zatrzymał Joscelina. Boemund powierzył Edessę Tankredowi i wyruszył na Zachód po nowe siły. Uwięziony hrabia Baldwin został później królem Jerozolimy.9
Ibn al-Kalanisi nazwał bitwę „wielkim i bezprzykładnym zwycięstwem muzułmanów; zniechęciło ono Franków, zmniejszyło ich liczbę i złamało ich siłę zaczepną” (przekład nasz). Werdykt Finka: „Jak w czasach Krassusa wyznaczyła ona kres łacińskim podbojom na wschodzie. Na zawsze przekreśliła wszelkie szanse, jakie Frankowie mogli mieć na wtargnięcie do Iraku” (przekład nasz). O późniejszej bitwie wypraw krzyżowych opowiada nasz artykuł o bitwie pod Hattin.10
Także tego dnia
Bitwa pod La Gudiña
7 maja 1709 · 317 lat temu
W czasie hiszpańskiej wojny sukcesyjnej wojska burbońskie markiza de Bay starły się pod La Gudiña nad rzeką Caia z armią angielsko-portugalską. Portugalska jazda uciekła, odcięte bataliony angielskie musiały się poddać, a reszta sprzymierzonych wycofała się do Elvas.
1945: W Reims generał Alfred Jodl podpisał w imieniu Naczelnego Dowództwa Niemieckiego akt kapitulacji wojskowej (Act of Military Surrender) „o 0241 dnia 7 maja 1945” (przekład nasz); W. B. Smith podpisał go w imieniu Naczelnego Dowódcy Sojuszniczych Sił Ekspedycyjnych, Susloparoff (w transkrypcji Archiwum Narodowego: Sousloparov) w imieniu Naczelnego Dowództwa Radzieckiego, a generał dywizji F. Sevez jako świadek. Wojska niemieckie miały „zaprzestać aktywnych działań o godzinie 2301 czasu środkowoeuropejskiego 8 maja” (przekład nasz). Forrest C. Pogue pisze, że Jodl podpisał „dwa położone przed nim dokumenty” (przekład nasz); amerykańskie Archiwum Narodowe, że podpisał jednocześnie trzy inne dokumenty kapitulacyjne, po jednym dla Wielkiej Brytanii, Rosji i Francji.11
