1 sierpnia 1944 roku o godzinie 17.00, nazwanej przez powstańców godziną „W”, Armia Krajowa uderzyła na niemieckich okupantów Warszawy. W niektórych dzielnicach walki wybuchły już wcześniej, tego samego popołudnia. Do wieczora powstańcy zdobyli gmach Prudentialu, najwyższy w mieście, i hotel „Victoria”, w którym ulokował się sztab okręgu, ale mosty na Wiśle, dworce i lotniska zostały w rękach Niemców. Dowódca niemieckiego garnizonu ocenił polskie straty tego dnia na 2 tys. żołnierzy. Powstanie, które miało trwać kilka dni, trwało 63. Tego samego dnia w 1798 roku Horatio Nelson o zachodzie słońca zaatakował flotę francuską u ujścia Nilu.
Powstanie Warszawskie, 1944: 63 dni walki
1 sierpnia do 2 października 1944 · 82 lata temu
Od 1939 roku Warszawa cierpiała pod brutalną okupacją niemiecką. Polskie Państwo Podziemne stworzyło tajną armię, Armię Krajową, podległą rządowi na uchodźstwie w Londynie.
Pełna historia: Powstanie Warszawskie, 1944: 63 dni walki ›Bitwa pod Szentgotthárd 1664: Montecuccoli zatrzymuje wielkiego wezyra nad Rabą
1 sierpnia 1664 · 362 lata temu
Nad Rabą pod Szentgotthárd armia cesarska Raimonda Montecuccolego z posiłkami niemieckimi i francuskimi stanęła przeciw wojskom wielkiego wezyra Ahmeda Köprülü w czasie wojny austriacko-tureckiej. Turcy, którzy przeszli rzekę, zostali odparci, a wkrótce zawarto pokój w Vasvár.
Pełna historia: Bitwa pod Szentgotthárd 1664: Montecuccoli zatrzymuje wielkiego wezyra nad Rabą ›Także tego dnia
1798: o zachodzie słońca kontradmirał sir Horatio Nelson zaatakował flotę francuską u ujścia Nilu. „Almighty God has blessed His Majesty’s Arms in the late Battle, by a great Victory over the Fleet of the Enemy, whom I attacked at Sun-set on the 1st of August off the Mouth of the Nile” („Bóg Wszechmogący pobłogosławił oręż Jego Królewskiej Mości w niedawnej bitwie wielkim zwycięstwem nad flotą nieprzyjaciela, którą zaatakowałem o zachodzie słońca 1 sierpnia u ujścia Nilu”, przekład nasz), pisał do hrabiego St Vincent. Relacja wydana w Londynie w 1798 roku i spisana, jak głosi jej tytuł, na podstawie notatek jednego z wyższych rangą oficerów eskadry, podaje, że słońce zaszło 31 minut po szóstej, że o dziesięć po dziewiątej na francuskim okręcie flagowym L’Orient zauważono pożar i że około dziesiątej okręt wyleciał w powietrze. Na sporządzonej przez Nelsona liście francuskiej linii L’Orient i Le Timoleon są oznaczone jako spalone, Guillaume Tell i Genereux jako zbiegłe, a pozostałe okręty liniowe jako zdobyte. Oficjalny wykaz brytyjskich zabitych i rannych podaje łącznie 895; historyk marynarki William James liczy 218 zabitych i 678 rannych, o jednego rannego więcej niż wykaz oficjalny, który pominął samego Nelsona. Życie Nelsona opisujemy w biografii Horatia Nelsona.1
