ENZaciągnij się

Powstanie Warszawskie, 1944: 63 dni walki

II wojna światowa · 1 sierpnia do 2 października 1944 · Armia Krajowa kontra Niemcy · ~10 min czytania · Aktualizacja: październik 2026

Najbliższa rocznica: 1 sierpnia 2027, 83. rocznica rozpoczęcia 1 sierpnia w historii ›

Autor:

Powstańcy z batalionu „Parasol” na ulicy Wareckiej podczas Powstania Warszawskiego, 1944

Joachim Joachimczyk, 1944, przez Wikimedia Commons, domena publiczna (polskie zdjęcie opublikowane przed 1994 rokiem bez zastrzeżenia praw).

W skrócie

PolskaArmia Krajowa · gen. Tadeusz Bór-Komorowski; płk Antoni Chruściel „Monter”1
kontra
NiemcySS-Obergruppenführer Erich von dem Bach-Zelewski
Data
1 sierpnia do 2 października 1944
Miejsce
Warszawa, Polska pod okupacją niemiecką
Okres
II wojna światowa
Wynik
Zwycięstwo Niemiec; kapitulacja powstańców po 63 dniach
W liczbach
StronaSiłyStraty
Armia KrajowaOkoło 45 tysięcy żołnierzy Okręgu Warszawskiego AK; 1 sierpnia do walki stanęło około 25 tysięcy, a broń miał co dziesiąty polski żołnierz2Około 16 tysięcy poległych, zmarłych z ran i zaginionych oraz około 20 tysięcy rannych (Wójciuk)3
NiemcyOkoło 25 tysięcy żołnierzy z artylerią, bronią pancerną i lotnictwem4Około 3 tysięcy poległych i zmarłych z ran oraz około 10 tysięcy rannych (Wójciuk, za Norbertem Bączykiem); według niepełnych raportów niemieckich 2 tysiące zabitych i 7 tysięcy rannych (Kuberski)5

Liczby są przybliżone. Ofiary cywilne: Hubert Kuberski z IPN pisze, że polscy historycy najczęściej podają 150 tysięcy, a niektórzy 180, a nawet 200 tysięcy; zestawienie Wójciuka dla Muzeum Powstania Warszawskiego podaje około 130 do 150 tysięcy, a muzealna historia powstania 180 tysięcy.6

W skrócie

Czym było Powstanie Warszawskie?

Powstanie Warszawskie to trwająca 63 dni bitwa Armii Krajowej z niemieckim okupantem Warszawy, od 1 sierpnia do 2 października 1944 roku. Od 45 do 55 tysięcy powstańców, z których broń miał mniej więcej co dziesiąty, chciało wyzwolić stolicę przed nadejściem Armii Czerwonej. Sowieci zatrzymali się jednak po drugiej stronie Wisły, a alianckie zrzuty były zbyt skromne. Zakończyło się układem o zaprzestaniu działań wojennych, który Muzeum Powstania Warszawskiego nazywa też kapitulacją. Poległo, zmarło z ran lub zaginęło około 16 tysięcy powstańców i według szacunków od 130 do 200 tysięcy cywilów (polscy historycy najczęściej podają około 150 tysięcy), a Niemcy wypędzili ocalałych mieszkańców i zrównali dużą część miasta z ziemią.7

O piątej po południu 1 sierpnia 1944 roku, w godzinie „W”, Warszawa po pięciu latach okupacji chwyciła za broń. Przez 63 dni żołnierze Armii Krajowej, często bardzo młodzi, bili się o swoje miasto ulica po ulicy.8

Decyzja

Od 1939 roku Warszawa żyła pod brutalną niemiecką okupacją, a Polskie Państwo Podziemne zbudowało tajną armię, Armię Krajową, podległą rządowi na uchodźstwie w Londynie. W ramach akcji „Burza” oddziały AK miały uderzać na wycofujących się Niemców i witać nadchodzącą Armię Czerwoną jako gospodarze własnej ziemi. Warszawę początkowo z tego planu wyłączono, ale gdy w lipcu 1944 roku Sowieci zbliżyli się do miasta, dowództwo zmieniło zdanie. Związek Sowiecki przejął już bezpośrednią kontrolę nad wschodnią Polską i powołał własny Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, a AK chciała opanować stolicę, zanim Armia Czerwona zdąży ją „wyzwolić”.9

25 lipca Komenda Główna AK zdecydowała o walce w stolicy, a następnego dnia rząd w Londynie upoważnił Delegata do ogłoszenia powstania w dogodnym momencie. 27 lipca płk Antoni Chruściel „Monter” zarządził mobilizację bez zgody Komendy, a gen. Tadeusz Komorowski „Bór” odwołał ją 28 lipca. 31 lipca Bór wydał rozkaz: godzina „W” to 17.00 1 sierpnia. Zaszyfrowany rozkaz dotarł do łączniczek dopiero następnego ranka, więc wiele oddziałów nie zdążyło na miejsca zbiórek, a na Żoliborzu, w Śródmieściu i na Woli strzelanina zaczęła się wcześniej.10

Ciemna mapa lokalizacyjna Europy Środkowo-Wschodniej ze złotą gwiazdą w świetlistym kręgu nad Wisłą, oznaczającą Warszawę, i małą mapą świata z zaznaczonym obszarem
Warszawa nad Wisłą: gwiazda oznacza miasto, a wstawka pokazuje obszar na mapie świata. Mapa na podstawie danych Natural Earth, bez współczesnych granic. Mapa lokalizacyjna: © Echoes of Battle (dane: Natural Earth, domena publiczna)

Siły

Okręg Warszawa AK liczył około 45 tysięcy żołnierzy, do których dołączyło około 2,5 tysiąca z innych organizacji podziemnych. Muzeum Powstania Warszawskiego liczy, że w całym powstaniu walczyło 55 tysięcy ludzi, w tym około 12 tysięcy kobiet i 5,5 tysiąca niepełnoletnich. Według muzeum broń miał co dziesiąty (amerykańskie Muzeum Pamięci Holokaustu podaje, że co czwarty). Improwizowano: produkowano własne granaty i pistolety maszynowe „Błyskawica”, opancerzono samochód nazwany „Kubusiem”, a resztę zdobywano na wrogu.11

Naprzeciw stało około 25 tysięcy Niemców w trzech grupach pod dowództwem Heinza Reinefartha, Rainera Stahela i Hansa Rohra, wspieranych przez artylerię, broń pancerną i lotnictwo. Byli wśród nich najgorsi: karny pułk SS Oskara Dirlewangera i brygada RONA Bronisława Kamińskiego złożona z rosyjskich kolaborantów. Całością sił pacyfikacyjnych dowodził SS-Obergruppenführer Erich von dem Bach.12

Godzina „W”

1 sierpnia powstańcy zaatakowali w całym mieście. W ciągu trzech dni opanowali dużą część Warszawy, w tym Śródmieście i Stare Miasto, ale nie zdobyli mostów na Wiśle, dworców kolejowych ani wielu umocnionych punktów niemieckich, przez co główne arterie komunikacyjne pozostały w rękach wroga. Wszędzie wyrastały barykady. Przez całe powstanie zbudowano ich około 2 tysięcy.13

Grupa powstańców z batalionu Chrobry II w płaszczach i z opaskami, z bronią, przed budynkiem przy ulicy Grzybowskiej w Warszawie, sierpień 1944 roku
Powstańcy z batalionu „Chrobry II”, w większości w cywilnych ubraniach z opaskami, przed budynkiem przy ulicy Grzybowskiej 26/28 w sierpniu 1944 roku. Fotografia Stefana Bałuka. Domena publiczna (polskie zdjęcie opublikowane przed 1994 rokiem bez zastrzeżenia praw). Antoni Przygoński, Powstanie Warszawskie, 1980, przez Wikimedia Commons.
O piątej po południu Warszawa powstała i przez 63 dni nie uklękła.

Rzeź Woli

Hitler nakazał zrównać Warszawę z ziemią, a Himmler doprecyzował ten rozkaz, pisze Maciej Łuczkowski z IPN: każdego mieszkańca, także kobiety i dzieci, należało zabić i nie wolno było brać jeńców. 5 sierpnia siły Reinefartha, w tym ludzie Dirlewangera i Kamińskiego, uderzyły na Wolę. Przez trzy dni chodzili od domu do domu i rozstrzeliwali mężczyzn, kobiety i dzieci na dziedzińcach fabryk, przy nasypie kolejowym i w szpitalach. W Szpitalu Wolskim przy ul. Płockiej, jak odnotowuje Muzeum Powstania Warszawskiego, 5 sierpnia zginęli personel, ranni i chorzy.14

Nikt nie wie, ilu ludzi zginęło. Szacunki wahają się od około 15 tysięcy, liczby uznanej za najbardziej wiarygodną w opracowaniu IPN, do 40, a nawet 60 tysięcy, a ciała palono, by zatrzeć ślady zbrodni.15

Starówka i kanały

Stare Miasto zostało odcięte od Śródmieścia 6 sierpnia, a 13 sierpnia było już okrążone. Przez kolejne trzy tygodnie jego obrońcy trwali w labiryncie ruin pod bombami i ogniem artylerii, a cywile ginęli tysiącami. Samego 1 września w zbombardowanych kościołach zginęło ponad 2 tysiące osób. W nocy z 1 na 2 września obrońcy wycofali się kanałami: około 4,5 tysiąca dotarło do Śródmieścia, a około 800 na Żoliborz. Powstańcze trasy pod ziemią liczyły w sumie około 25 kilometrów. Niemcy zajęli dzielnicę, w której zginęło około 30 tysięcy cywilów.16

Trzech nastoletnich powstańców, jeden w niemieckim hełmie i wzorzystej chuście, dwaj w zdobycznych mundurach z pistoletami maszynowymi, patrzą w obiektyw
Młodzi żołnierze zgrupowania „Radosław” po kilkugodzinnym przejściu kanałami z placu Krasińskich na ulicę Warecką, nad ranem 2 września 1944 roku. Jerzy Tomaszewski, 1944, Wikimedia Commons, domena publiczna

6 września padło Powiśle z elektrownią. W Śródmieściu powstańcy trwali dalej, prowadzili szpitale, kuchnie i pocztę polową, a według Muzeum Powstania Warszawskiego wydawali 167 tytułów prasy, ich radiostacja „Błyskawica” zaś nadawała w sumie prawie 1400 godzin, od pierwszej audycji 8 sierpnia do ostatniej 4 października.17

Dwaj powstańcy w hełmach przy barykadzie patrzą na płonący wysoki gmach
Powstańcy z batalionu „Kiliński” na barykadzie przy ulicy Zielnej obserwują płonący gmach PAST-y, 20 sierpnia 1944 roku. Fotografia Eugeniusza Lokajskiego. Domena publiczna

Sami: alianci i Sowieci

Armia Czerwona stała na drugim brzegu Wisły i nie nadchodziła. Stalin spotkał się z premierem Stanisławem Mikołajczykiem 3 i 9 sierpnia, obiecał pomoc i nic nie zrobił, a sowiecka prasa nazwała powstanie „wymysłem wyobraźni emigrantów polskich”, by potem przedstawiać je jako spisek przeciw ZSRR. Aż do 9 i 10 września Stalin nie pozwalał alianckim samolotom lądować na sowieckich lotniskach, a 15 sierpnia jego zastępca w ludowym komisariacie spraw zagranicznych oznajmił ambasadorowi USA, że powstanie to „czysto awanturnicza sprawa”. Rosyjscy historycy, jak Michaił Mieltiuchow, odrzucają zarzut celowego wstrzymania ofensywy: ich zdaniem niemieckie przeciwnatarcie z końca lipca zatrzymało Armię Czerwoną pod Warszawą, a pod koniec sierpnia jej siły ofensywne były wyczerpane.18

Od 4 sierpnia brytyjskie, południowoafrykańskie i polskie załogi latały ze zrzutami z Brindisi we Włoszech, pokonując ponad 1300 kilometrów nad terenem wroga. Wzięło w tym udział około 280 samolotów, a straty były ogromne. Według Muzeum Powstania Warszawskiego z około 200 ton zrzuconego zaopatrzenia do powstańców trafiło tylko od 60 do 90 ton. 18 września 107 amerykańskich B-17 wykonało jeden wielki dzienny zrzut, w większości przechwycony przez Niemców. Sowieckie zrzuty zaczęły się 13 i 14 września, często bez spadochronów.19

Czerniaków, Mokotów, Żoliborz

14 września Armia Czerwona i 1. Armia Wojska Polskiego zajęły prawobrzeżną Pragę. Żołnierze 1. Armii przeprawili się na przyczółek czerniakowski, broniony przez zgrupowanie „Kryska” i oddziały ppłk. Jana Mazurkiewicza „Radosława”, ale pod nieustannym ostrzałem przyczółek padł w dniach 22 i 23 września.20

Potem padały kolejne dzielnice. Mokotów upadł 27 września, po nieudanej próbie ewakuacji kanałami, a Żoliborz skapitulował 30 września. Zostało tylko Śródmieście, przepełnione głodującymi cywilami.21

Kapitulacja

2 października 1944 roku wysłannicy AK podpisali w Ożarowie układ o zaprzestaniu działań wojennych, który Muzeum Powstania Warszawskiego nazywa też kapitulacją. Powstańcy mieli złożyć broń i wyjść z miasta w zwartych oddziałach jako jeńcy wojenni, a ludność cywilna musiała opuścić Warszawę. Według muzeum do niewoli poszło 15 378 żołnierzy, w tym około 2 tysiące kobiet. 4 i 5 października ze Śródmieścia wymaszerowało 11 668 z nich. Bór-Komorowski postanowił podzielić ich los i 5 października opuścił miasto.22

Wydrukowany rozkaz zatytułowany Żołnierze walczącej Warszawy, kilka akapitów tekstu podpisanych przez dowódcę Armii Krajowej, datowany w Warszawie 3 października 1944 roku
Pożegnalny rozkaz gen. Bora-Komorowskiego z 3 października 1944 roku, „Żołnierze walczącej Warszawy!”, ogłaszający przerwanie walki i dziękujący żołnierzom oraz ludności. Tadeusz Bór-Komorowski, rozkaz, 1944, Archiwum Akt Nowych, Wikimedia Commons, domena publiczna

Cena

Wójciuk liczy około 16 tysięcy powstańców poległych, zmarłych z ran i zaginionych oraz około 20 tysięcy rannych. Straty ludności cywilnej szacuje się na 130 do 200 tysięcy: Kuberski pisze, że polscy historycy najczęściej podają około 150 tysięcy, a Muzeum Powstania Warszawskiego podaje 130 do 150 tysięcy w zestawieniu Wójciuka i 180 tysięcy w historii powstania. Po stronie niemieckiej Wójciuk podaje, za Norbertem Bączykiem, około 3 tysięcy żołnierzy poległych i zmarłych z ran oraz około 10 tysięcy rannych, a Kuberski przytacza niepełne raporty niemieckie: 2 tysiące zabitych i 7 tysięcy rannych. Ocalałych mieszkańców, według niemieckich danych 350 tysięcy, a według polskich szacunków nawet 550 tysięcy, przepędzono przez obóz przejściowy w Pruszkowie. Około 150 tysięcy wywieziono stamtąd na roboty przymusowe i do obozów koncentracyjnych.23

Potem Niemcy metodycznie niszczyli miasto. Oddziały burzące paliły i wysadzały kwartał po kwartale, biblioteki, archiwa, muzea i pomniki. Około jednej czwartej zabudowy Warszawa straciła w czasie walk, a kolejne 30 procent w niszczeniu, które nastąpiło po nich. Do końca wojny lewobrzeżna Warszawa straciła 84 procent zabudowy.24

Widok z lotu ptaka na zrujnowane Stare Miasto w Warszawie w 1945 roku, z wypalonymi szkieletami domów
Zrujnowane Stare Miasto w Warszawie z lotu ptaka, 1945 rok. Domena publiczna

Pamięć

Muzeum Powstania Warszawskiego, otwarte na 60. rocznicę w 2004 roku w dawnej elektrowni tramwajowej na Woli, pokazuje pełnowymiarową replikę bombowca B-24 Liberator i odtworzony kanał, a w otaczającym je Parku Wolności Mur Pamięci nosi nazwiska blisko 11 tysięcy poległych powstańców.25› Witold Pilecki

Najczęstsze pytania

Kiedy trwało Powstanie Warszawskie?

Od 1 sierpnia do 2 października 1944 roku, łącznie 63 dni.

Kto walczył w Powstaniu Warszawskim?

Armia Krajowa, podziemna armia podległa rządowi na uchodźstwie, oraz mniejsze organizacje podziemne, łącznie od 45 do 55 tysięcy ludzi, przeciw około 25 tysiącom Niemców, w tym oddziałom SS i policji.

Dlaczego Sowieci nie pomogli powstańcom?

Armia Czerwona zatrzymała się na wschodnim brzegu Wisły, a Stalin przez wiele tygodni nie pozwalał alianckim samolotom korzystać z sowieckich lotnisk. Pozwalając Niemcom stłumić powstanie, Sowieci doprowadzili do zniszczenia głównej siły wiernej rządowi londyńskiemu.

Ile osób zginęło w Powstaniu Warszawskim?

Według zestawienia Wójciuka dla Muzeum Powstania Warszawskiego poległo, zmarło z ran lub zaginęło około 16 tysięcy powstańców, a cywilów zginęło od 130 do 200 tysięcy. Polscy historycy najczęściej podają około 150 tysięcy.

Czym była rzeź Woli?

Od 5 do 7 sierpnia 1944 roku niemieckie oddziały SS, policji i kolaborantów mordowały mieszkańców Woli dom po domu. Szacunki liczby ofiar wahają się od około 15 do 60 tysięcy.

Co to jest godzina „W”?

Tak powstańcy nazwali 17.00 1 sierpnia 1944 roku, gdy rozpoczęło się powstanie.

Jak zakończyło się Powstanie Warszawskie?

Układem o zaprzestaniu działań wojennych, który Muzeum Powstania Warszawskiego nazywa też kapitulacją, podpisanym w Ożarowie 2 października 1944 roku. Powstańcy poszli do niewoli jako jeńcy wojenni, ludność cywilną wypędzono, a Niemcy metodycznie zniszczyli miasto.

Przypisy

Numer w tekście odsyła do przypisu; przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.

  1. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. ↩
  2. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  3. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Marek Getter, „Straty ludzkie i materialne w Powstaniu Warszawskim”. ↩
  4. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. ↩
  5. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”. ↩
  6. Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”; Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”. ↩
  7. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  8. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”; Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  9. United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  10. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”; Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  11. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. ↩
  12. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Maciej Łuczkowski, „Rzeź Woli”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  13. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  14. Maciej Łuczkowski, „Rzeź Woli”; Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”; Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  15. Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”; Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. ↩
  16. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”; Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”; Marek Getter, „Straty ludzkie i materialne w Powstaniu Warszawskim”. ↩
  17. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  18. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Irena Siwińska, „Rzeka we krwi. Przeprawa żołnierzy armii Berlinga przez Wisłę”; Office of the Historian, „The Ambassador in the Soviet Union (Harriman) to the Secretary of State, August 15, 1944”; Michaił I. Mieltiuchow, „Mif o prednamerennoi ostanovke Krasnoi Armii pod Varshavoi v avguste 1944 g.”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  19. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”; Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  20. Irena Siwińska, „Rzeka we krwi. Przeprawa żołnierzy armii Berlinga przez Wisłę”; Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  21. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  22. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”; Muzeum Historii Polski, „Kalendarium Powstania Warszawskiego”. ↩
  23. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Hubert Kuberski, „Straty ludzkie w Powstaniu Warszawskim”; Muzeum Powstania Warszawskiego, „Powstanie Warszawskie”; Marek Getter, „Straty ludzkie i materialne w Powstaniu Warszawskim”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  24. Michał Tomasz Wójciuk, „Liczby Powstania Warszawskiego”; Marek Getter, „Straty ludzkie i materialne w Powstaniu Warszawskim”; Martin Borkowski-Saruhan, „Der Warschauer Aufstand 1944”. ↩
  25. Muzeum Powstania Warszawskiego, „Ekspozycja”; United States Holocaust Memorial Museum, „Warsaw Uprising”. ↩

Źródła

Chwała oręża Twojej ojczyzny

Punkty zwrotne dziejów

Maraton, Gaugamela, Kanny, Konstantynopol, Waterloo, Stalingrad: dni, w których świat zmienił kurs.

Bitwa pod Maratonem 490 p.n.e.Bitwa pod Gaugamelą 331 p.n.e.Bitwa pod Kannami 216 p.n.e.Upadek Konstantynopola 1453Bitwa pod Waterloo 1815Bitwa pod Stalingradem 1942-1943

Na podstawie kraju, którego nie zapisujemy · dlaczego? ·

Walcz o Warszawę w 1944 roku

Echoes of Battle ożywia wielkie bitwy historii, scena po scenie, na prawdziwej mapie. Zaciągnij się poniżej, a gdy aplikacja wystartuje, wyślemy Ci meldunek na skrzynkę.