W nocy z 13 na 14 lutego 1945 roku brytyjskie lotnictwo bombowe (RAF Bomber Command) zaatakowało Drezno dwiema falami, wywołując burzę ogniową, która zniszczyła centrum miasta; nazajutrz uderzyły bombowce amerykańskie. Drezdeńska Komisja Historyków ustaliła w 2010 roku, że zginęło do 25 tysięcy ludzi. Tego samego dnia w 1706 roku Szwedzi zwyciężyli pod Wschową.
Bombardowanie Drezna
W nocy z 13 na 14 lutego 1945 roku brytyjskie bombowce RAF Bomber Command zaatakowały Drezno dwiema falami. Pożary połączyły się w burzę ogniową, która zniszczyła śródmieście i sąsiednie dzielnice; tysiące ludzi zginęły w płomieniach i w schronach. Około południa 14 lutego miasto ponownie zaatakowały bombowce amerykańskich sił powietrznych (USAAF).1
Liczba ofiar przez dziesięciolecia budziła spory. Już po kilku tygodniach nazistowska propaganda rozpowszechniała liczbę 200 tysięcy zabitych, wielokrotnie wyższą od tej, którą odnotowała drezdeńska policja, a liczby tego rzędu powtarzano jeszcze długo po wojnie.2
Drezdeńska Komisja Historyków zbadała akta pochówków, rejestry stanu cywilnego i wyniki badań archeologicznych w ruinach. W raporcie końcowym, przedstawionym w 2010 roku, stwierdziła, że w nalotach od 13 do 15 lutego 1945 roku zginęło do 25 tysięcy ludzi, czyli tyle, ile podawały władze miasta w latach 1945 i 1946.3
Przejście przez kanał La Manche 1942: trzy niemieckie okręty przez Cieśninę Kaletańską
11 do 13 lutego 1942 · 84 lata temu
Niemieckie pancerniki „Scharnhorst” i „Gneisenau” oraz ciężki krążownik „Prinz Eugen” przedarły się z Brestu przez kanał La Manche do portów w Niemczech, osłaniane przez myśliwce Luftwaffe. Brytyjskie lotnictwo i marynarka nie zdołały ich zatrzymać, co w Wielkiej Brytanii uznano za kompromitację.
Pełna historia: Przejście przez kanał La Manche 1942: trzy niemieckie okręty przez Cieśninę Kaletańską ›Bitwa pod Wschową
13 lutego 1706 · 320 lat temu
Wschowa, 1706
13 lutego 1706 roku, według daty podanej w niemieckiej biografii narodowej, szwedzka armia generała Carla Gustafa Rehnskiölda rozbiła pod Wschową (niem. Fraustadt) w zachodniej Polsce wojska saskie i rosyjskie Johanna Matthiasa von der Schulenburga. Schulenburg służył Augustowi II, elektorowi saskiemu, którego polscy przeciwnicy, wspierani przez Karola XII, ogłosili w 1704 roku zdetronizowanym.4
Od 6 do 7 tysięcy żołnierzy sprzymierzonych stanowili Rosjanie. Armia sprzymierzonych załamała się niemal od razu i rzuciła do ucieczki. Szwedzcy historycy wojskowości porównywali później tę bitwę z podwójnym oskrzydleniem Hannibala pod Kannami; Oskar Sjöström w swojej książce o bitwie odrzuca to porównanie, a Sverker Oredsson uważa, że skutkiem i tak było podwójne oskrzydlenie.5
Rosyjscy jeńcy
Wielu Rosjan rzucało broń i błagało o litość, a mimo to zostali wycięci, a rosyjskich jeńców zabito po bitwie; jeńcom z armii saskiej pozwolono natomiast przejść na służbę szwedzką.6
Historycy wciąż różnie oceniają tę zbrodnię. Sjöström twierdzi, że Rosjanie wywrócili mundury na lewą stronę, by uchodzić za Sasów, i dlatego według ówczesnego zwyczaju mogli zostać straceni. Oredsson odrzuca ten pogląd i przypomina, że zabijanie jeńców głęboko wstrząsnęło samymi szwedzkimi żołnierzami, a także Wolterem i późniejszymi historykami.7
Po bitwie
Karol XII wkroczył następnie do Saksonii, a we wrześniu 1706 roku August zawarł pokój w Altranstädt i zrzekł się polskiej korony, zostawiając tron Stanisławowi Leszczyńskiemu. Rehnskiöld, jeden z czołowych generałów Karola XII, walczył u boku króla pod Narwą w 1700 roku; trzy lata po Wschowie dostał się do rosyjskiej niewoli pod Połtawą.8
