23 grudnia w historii wojskowości: upadek wyspy Wake, 1941

Japońskie bombowce po raz pierwszy uderzyły na Wake 8 grudnia, kilka godzin po ataku na Pearl Harbor po drugiej stronie linii zmiany daty. Obrońcy, oddział 1. Batalionu Obrony i dywizjon myśliwski VMF-211 wraz z personelem marynarki i cywilnymi robotnikami budowlanymi, odparli pierwszy japoński desant 11 grudnia i zatopili dwa niszczyciele. Japończycy wrócili ze znacznie większymi siłami, w tym z lotniskowcami Soryu i Hiryu, których samoloty 22 grudnia zestrzeliły dwa ostatnie myśliwce Wake.¹

Ostatnia noc

Lądowanie na południowym brzegu zaczęło się przed świtem 23 grudnia. Monografia piechoty morskiej o obronie wyspy szacuje siły szturmowe na około 1000 żołnierzy Specjalnych Morskich Sił Desantowych, a Gregory Urwin na około 900.²

Marines, marynarze i robotnicy walczyli jako piechota. Na wysepce Wilkes rozbili japoński oddział desantowy. Japończycy przecięli jednak polowe linie telefoniczne, a dowódca marines, major James Devereux, odcięty na stanowisku dowodzenia, uznał, że większość jego pozycji padła. Cunningham wiedział, że wyprawę ratunkową z Pearl Harbor odwołano, a gdy Devereux zapytał, czy w pobliżu są jakieś siły własne, odpowiedź brzmiała: nie; Cunningham postanowił się poddać. Devereux ruszył z białą flagą, by przekazać rozkaz, a Wilkes, ostatni punkt oporu, złożył broń mniej więcej 11 godzin po rozpoczęciu walki.³

Cena

Monografia piechoty morskiej podaje, że straty garnizonu sięgnęły prawie 20 procent, a straty japońskie, których nigdy dokładnie nie ustalono, musiały przekroczyć 1000. Urwin szacuje straty japońskie w całej kampanii na 900 do 1000 zabitych, dwa niszczyciele, okręt podwodny i 21 samolotów, a liczbę zabitych Amerykanów na mniej niż stu, w tym 46 marines i trzech marynarzy. Ocaleli trafili do japońskiej niewoli.⁴

Pełną historię oblężenia, od pierwszego nalotu po los jeńców, opowiadamy w artykule Bitwa o wyspę Wake, 1941.