28 maja w historii wojskowości: alianci odbijają Narwik, 1940

Wojska norweskie, francuskie i polskie, wspierane przez brytyjskie okręty. 28 maja 1940 roku bataliony Legii Cudzoziemskiej i norweskie przeprawiły się przez Rombaksfjord, polska brygada uderzyła na Ankenes, a po południu do miasta weszli norwescy żołnierze.

Przez Narwik wywożono rudę żelaza z kopalń północnej Szwecji, a ruda ta miała duże znaczenie dla niemieckiego przemysłu wojennego.

Rozkaz ewakuacji północnej Norwegii dotarł do lorda Corka w nocy z 24 na 25 maja, jeszcze przed szturmem. Głosił, że wojska, okręty, działa i sprzęt są pilnie potrzebne do obrony Zjednoczonego Królestwa. Do 8 czerwca odpłynęły ostatnie siły alianckie, a wieczorem tego dnia Niemcy ponownie weszli do Narwiku.

Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich gen. Zygmunta Szyszko-Bohusza uderzyła o północy na Ankenes, na południe od Beisfjordu, a broniący się tam Niemcy uciekli łodziami w stronę Narwiku. Źródła datują dotarcie Polaków do końca Beisfjordu na 28, 29 albo 30 maja.

Norweskie siły zbrojne nazywają go pierwszą porażką Wehrmachtu w tej wojnie. Store norske leksikon jest ostrożniejsza, bo siły niemieckie nie zostały pobite, a Narwik był okupowany przez prawie pięć lat, choć, rozpatrywaną osobno, bitwę można uznać za niepowodzenie.