28 stycznia 1846 roku pod wsią Aliwal nad Satledżem, w Pendżabie, brytyjsko-indyjska armia Kompanii Wschodnioindyjskiej pod dowództwem generała majora sir Harry'ego Smitha rozgromiła sikhijski korpus Randźodha Singha Madźithii i zdobyła wszystkie jego działa. Zwycięstwo, słynne z szarż 16. pułku lansjerów, usunęło zagrożenie z tyłów Brytyjczyków przed rozstrzygającą bitwą pod Sobraon.
Bitwa pod Aliwal
28 stycznia 1846 · 180 lat temu
Zagrożenie na tyłach
Pierwsza wojna brytyjsko-sikhijska wybuchła w grudniu 1845 roku, gdy armia państwa Sikhów, zwana Khalsą, przekroczyła Satledź i weszła na ziemie kontrolowane przez Kompanię. Po krwawych bitwach pod Mudki i Ferozeshah główne siły obu stron stanęły naprzeciw siebie nad rzeką.1
W styczniu 1846 roku sikhijski korpus Randźodha Singha Madźithii przeprawił się przez Satledź wyżej w górę rzeki i zagroził brytyjskiej placówce w Ludhianie oraz liniom zaopatrzenia głównej armii. Naczelny wódz sir Hugh Gough wysłał przeciw niemu generała majora Harry'ego Smitha. Smith połączył się z załogą Ludhiany, zebrał posiłki i rankiem 28 stycznia ruszył na Sikhów.2
Przebieg bitwy
Sikhowie zajęli grzbiet między wsiami Aliwal i Bhundri, mając tuż za plecami Satledź. Gdy ich działa otworzyły ogień, Smith rzucił prawoskrzydłowe brygady na wieś Aliwal, zdobył ją, a potem uderzył na lewe skrzydło i centrum Sikhów. Kontrataki sikhijskiej jazdy zostały odparte, a piechota brytyjska zaczęła zwijać linię przeciwnika.3
Na lewym skrzydle 16. pułk lansjerów rozbił sikhijskich jeźdźców, a potem uderzył na sikhijską piechotę. Piechota ustawiła się w czworoboki, a raczej w trójkąty, jak pisał historyk sir John Fortescue, lecz lansjerzy je przełamali. Wieś Bhundri została oczyszczona, a armia sikhijska w nieładzie uciekła przez brody, tracąc działa w walce i w rzece.4
National Army Museum zauważa, że niektórzy uważają Aliwal za „bitwę niemal doskonałą”; Fortescue pisał, że książę Wellington szczególnie podziwiał, jak Smith wykorzystał wszystkie trzy rodzaje broni. Piszemy o niej w przewodniku po bitwach Indii oraz w zestawieniu największych szarż kawalerii.5
Siły i straty
Smith miał około 12 000 żołnierzy i 32 działa. Liczebność Sikhów jest niepewna: National Army Museum podaje około 20 000 ludzi, Smith pisał o 30 000, a Fortescue uznał za najbezpieczniejszy szacunek połowę tej liczby. Sikhowie stracili wszystkie 67 dział.6
Straty brytyjsko-indyjskie National Army Museum podaje na 141 zabitych, 413 rannych i 25 zaginionych; Fortescue liczy łącznie 589 zabitych i rannych, z czego około jedną trzecią zabitych. Sam 16. pułk lansjerów stracił około 140 ludzi. Zginęło około 3000 Sikhów, według Fortescue tylu, ilu przyznali sami Sikhowie.7
Co było dalej
Aliwal usunął zagrożenie z tyłów i pozwolił Smithowi wrócić do Gougha. Smith otrzymał za to zwycięstwo tytuł baroneta „of Aliwal”. 10 lutego 1846 roku połączona armia brytyjska zdobyła główną pozycję Sikhów pod Sobraon, a na mocy zawartego potem pokoju państwo Sikhów oddało Brytyjczykom rozległe ziemie. Druga wojna, w latach 1848-1849, skończyła się aneksją Pendżabu.8
Także tego dnia

Bitwa morska u wybrzeży prowincji Awa
28 stycznia 1868 · 158 lat temu
Flota siogunatu Tokugawów pod dowództwem Takeakiego Enomoto starła się u wybrzeży prowincji Awa z okrętami domeny Satsuma, wiernej dworowi cesarskiemu w Kioto, w czasie wojny boshin. Enomoto odniósł jedno z nielicznych zwycięstw siogunatu w tej wojnie.






