30 października w historii wojskowości: bitwa pod Caldiero, 1805, i upadek Karsu, 1920

Źródła się różnią. The Napoleon Series uznaje ją za zwycięstwo francuskie, John Rickard za nierozstrzygnięte zwycięstwo austriackie, a Encyclopaedia Britannica z 1911 roku w różnych hasłach przypisuje zwycięstwo raz jednej, raz drugiej stronie. Sam Napoleon pisał, że Masséna dał się pobić. Pewne jest tylko, że arcyksiążę Karol nie wznowił walki i się wycofał.

Napoleon zniszczył główną armię austriacką pod Ulm, więc o wojnie miało rozstrzygnąć się nad Dunajem. Karol już wcześniej spodziewał się, że będzie musiał cofnąć się na obronę Wiednia, a po bitwie wycofał się, ścigany przez Massénę.

Nie ma wiarygodnych łącznych danych. Thiers podawał 3000 zabitych i rannych oraz 4000 jeńców po stronie austriackiej wobec nie więcej niż 3000 strat francuskich. Thiers pisze też, że w czasie odwrotu do niewoli trafiła kolumna 5000 żołnierzy Hillingera.

30 października 1920 roku armia turecka Kâzıma Karabekira uderzyła z trzech kierunków, zdobyła zewnętrzne forty i weszła do miasta niemal bez oporu. Dowództwo ormiańskie liczyło, że twierdza utrzyma się dwa do trzech miesięcy.

Do niewoli trafiło około 2000 żołnierzy ormiańskich i kilku generałów, a wielu jeńców zmarło tej zimy w Erzurum. Aleksandropol padł w ciągu kilku dni, 2 grudnia 1920 roku podpisano traktat w Aleksandropolu, do końca roku Armenia stała się republiką radziecką, a traktat w Karsie z października 1921 roku pozostawił miasto w Turcji.