Bitwa pod Austerlitz 1805: arcydzieło Napoleona

Niektórzy wodzowie wygrywają siłą. Pod Austerlitz Napoleon wygrał, każąc wrogowi uwierzyć, że jest słaby. Stoczona w pierwszą rocznicę koronacji, przeciw połączonym armiom dwóch cesarzy, jest bitwą najczęściej nazywaną jego arcydziełem.

Bitwa trzech cesarzy

Pod koniec 1805 roku Napoleon stanął naprzeciw trzeciej koalicji. Na Morawach zebrały się przeciw niemu armie cara Aleksandra I Rosji i cesarza Franciszka II Austrii, liczniejsze od francuskich. Napoleon chciał, by zaatakowały, zanim nadejdą kolejni sojusznicy, więc zaczął je do tego kusić.

Przynęta

Bez walki oddał dominujące Wzgórza Pratzen w centrum i celowo zostawił prawe skrzydło wyglądające na słabe i bezbronne. Obserwującym generałom koalicji wyglądało to na francuską armię w tarapatach, gotową do odcięcia od Wiednia. Połknęli przynętę.

Napoleon ofiarował wrogowi dokładnie takie zwycięstwo, jakiego chciał, a potem zamknął za nim drzwi.

Pułapka się zatrzaskuje

O świcie 2 grudnia koalicja zlała się ze Wzgórz Pratzen, by zmiażdżyć prawe skrzydło Francuzów. Gdy ich armia zsuwała się na południe, a centrum pustoszało, Napoleon rzucił marszałka Soulta prosto w górę spowitych mgłą stoków, które porzucili. Francuzi zdobyli wzgórza i wbili klin w środek armii koalicji, rozcinając ją na dwoje.

Pogrom

Bez centrum skrzydła koalicji zostały otoczone i rozbite. Tysiące cofających się żołnierzy rzuciło się przez zamarznięte stawy na południu, gdy francuskie działa waliły w lód za nimi, obraz, który stał się legendą, choć utonięć było mniej, niż głosiły opowieści. Po południu armia koalicji rozpadła się.

Pokój

Zwycięstwo pod Austerlitz było całkowite. Austria poprosiła o rozejm w ciągu kilku dni, podpisując pokój w Preszburgu; trzecia koalicja się rozpadła, a w niecały rok tysiącletnie Święte Cesarstwo Rzymskie zostało formalnie rozwiązane. Napoleon był w tej chwili panem kontynentalnej Europy.

Arcydzieło

To, co czyni Austerlitz nieśmiertelnym, to nie skala, lecz zamysł: wróg skuszony do ataku dokładnie tam, gdzie Napoleon chciał, a potem zniszczony jednym rozstrzygającym ciosem w punkt, który sam osłabił. Wciąż studiuje się ją jako wzór bitwy wygranej w głowie, zanim wygrano ją w polu.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego bitwę pod Austerlitz w 1805 roku nazywa się arcydziełem Napoleona?

Bitwę pod Austerlitz w 1805 roku nazywa się arcydziełem Napoleona ze względu na zamysł, a nie skalę: skusił wroga do ataku dokładnie tam, gdzie chciał, a potem zniszczył go jednym rozstrzygającym ciosem w punkt, który sam osłabił. Wciąż studiuje się ją jako bitwę wygraną w głowie, zanim wygrano ją w polu.

Jak Napoleon zastawił pułapkę na koalicję pod Austerlitz w 1805 roku?

Pod Austerlitz w 1805 roku Napoleon bez walki oddał dominujące Wzgórza Pratzen i zostawił prawe skrzydło wyglądające na słabe, kusząc koalicję, by zsunęła się i je zaatakowała. Gdy jej centrum opustoszało, rzucił marszałka Soulta na porzucone wzgórza, rozciął armię koalicji na dwoje i rozbił jej skrzydła.

Czy pod Austerlitz w 1805 roku naprawdę utonęły ogromne liczby żołnierzy koalicji w zamarzniętych stawach?

Obraz cofających się żołnierzy ginących na zamarzniętych stawach pod Austerlitz w 1805 roku stał się legendą, lecz utonięć było mniej, niż później głosiły opowieści. Armia koalicji rozpadła się przede wszystkim dlatego, że jej centrum zostało złamane, a skrzydła otoczone.

Kiedy stoczono bitwę pod Austerlitz i kto wziął w niej udział?

Bitwę pod Austerlitz, zwaną bitwą trzech cesarzy, stoczono 2 grudnia 1805 roku na Morawach, a Francja Napoleona stanęła w niej naprzeciw liczniejszych połączonych armii cara Aleksandra I Rosji i cesarza Franciszka II Austrii.

Jakie były następstwa bitwy pod Austerlitz w 1805 roku?

Po bitwie pod Austerlitz w 1805 roku Austria w ciągu kilku dni poprosiła o pokój i podpisała pokój w Preszburgu, trzecia koalicja się rozpadła, a w niecały rok tysiącletnie Święte Cesarstwo Rzymskie zostało formalnie rozwiązane, czyniąc Napoleona panem kontynentalnej Europy.

Kto wygrał bitwę pod Austerlitz?

Bitwę pod Austerlitz w 1805 roku wygrała Francja Napoleona, rozbijając zdecydowanie liczniejsze połączone armie cara Aleksandra I Rosji i cesarza Franciszka II Austrii. Zwycięstwo było całkowite, a Austria w ciągu kilku dni poprosiła o pokój.