Kim był Batu-chan?
Batu-chan był wnukiem Czyngis-chana, który w latach 1236 do 1242 dowodził mongolską wyprawą na Europę. Jego armie podbiły Bułgarów nadwołżańskich i księstwa ruskie, w 1240 roku zdobyły Kijów, a w 1241 roku rozbiły Węgrów pod Mohi. Potem założył nad dolną Wołgą Saraj i do śmierci w 1255 roku rządził Złotą Ordą.1
W Europie polem bitwy samego Batu były Węgry: to on prowadził główną armię, która 11 kwietnia 1241 roku zniszczyła wojska króla Beli IV w bitwie pod Mohi. Dwa dni wcześniej północne skrzydło jego najazdu pokonało wojska polskie i niemieckie pod Legnicą, ale Batu tam nie było. Wcześniej jego armie zdobyły Riazań, Włodzimierz i Kijów.2
Z czego słynął Batu-chan?
Batu-chan słynie z tego, że w latach 1236 do 1242 poprowadził mongolski podbój księstw ruskich i najazd na Polskę oraz Węgry. Następnie założył Złotą Ordę, państwo mongolskie nad dolną Wołgą, a jako najstarszy rangą książę z rodu Czyngis-chana rozstrzygnął, kto w 1251 roku został wielkim chanem.3
Młodość i dziedzictwo
Batu był synem Dżocziego, najstarszego syna Czyngis-chana. W rodzinie powątpiewano w ojcostwo Dżocziego: Raszid ad-Din pisze, że Merkici uprowadzili żonę Czyngis-chana, Börte, gdy była z nim w ciąży, a w Tajnej historii Mongołów jego brat Czagataj nazywa Dżocziego „merkickim bękartem”.4
Gdy Czyngis-chan dzielił imperium, udział Dżocziego leżał na zachodzie. Perski historyk Dżuwajni opisuje go jako sięgający po Saksin i Bułgar nad Wołgą i dalej, „tak daleko, jak dotarło kopyto tatarskiego konia”; studium Biblioteki Kongresu umieszcza władztwo Batu na północ i na zachód od jeziora Bałchasz.5
Dżoczi zmarł w 1227 roku, w tym samym roku co Czyngis-chan, a Batu objął po nim przywództwo rodu, choć nie był najstarszym synem. Raszid ad-Din odnotowuje, że starszy brat Batu, Orda, uznał go za władcę, a franciszkanin Carpini, który w 1246 roku przejeżdżał przez ziemie Ordy, zapisał, że Orda był starszy od Batu.6

Jak Batu-chan podbił Ruś?
Batu podbił księstwa ruskie w dwóch zimowych kampaniach. W latach 1237 i 1238 jego armie zdobyły Riazań, Włodzimierz, Moskwę i inne miasta północnego wschodu, po czym zawróciły przed Nowogrodem. Pod koniec 1240 roku przeprawiły się przez Dniepr i 6 grudnia zdobyły Kijów. Ruskich książąt pozostawiono u władzy jako lenników Mongołów.7
O wyprawie na zachód zdecydował kurułtaj, czyli zgromadzenie książąt, w 1235 roku. Tajna historia zapisuje dekret Ugedeja, że Batu ma dowodzić wszystkimi książętami biorącymi udział w wyprawie, a głównym wodzem był doświadczony Subutaj. Wśród książąt byli synowie Ugedeja Gujuk i Kadan, syn Tołuja Mongke, wnuk Czagataja Büri i brat Batu, Orda.8
Najpierw w 1236 roku armia rozbiła Bułgarów nadwołżańskich. W grudniu 1237 roku weszła do księstwa riazańskiego i 21 grudnia zdobyła Riazań. W drodze na Włodzimierz, siedzibę wielkiego księcia Jurija, Mongołowie zdobyli Moskwę; Włodzimierz padł w lutym 1238 roku, zniszczony został także Twer. Mongołowie podeszli na około 100 wiorst od Nowogrodu, ale zawrócili, zanim do niego dotarli.9
W czasie wyprawy Batu pokłócił się z kuzynami. W meldunku zachowanym w Tajnej historii skarżył się Ugedejowi, że na uczcie zwycięstwa Gujuk i Büri znieważyli go za to, że jako najstarszy z książąt pierwszy wypił puchar, po czym odjechali. Christopher Dawson nazywa to zażartym sporem, a studium Biblioteki Kongresu wspomina o sporze Batu z innymi książętami, który opóźnił kampanię.10
Pod koniec 1240 roku armia przeprawiła się przez Dniepr. Raszid ad-Din wymienia Batu i jego braci, a także Kadana i Büriego, jako książąt, którzy zdobyli Kijów, a Muzeum Historii Polski przytacza latopis halicki, według którego Batu przyszedł pod miasto w wielkiej sile. Studium Biblioteki Kongresu, Dawson i muzeum datują upadek Kijowa na 6 grudnia 1240 roku.11

Największe zwycięstwa Batu-chana
Największym zwycięstwem Batu była bitwa pod Mohi 11 kwietnia 1241 roku, w której główna armia, prowadzona przez niego wraz z Subutajem, rozbiła i zniszczyła nad rzeką Sajó wojska węgierskiego króla Beli IV. Wcześniej jego armie zdobyły Riazań, Włodzimierz i Kijów, a dwa dni przed Mohi skrzydło jego najazdu zwyciężyło pod Legnicą.12
Północnym skrzydłem, które zwyciężyło pod Legnicą 9 kwietnia 1241 roku, dowodził według Raszida ad-Dina i zakonnika C. de Bridii, przytaczanego przez Muzeum Historii Polski, brat Batu, Orda; de Bridia przypisuje mu 10 tysięcy wojowników, a w Polsce działał też drugi wódz, Bajdar. Studium Biblioteki Kongresu wymienia natomiast jako dowódcę Kajdu.13
Batu poprowadził główne siły przez Karpaty na początku kwietnia 1241 roku. Pod Mohi nad Sajó armia węgierska została rozbita 11 kwietnia; Dżuwajni zalicza tę bitwę do największych czynów i najzaciętszych bitew Mongołów. Carpini widział później w obozie Batu duże lniane namioty, które należały niegdyś do króla Węgier.14

Mongołowie zajęli następnie Peszt i do końca 1241 roku trzymali Węgry na wschód od Dunaju. Król Bela uszedł, a mongolski oddział ścigał go aż do wybrzeża Dalmacji. Zimą 1241 na 1242 rok armia przeszła po lodzie Dunaj do zachodnich Węgier.15
Dlaczego Mongołowie wycofali się z Europy w 1242 roku?
Tradycyjnie tłumaczy się to tym, że wieść o śmierci wielkiego chana Ugedeja w grudniu 1241 roku wezwała książąt do domu na wybór następcy. Batu jednak nigdy nie wrócił do Mongolii. Ulf Büntgen i Nicola Di Cosmo uważają, że zimna i mokra wiosna 1242 roku zamieniła Węgry w mokradła, gdzie brakowało pastwisk i żywności, co przyspieszyło odwrót.16
Także studium Biblioteki Kongresu podaje, że Mongołowie opuścili Węgry z braku pastwisk. Główna armia wycofała się przez Serbię i Bułgarię na stepy nad dolną Wołgą. Dawson wskazuje jako dodatkową przyczynę odwrotu niesnaski między książętami: Batu, Gujukiem i Bürim.17

Kto naprawdę dowodził najazdem: Batu czy Subutaj?
Dowództwo należało do Batu: Tajna historia zapisuje dekret Ugedeja, że Batu ma prowadzić wszystkich książąt biorących udział w wyprawie. Plan kampanii i kierowanie działaniami przypisuje się Subutajowi, uczestnikowi wcześniejszego rajdu na południową Ruś. Studium Biblioteki Kongresu nazywa Batu formalnym, a Subutaja faktycznym dowódcą wyprawy.18 › Mongoł kontra rycerz
Jaki był Batu-chan?
Zakonnicy, którzy spotkali Batu, opisują władcę prowadzącego dwór jak cesarz. Carpini, przyjęty w jego obozie w kwietniu 1246 roku, uznał go za łaskawego dla swoich ludzi, ale budzącego w nich wielki strach, „w boju bardzo okrutnego” i „na wojnie bardzo przebiegłego i niezwykle chytrego”; Batu zasiadał na podwyższeniu, jak na tronie, z jedną z żon.19
Wilhelm z Rubruku, wysłany przez króla Francji Ludwika IX, dotarł do obozu Batu nad Wołgą latem 1253 roku. Obóz wyglądał według niego jak wielkie miasto rozciągnięte wokół siedziby Batu, z ludźmi na trzy, cztery mile wokół. Batu siedział na długim pozłacanym łożu z trzema stopniami, przyglądał się zakonnikom uważnie i uśmiechnął się na kazanie Rubruka; jego twarz była wtedy, jak zauważył Rubruk, czerwona. Wysłał zakonnika dalej, do Mongkego.20
Dżuwajni chwali hojność Batu i pisze, że nie skłaniał się ku żadnej jednej wierze. Odnotowuje też, że Batu zbudował przy swoim obozie nad Wołgą miasto Saraj, co potwierdzają studium Biblioteki Kongresu i Encyclopedia of Ukraine.21
Jak Batu-chan wyniósł Mongkego na tron wielkiego chana?
Po śmierci Ugedeja Batu pozostał nad Wołgą, a wybór odwlekał się do 1246 roku, gdy wielkim chanem został syn Ugedeja, Gujuk. Gujuk zmarł w 1248 roku, gdy Batu ruszył mu na spotkanie. Wtedy Batu, najstarszy rangą książę, odmówił przyjęcia tronu i poparł syna Tołuja, Mongkego, którego w 1251 roku zatwierdzono jako wielkiego chana.22
Carpini był świadkiem zgromadzenia, które wyniosło Gujuka w 1246 roku. Stosunki między kuzynami od czasu wyprawy na zachód pozostawały wrogie, a studium Biblioteki Kongresu, które datuje śmierć Gujuka na 1249 rok, pisze, że wojna domowa wydawała się nieunikniona. Dżuwajni podaje, że Batu wyruszył na spotkanie z Gujukiem i zatrzymał się, gdy nadeszła wieść o jego śmierci.23
Jako najstarszy z książąt, pisze Raszid ad-Din, Batu zwołał kurułtaj i oświadczył, że tylko Mongke nadaje się do rządzenia; według studium Biblioteki Kongresu większość książąt chciała widzieć na tronie samego Batu, ale on odmówił i wskazał Mongkego. Büriego, który znieważył Batu, wydano mu później i stracono, co odnotowują Raszid ad-Din i Wilhelm z Rubruku.24
Jak zmarł Batu-chan?
Batu-chan zmarł w 1255 roku; taką datę podają tłumacz J. A. Boyle, Encyclopedia of Ukraine i studium Biblioteki Kongresu. Raszid ad-Din datuje jego śmierć w Saraju na lata 1252 do 1253 i podaje, że miał 48 lat, ale Wilhelm z Rubruku spotkał żywego Batu we wrześniu 1254 roku. Żadne z tych źródeł nie podaje, na co zmarł.25
Mongke zatwierdził na następcę syna Batu, Sartaka, uchodzącego za chrześcijanina, ale Sartak zmarł w drodze powrotnej. Wkrótce zmarł też jego młody następca Ułagczi, a tron przeszedł na brata Batu, Berkego, który według Rubruka przyjął islam.26

Czym była Złota Orda?
Złota Orda była państwem mongolskim, które Batu założył nad dolną Wołgą na początku lat czterdziestych XIII wieku, ze stolicą w Saraju. Sąsiednie księstwa ruskie stały się jej lennikami, a mongolskie zwierzchnictwo nad ziemiami ruskimi przetrwało do końca XV wieku; studium Biblioteki Kongresu podaje jako datę końcową rok 1480.27
Ruscy książęta musieli odtąd jeździć na dwory mongolskie. Wielki książę włodzimierski Jarosław, którego Carpini spotkał na dworze Gujuka, zmarł tam w 1246 roku. Studia Biblioteki Kongresu opisują władzę Ordy nad ziemiami ruskimi jako pośrednią, sprawowaną przez miejscowych książąt i chańskich poborców danin.28
Orda była jednym z czterech państw powstałych z podziału imperium mongolskiego. Pozostałe trzy to władztwo Kubilaja ze środkiem w Chinach, Ilchanat w Persji i chanat w Azji Środkowej.29
Poznaj innych wielkich wodzów imperium mongolskiego.
Przypisy
Numer w tekście odsyła do przypisu; przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Canadian Institute of Ukrainian Studies, „Batu Khan”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Muzeum Historii Polski, „Najazdy mongolskie na Polskę”; Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Canadian Institute of Ukrainian Studies, „Batu Khan”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- Canadian Institute of Ukrainian Studies, „Batu Khan”; Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”; „The Secret History of the Mongols”. ↩
- Ata-Malik Dżuwajni, „The History of the World-Conqueror”; Robert L. Worden, „Mongolia”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”; Giovanni da Pian del Carpini, „The Journey of Friar John of Pian de Carpine to the Court of Kuyuk Khan, 1245-1247”. ↩
- „The Chronicle of Novgorod, 1016-1471”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Robert L. Worden, „Mongolia”; Canadian Institute of Ukrainian Studies, „Golden Horde”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Muzeum Historii Polski, „Najazdy mongolskie na Polskę”; „The Secret History of the Mongols”; Ata-Malik Dżuwajni, „The History of the World-Conqueror”; Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Muzeum Historii Polski, „Najazdy mongolskie na Polskę”; „The Chronicle of Novgorod, 1016-1471”; Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- „The Secret History of the Mongols”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Robert L. Worden, „Mongolia”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”; Muzeum Historii Polski, „Najazdy mongolskie na Polskę”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Ulf Büntgen, „Climatic and environmental aspects of the Mongol withdrawal from Hungary in 1242 CE”; Muzeum Historii Polski, „Najazdy mongolskie na Polskę”. ↩
- Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”; Muzeum Historii Polski, „Najazdy mongolskie na Polskę”; Robert L. Worden, „Mongolia”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Ulf Büntgen, „Climatic and environmental aspects of the Mongol withdrawal from Hungary in 1242 CE”; Ata-Malik Dżuwajni, „The History of the World-Conqueror”; Giovanni da Pian del Carpini, „The Journey of Friar John of Pian de Carpine to the Court of Kuyuk Khan, 1245-1247”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Muzeum Historii Polski, „Najazdy mongolskie na Polskę”; Ulf Büntgen, „Climatic and environmental aspects of the Mongol withdrawal from Hungary in 1242 CE”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- Columbia University, „The Mongols in World History”; Muzeum Historii Polski, „Najazdy mongolskie na Polskę”; Ulf Büntgen, „Climatic and environmental aspects of the Mongol withdrawal from Hungary in 1242 CE”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Robert L. Worden, „Mongolia”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Ulf Büntgen, „Climatic and environmental aspects of the Mongol withdrawal from Hungary in 1242 CE”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- „The Secret History of the Mongols”; Robert L. Worden, „Mongolia”; Muzeum Historii Polski, „Najazdy mongolskie na Polskę”; Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”. ↩
- Giovanni da Pian del Carpini, „The Journey of Friar John of Pian de Carpine to the Court of Kuyuk Khan, 1245-1247”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- Wilhelm z Rubruku, „The Journey of William of Rubruck to the Eastern Parts of the World, 1253-55”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- Ata-Malik Dżuwajni, „The History of the World-Conqueror”; Robert L. Worden, „Mongolia”; Canadian Institute of Ukrainian Studies, „Golden Horde”. ↩
- Robert L. Worden, „Mongolia”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Ulf Büntgen, „Climatic and environmental aspects of the Mongol withdrawal from Hungary in 1242 CE”; Ata-Malik Dżuwajni, „The History of the World-Conqueror”; Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”. ↩
- Giovanni da Pian del Carpini, „The Journey of Friar John of Pian de Carpine to the Court of Kuyuk Khan, 1245-1247”; Robert L. Worden, „Mongolia”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Ata-Malik Dżuwajni, „The History of the World-Conqueror”. ↩
- Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”; Robert L. Worden, „Mongolia”; Wilhelm z Rubruku, „The Journey of William of Rubruck to the Eastern Parts of the World, 1253-55”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”; Canadian Institute of Ukrainian Studies, „Batu Khan”; Robert L. Worden, „Mongolia”; Wilhelm z Rubruku, „The Journey of William of Rubruck to the Eastern Parts of the World, 1253-55”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”. ↩
- Ata-Malik Dżuwajni, „The History of the World-Conqueror”; Raszid ad-Din, „The Successors of Genghis Khan”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Wilhelm z Rubruku, „The Journey of William of Rubruck to the Eastern Parts of the World, 1253-55”. ↩
- Canadian Institute of Ukrainian Studies, „Golden Horde”; Robert L. Worden, „Mongolia”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Ata-Malik Dżuwajni, „The History of the World-Conqueror”. ↩
- Giovanni da Pian del Carpini, „The Journey of Friar John of Pian de Carpine to the Court of Kuyuk Khan, 1245-1247”; „The Chronicle of Novgorod, 1016-1471”; Christopher Dawson, „The Mongol Mission”; Glenn E. Curtis, „Russia”; Canadian Institute of Ukrainian Studies, „Golden Horde”. ↩
- Columbia University, „The Mongols in World History”; Muzeum Historii Polski, „Najazdy mongolskie na Polskę”. ↩
Źródła
- Robert L. Worden, Andrea Matles Savada (red.), „Mongolia: A Country Study” (Federal Research Division, Library of Congress, 1991), rozdział „Historical Setting”.
- Canadian Institute of Ukrainian Studies, Encyclopedia of Ukraine, „Batu Khan”.
- Christopher Dawson (red.), The Mongol Mission: Narratives and Letters of the Franciscan Missionaries in Mongolia and China (Sheed and Ward, 1955), wstęp, tablice genealogiczne i przekłady relacji Carpiniego i Rubruka (przekład: zakonnica z opactwa Stanbrook).
- Muzeum Historii Polski (Mediateka), „Najazdy mongolskie na Polskę”.
- Raszid ad-Din, The Successors of Genghis Khan, przekład angielski J. A. Boyle (Columbia University Press, 1971).
- The Secret History of the Mongols: The Life and Times of Chinggis Khan (Tajna historia Mongołów), przekład angielski Urgunge Onon (RoutledgeCurzon, 2001), paragrafy 254, 270 oraz 275 i 276.
- Ata-Malik Dżuwajni, The History of the World-Conqueror, t. 1, przekład angielski J. A. Boyle (Manchester University Press, 1958), rozdziały 37 do 40.
- Giovanni da Pian del Carpini, „The Journey of Friar John of Pian de Carpine to the Court of Kuyuk Khan, 1245-1247”, przekład angielski W. W. Rockhill (Hakluyt Society, 1900), Silk Road Seattle, University of Washington.
- „The Chronicle of Novgorod, 1016-1471” (Latopis nowogrodzki), przekład angielski Robert Michell i Nevill Forbes (Camden Society, 1914), zapiski pod latami 1238 i 1246.
- Canadian Institute of Ukrainian Studies, Encyclopedia of Ukraine, „Golden Horde”.
- Ulf Büntgen, Nicola Di Cosmo, „Climatic and environmental aspects of the Mongol withdrawal from Hungary in 1242 CE”, Scientific Reports 6 (2016).
- Columbia University, Asia for Educators, „The Mongols in World History: The Mongol Conquests”.
- Wilhelm z Rubruku, „The Journey of William of Rubruck to the Eastern Parts of the World, 1253-55”, przekład angielski W. W. Rockhill (Hakluyt Society, 1900), Silk Road Seattle, University of Washington.
- Glenn E. Curtis (red.), „Russia: A Country Study” (Federal Research Division, Library of Congress, 1998), podrozdział „The Mongol Invasion”.
- Columbia University, Asia for Educators, „The Mongols in World History: The Empire's Collapse”.
Na podstawie uznanych opracowań historycznych; gdy źródła się różnią, zaznaczamy to. Zobacz nasze zasady redakcyjne.






