Kiedy toczyły się bitwy siedmiodniowe?

Od 25 czerwca do 1 lipca 1862 roku, na wschód od Richmond w Wirginii.

Kto wygrał bitwy siedmiodniowe?

Strategicznie wygrali Konfederaci: armia McClellana wycofała się nad rzekę James, a Richmond zostało ocalone, choć Lee przegrał dwie z pojedynczych bitew, nad Beaver Dam Creek i pod Malvern Hill.

Ilu żołnierzy zginęło w bitwach siedmiodniowych?

American Battlefield Trust liczy ponad 34 000 zabitych, rannych i zaginionych: około 19 000 Konfederatów i 15 000 żołnierzy Unii. Encyclopedia Virginia podaje około 36 500: 20 614 Konfederatów i 15 849 żołnierzy Unii.

Jakie bitwy składały się na bitwy siedmiodniowe?

Oak Grove (25 czerwca), Beaver Dam Creek, czyli Mechanicsville (26 czerwca), Gaines' Mill (27 czerwca), Garnett's i Golding's Farms (27 i 28 czerwca), Savage's Station (29 czerwca), Glendale i White Oak Swamp (30 czerwca) oraz Malvern Hill (1 lipca).

Dlaczego bitwy siedmiodniowe są ważne?

Zakończyły próbę zdobycia Richmond przez McClellana w 1862 roku i ugruntowały pozycję Roberta E. Lee, dowodzącego dopiero od początku czerwca, na czele głównej armii Konfederacji, którą prowadził aż do 1865 roku.

Dlaczego McClellan wycofał się po bitwach siedmiodniowych?

Pod Gaines' Mill 27 czerwca stracił kolej Richmond and York River, która żywiła jego armię. Bez linii zaopatrzenia nie mógł iść na Richmond, więc przeniósł bazę na południe, nad rzekę James, gdzie flota mogła go osłaniać i zaopatrywać.

Czy można zwiedzać pola bitew siedmiodniowych?

Tak. Beaver Dam Creek, Gaines' Mill, Glendale i Malvern Hill należą do Richmond National Battlefield Park. Na najlepiej zachowanym Malvern Hill kilka szlaków pieszych prowadzi przez otwarte pola, po których szło natarcie Konfederatów.

Bitwy siedmiodniowe 1862: jak Lee ocalił Richmond

Alfred R. Waud, Bitwa pod Malvern Hill, stoczona we wtorek 1 lipca (1862), Library of Congress, przez Wikimedia Commons, domena publiczna.

W skrócie

Czym były bitwy siedmiodniowe?

Bitwy siedmiodniowe to tydzień walk na wschód od Richmond w Wirginii, od 25 czerwca do 1 lipca 1862 roku, w którym generał Robert E. Lee, świeżo mianowany dowódca armii Konfederacji, zaatakował znacznie liczniejszą armię Unii George'a B. McClellana stojącą u bram stolicy Południa. Lee wygrał wprost tylko jedną z wielkich bitew, pod Gaines' Mill, a pod Malvern Hill poniósł ciężkie straty, ale McClellan porzucił linię zaopatrzenia i wycofał się nad rzekę James. Richmond zostało ocalone kosztem ponad 34 000 zabitych, rannych i zaginionych.¹

W czerwcu 1862 roku armia Unii licząca ponad 100 000 ludzi stała w zasięgu wzroku Richmond, kilka mil od stolicy Konfederacji. Tydzień później cofała się nad brzeg rzeki James, a Richmond było bezpieczne. Generał, który odwrócił bieg kampanii, dowodził od niespełna miesiąca.²

Tło: armia u bram Richmond

Wiosną 1862 roku McClellan wysadził Armię Potomaku, ponad 100 000 ludzi, w Fort Monroe i przebił się w górę półwyspu między rzekami York i James. W połowie maja stał już na przedpolach Richmond. 31 maja dowódca konfederacki, generał Joseph E. Johnston, uderzył pod Seven Pines i został ciężko ranny. Tej nocy prezydent Jefferson Davis oddał jego armię Robertowi E. Lee.³

Ciemna mapa lokalizacyjna środkowego wybrzeża Atlantyku w Ameryce Północnej z zatoką Chesapeake i rzekami Wirginii, ze złotą gwiazdką w świecącym kółku tuż na wschód od Richmond i małą wkładką z mapą świata, na której zaznaczono ten obszar — Bitwy siedmiodniowe toczyły się na przedpolach Richmond, między rzekami Chickahominy i James, u nasady półwyspu opadającego ku zatoce Chesapeake. Gwiazdka wskazuje przybliżony środek walk. Mapa wykonana do tego artykułu na podstawie danych Natural Earth, bez współczesnych granic. Mapa lokalizacji: © Echoes of Battle (dane: Natural Earth, domena publiczna)

Armia Unii była wielka, ale źle ustawiona. Żyła z dostaw przywożonych drogą morską i dalej koleją Richmond and York River, według szacunków American Battlefield Trust i Służby Parków Narodowych od 600 do 700 ton dziennie. Ulewne deszcze zamieniły drogi w błoto i wezbrały rzekę Chickahominy, która przecięła armię na dwie części: jedna stała na południe od rzeki, naprzeciw Richmond, druga na północ od niej, przy linii kolejowej.⁴

Lee uważał, że Richmond nie wytrzyma oblężenia, więc postanowił atakować. Przez większość czerwca kazał żołnierzom kopać szańce wokół miasta, za co dostał drwiący przydomek „Król Łopat”, ale kopanie miało cel: około 25 000 ludzi mogło utrzymać linie, a reszta armii miała przejść na północny brzeg Chickahominy, uderzyć na stojące tam skrzydło Unii i przeciąć kolej.⁵ › Robert E. Lee

Była to niebezpieczna gra. Lee zamierzał postawić mniej więcej trzy czwarte armii po drugiej stronie wezbranej rzeki, z dala od własnej stolicy. Gdyby McClellan przejrzał plan i rzucił swoje południowe skrzydło na cienkie linie przed Richmond, miasto mogło upaść, zanim Lee wróciłby z walk o kolej. William Miller widzi w tym pierwszy przejaw cech, które miały stać się znakiem rozpoznawczym Lee jako dowódcy: wyczucia okazji i gotowości do ryzyka.⁶

Armie i dowódcy

Armia McClellana liczyła ponad 100 000 ludzi według Służby Parków Narodowych i prawie 120 000 według American Battlefield Trust. Na północ od Chickahominy stał V Korpus Fitza Johna Portera, a działa armii miał rozstawiać jej szef artylerii Henry Hunt. Brian Burton z Encyclopedia Virginia zauważa, że McClellan uważał się za słabszego liczebnie, choć było odwrotnie, nawet jeśli różnica była niewielka.⁷

Czarno-biały portret studyjny siedzącego generała Unii z wąsami i małą bródką, w dwurzędowym surducie z epoletami z gwiazdką — Generał major George B. McClellan, dowódca Armii Potomaku, sfotografowany w pracowni Mathew Brady'ego w 1862 roku. Pracownia Mathew B. Brady'ego, *Gen. Geo. B. McClellan*, 1862, Brady-Handy Collection, Library of Congress. Domena publiczna, przez Wikimedia Commons

Według Służby Parków Narodowych armia Lee liczyła około 65 000 ludzi, zanim nadeszły posiłki. Stonewall Jackson przyprowadził kolejnych 18 000 do 20 000 z Doliny Shenandoah, gdzie na początku czerwca pobił wysłane przeciw niemu siły Unii. Wśród dowódców dywizji Lee byli James Longstreet, A. P. Hill i D. H. Hill, którzy mieli wykonać główne natarcia na północ od rzeki, oraz John B. Magruder i Benjamin Huger, którzy trzymali linie przed Richmond.⁸ › Stonewall Jackson

Czarno-biały portret siwobrodego Roberta E. Lee w mundurze Konfederacji — Robert E. Lee objął dowództwo armii broniącej Richmond 1 czerwca 1862 roku i trzy tygodnie później rozpoczął swoją pierwszą ofensywę. Ten portret powstał dwa lata później. Julian Vannerson, *Portrait of Gen. Robert E. Lee, officer of the Confederate Army*, marzec 1864, Library of Congress. Domena publiczna, przez Wikimedia Commons

Przebieg bitwy

Oak Grove i Beaver Dam Creek, 25 i 26 czerwca

Pierwszy ruszył McClellan. 25 czerwca zaatakował pod Seven Pines, w starciu nazwanym Oak Grove. Jego żołnierze niewiele zyskali i wieczorem linie biegły mniej więcej tak jak rano. Lee nie zmienił planu.⁹

Następnego dnia ruszyła ofensywa Lee i od razu zaczęła się źle. Jackson miał obejść prawe skrzydło Unii, ale się spóźnił. Po południu A. P. Hill i tak przekroczył Chickahominy, oczyścił wioskę Mechanicsville i uderzył na wojska Unii okopane za Beaver Dam Creek, strumieniem głębokim do pasa w bagnistej dolinie, nad którą na grzbiecie stała artyleria. Natarcia załamały się na brzegu. Służba Parków Narodowych szacuje straty Konfederatów na około 1400 wobec 350 po stronie Unii; według American Battlefield Trust było to ponad 1500 wobec 450.¹⁰

Formalnie było to zwycięstwo Unii. Wieczorem jednak ludzie Jacksona doszli do skrzydła Unii, a McClellan, zaniepokojony o kolej, kazał Porterowi się cofnąć i postanowił przenieść całą bazę nad rzekę James. Na południe od rzeki, gdzie miał nad Lee ponad dwukrotną przewagę, nie zrobił żadnego ruchu przeciw Richmond.¹¹

Gaines' Mill, 27 czerwca

Przed świtem Porter cofnął się na płaskowyż nad Boatswain's Creek, w pobliżu młyna doktora Williama Gainesa, i wzniósł przedpiersia ze ściętych drzew, a na krawędzi wzgórza ustawił działa. Miał około 27 000 ludzi, a z posiłkami 34 000 lub 35 000, przeciw mniej więcej 57 000 do 60 000 Konfederatów według wyliczeń American Battlefield Trust i Służby Parków Narodowych. Jackson, znów kluczowy dla planu Lee, skręcił po drodze w złą stronę i dotarł na pole dopiero późnym popołudniem.¹²

Przez całe popołudnie kolejne natarcia się załamywały. Wreszcie, krótko przed zachodem słońca, Lee rzucił do ataku całą linię naraz, w natarciu, które Burton nazywa nieskoordynowanym, ale w zasadzie jednoczesnym. Pierwszy wyłom zrobiła Brygada Teksańska Johna Bella Hooda i linia Portera pękła jednocześnie w kilku miejscach. Poległo, zostało rannych lub dostało się do niewoli około 15 000 ludzi: mniej więcej 9000 Konfederatów i 6000 żołnierzy Unii.¹³

Savage's Station, 29 czerwca

Tej nocy ocaleli żołnierze Portera przeszli na południowy brzeg Chickahominy, a McClellan zaczął prowadzić armię na południe, ku rzece James. 29 czerwca Magruder dopadł unijną straż tylną Edwina V. Sumnera pod Savage's Station, dawną bazą zaopatrzenia przy kolei, ale zaatakował sam: chaotyczne rozkazy zatrzymały Jacksona na północ od rzeki, a straż tylna utrzymała się i w nocy wymknęła.¹⁴

Stary widok zatłoczonego szpitala polowego Unii w Savage's Station: dziesiątki rannych żołnierzy leżą i siedzą na ziemi między namiotami, drewnianą szopą i sztachetowym płotem, a z lewej opiera się drabina — Ranni żołnierze Unii w szpitalu polowym w Savage's Station, dawnej bazie zaopatrzenia przy linii kolejowej, sfotografowani po bitwie pod Gaines' Mill. James F. Gibson, *Savage Station, Va. Field hospital after the battle of June 27*, 1862, Library of Congress (cwpb.01063). Domena publiczna, przez Wikimedia Commons

Glendale, 30 czerwca

Największa szansa przyszła 30 czerwca pod Glendale, na skrzyżowaniu, które Południowcy nazywali Frayser's Farm, gdzie zbiegały się drogi potrzebne armii Unii, by dojść nad James. Lee podchodził do niego z kilku kierunków. Jackson nie podjął jednak poważnej próby przejścia przez White Oak Swamp i poprzestał na pojedynku artyleryjskim, a działa Unii zatrzymały Hugera na drodze Charles City. Zaatakowali tylko Longstreet i A. P. Hill. Wdarli się w linię Unii, ale posiłki odrzuciły ich z powrotem.¹⁵

Skrzyżowanie pozostało otwarte i tej nocy armia Unii bezpiecznie przeszła pod Malvern Hill. Straty były mniej więcej równe: według szacunku Służby Parków Narodowych po około 3500 z każdej strony, według American Battlefield Trust 3600 Konfederatów i 2700 żołnierzy Unii.¹⁶

Malvern Hill, 1 lipca

1 lipca armia Unii stanęła na Malvern Hill, niewysokim wzniesieniu w pobliżu rzeki James, którego północny stok łagodnie opadał ku otwartym polom. Hunt zgromadził na grzbiecie masę dział. Lee i Longstreet liczyli, że zbieżny ogień baterii uciszy te działa i otworzy drogę piechocie, ale artyleria Unii zdominowała działa konfederackie, a piechota i tak ruszyła do ataku po serii pogmatwanych rozkazów, brygada po brygadzie.¹⁷

D. H. Hill, jeden z dowódców dywizji biorących udział w natarciu, opisał później brygady wychodzące z lasu prosto pod ogień od pięćdziesięciu do stu dział, podczas gdy z rzeki strzelały ciężkie działa kanonierek Unii. „To nie była wojna”, napisał, „to była rzeź”. Lee stracił ponad 5000 ludzi, Unia około 3000 według wyliczeń Służby Parków Narodowych i Millera; podsumowanie bitwy American Battlefield Trust podaje 5600 i 2100.¹⁸

Punkt zwrotny

Rozstrzygający moment tygodnia nastąpił pod Gaines' Mill. Lee stracił tam znacznie więcej ludzi niż Porter, ale zdobył kolej Richmond and York River. Bez niej McClellan nie miał linii zaopatrzenia i nie mógł zrobić ani kroku w stronę Richmond, dopóki nie znalazł nowej nad rzeką James. Każda następna bitwa była już walką armii Unii w odwrocie.¹⁹

Zniszczyć tej armii Lee nie zdołał. Encyclopedia Virginia uznaje Glendale za chwilę, w której był tego najbliżej, a Służba Parków Narodowych zalicza tę bitwę do wielkich straconych okazji Konfederacji. Malvern Hill pokazało cenę kolejnej próby. W ujęciu Burtona to jednak McClellan przesądził o wyniku: cztery razy w ciągu tygodnia jego żołnierze utrzymali pole za dnia i wycofali się nocą, a kontynuując odwrót, zapewnił Konfederacji strategiczne zwycięstwo.²⁰

Następstwa

2 lipca Armia Potomaku przeszła w ulewnym deszczu do Harrison's Landing nad rzeką James, gdzie mogły ją osłaniać kanonierki marynarki wojennej, i kampania na półwyspie dobiegła końca. Tydzień walk kosztował według American Battlefield Trust ponad 34 000 zabitych, rannych i zaginionych, około 19 000 Konfederatów i 15 000 żołnierzy Unii. Dane Encyclopedia Virginia sumują się do około 36 500: 20 614 Konfederatów i 15 849 żołnierzy Unii; Britannica podaje około 20 000 i 16 000.²¹

Gdy stolica była już bezpieczna, armia Lee ruszyła na północ, zwyciężyła pod Cedar Mountain i w drugiej bitwie nad Bull Run, a potem wkroczyła do Marylandu. Inicjatywę utrzymała do 17 września, kiedy po bitwie nad Antietam McClellan zmusił ją do odwrotu.²²

Dziedzictwo i pamięć

William Miller, piszący dla American Battlefield Trust, nazywa bitwy siedmiodniowe pierwszym wielkim punktem zwrotnym wojny: armia Unii, która zdawała się bliska jej zakończenia, została odepchnięta od Richmond, a Konfederacja zyskała dowódcę, który walczył jeszcze przez prawie trzy lata. Służba Parków Narodowych zauważa, że zwycięstwo McClellana mogło przywrócić jedność kraju bez zniesienia niewolnictwa; Encyclopedia Virginia dodaje, że od tego tygodnia koniec wojny oznaczał najpewniej rewolucyjną zmianę.²³

Pola bitew dzisiaj

Cztery pola bitew siedmiodniowych należą do Richmond National Battlefield Park. Pod Gaines' Mill wśród ścieżek spacerowych i tablic wciąż stoi Watt House, dawna kwatera Portera, choć nie jest otwarty dla zwiedzających. Pod Glendale park posiada tylko część pola; znaczną część jego serca wykupił i chroni American Battlefield Trust.²⁴

Najlepiej zachowane jest Malvern Hill. Jego otwarte pola w dużej mierze zachowały wygląd z czasów wojny, a przez teren, po którym konfederackie brygady szły na działa, prowadzi kilka szlaków pieszych.²⁵

Przypisy

Numer w tekście odsyła do przypisu; przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.

William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; National Park Service, „Seven Days' Battles”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
NPS, „Beaver Dam Creek”; Encyclopaedia Britannica, „Seven Days’ Battles”; National Park Service, „Seven Days' Battles”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
National Park Service, „Seven Days' Battles”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”. ↩
William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; National Park Service, „Seven Days' Battles”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
National Park Service, „Seven Days' Battles”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”. ↩
William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; NPS, „Beaver Dam Creek”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
National Park Service, „Seven Days' Battles”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; American Battlefield Trust, „Malvern Hill”; Encyclopaedia Britannica, „Seven Days’ Battles”. ↩
National Park Service, „Seven Days' Battles”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; Encyclopaedia Britannica, „Seven Days’ Battles”. ↩
Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; NPS, „Beaver Dam Creek”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; Encyclopaedia Britannica, „Seven Days’ Battles”. ↩
NPS, „Beaver Dam Creek”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”. ↩
William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; NPS, „Gaines's Mill”; American Battlefield Trust, „Gaines' Mill”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
NPS, „Gaines's Mill”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; Encyclopaedia Britannica, „Seven Days’ Battles”. ↩
William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; NPS, „Glendale (Frayser’s Farm)”; Encyclopaedia Britannica, „Seven Days’ Battles”. ↩
NPS, „Glendale (Frayser’s Farm)”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
NPS, „Malvern Hill”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; American Battlefield Trust, „Malvern Hill”. ↩
Daniel H. Hill, „McClellan's Change of Base and Malvern Hill”; NPS, „Malvern Hill”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; American Battlefield Trust, „Malvern Hill”. ↩
William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; NPS, „Gaines's Mill”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; NPS, „Glendale (Frayser’s Farm)”; NPS, „Malvern Hill”. ↩
Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”; Encyclopaedia Britannica, „Seven Days’ Battles”; William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”. ↩
National Park Service, „Seven Days' Battles”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
William Miller, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War”; National Park Service, „Seven Days' Battles”; Brian K. Burton, „Seven Days’ Battles”. ↩
National Park Service, „Seven Days' Battles”; NPS, „Gaines's Mill”; American Battlefield Trust, „Gaines' Mill”; NPS, „Glendale (Frayser’s Farm)”; American Battlefield Trust, „Glendale Battlefield”. ↩
NPS, „Malvern Hill”; American Battlefield Trust, „Malvern Hill Battlefield”. ↩

Źródła

William Miller, American Battlefield Trust, „The Seven Days Battles: Robert E. Lee's Effect on the War” (po angielsku)
National Park Service, Richmond National Battlefield Park, „Seven Days' Battles” (po angielsku)
Brian K. Burton, Encyclopedia Virginia (Virginia Humanities), „Seven Days’ Battles” (po angielsku)
National Park Service, Richmond National Battlefield Park, „Beaver Dam Creek” (po angielsku)
Encyclopaedia Britannica, „Seven Days’ Battles” (po angielsku)
American Battlefield Trust, „Malvern Hill” (po angielsku)
National Park Service, Richmond National Battlefield Park, „Gaines's Mill” (po angielsku)
American Battlefield Trust, „Gaines' Mill” (po angielsku)
National Park Service, Richmond National Battlefield Park, „Glendale (Frayser’s Farm)” (po angielsku)
National Park Service, Richmond National Battlefield Park, „Malvern Hill” (po angielsku)
Daniel H. Hill, w: Battles and Leaders of the Civil War, t. 2 (Nowy Jork: Century, 1887), s. 383 i nast., Internet Archive, „McClellan's Change of Base and Malvern Hill” (po angielsku)
American Battlefield Trust, „Glendale Battlefield” (po angielsku)
American Battlefield Trust, „Malvern Hill Battlefield” (po angielsku)