19 kwietnia w historii wojskowości: bitwy pod Lexington i Concord, 1775, oraz pod Raszynem, 1809

Brytyjska kolumna wysłana, by zniszczyć składy wojskowe w Concord, o świcie wymieniła ogień z milicją na błoniach w Lexington, a potem ponownie przy Moście Północnym w Concord. W drodze powrotnej szła pod ostrzałem, aż w Lexington lub pod nim dołączyła do niej brygada lorda Percy’ego. O zmierzchu połączone siły dotarły do Charlestown, skąd nocą przeprawiono je do Bostonu.

Źródła się różnią. Kapitan John Parker zeznał pod przysięgą, że żołnierze regularni bez powodu otworzyli ogień do jego ludzi; relacja Gage’a twierdzi, że pierwsi strzelili milicjanci, którzy przeskoczyli przez mur; brytyjski porucznik Edward Thornton Gould nie umiał powiedzieć, która strona strzeliła pierwsza. National Park Service pisze, że historycy tego nie wiedzą.

Wykaz Gage’a wymienia 62 zabitych szeregowych, 157 rannych i 24 zaginionych, nie licząc oficerów, sierżantów i doboszy; Allen French i American Battlefield Trust podają 73 zabitych i 174 rannych Brytyjczyków. Po stronie amerykańskiej Frank Coburn liczy 49 zabitych, 41 rannych i 5 zaginionych, a French i Trust 49 zabitych, 39 rannych i 5 zaginionych.

Wojsko polskie księcia Józefa Poniatowskiego wraz z oddziałem saskim walczyło na przedpolach Warszawy z liczniejszym korpusem austriackim arcyksięcia Ferdynanda od około drugiej po południu do nocy. Tej nocy Polacy się wycofali, a na mocy konwencji zawartej 21 kwietnia oddali Warszawę.

Źródła się różnią. Zintegrowana Platforma Edukacyjna uznaje ją za taktycznie nierozstrzygniętą, ale z czasem za sukces Polaków, a Michał Szukała z PAP pisze o zwycięstwie. Roman Sołtyk, który według Piecyka dowodził tam artylerią straży przedniej, pisze, że poza Falentami Polacy nie stracili ani piędzi ziemi.