Oblężenie Corinth 1862: miesięczny marsz Hallecka do pustego miasta

Rankiem 30 maja 1862 roku ponad stutysięczna armia Unii stała w szyku bojowym pod małym miasteczkiem w Missisipi, a jej dowódca ostrzegał, że lada chwila spodziewa się ataku. Nic się nie wydarzyło. Gdy oddziały Unii ruszyły naprzód, konfederackie okopy były puste, podobnie jak miasto. Od tygodni pociągi kursowały do Corinth i z powrotem, a obrońcy wiwatowali przy każdym przyjeździe, jakby nadciągały posiłki. W rzeczywistości odjeżdżali.²

Tło: skrzyżowanie Konfederacji

Corinth w północno-wschodnim narożniku stanu Missisipi wyrosło w latach pięćdziesiątych XIX wieku tam, gdzie krzyżowały się dwie linie kolejowe: Memphis and Charleston, biegnąca ze wschodu na zachód, i Mobile and Ohio, biegnąca z północy na południe. Ten węzeł uczynił z małego miasta jedno z najważniejszych strategicznie miejsc zachodniej Konfederacji. Grant pisał później, że Corinth było cenne dla nieprzyjaciela do utrzymania, a więc równie cenne dla Unii do zdobycia.³ › Ulysses S. Grant

Wiosną 1862 roku armie Unii na zachodzie wygrywały. Grant zdobył w lutym forty Henry i Donelson, padło Nashville. Dowódca konfederatów na zachodzie, Albert Sidney Johnston, skoncentrował armię w Corinth i 6 i 7 kwietnia uderzył na Granta pod Shiloh. Po bitwie pobici konfederaci, już pod wodzą generała P. G. T. Beauregarda, wycofali się do Corinth, odległego o około 22 mile, i dokończyli rozbudowaną linię umocnień wokół miasta.⁴ › Bitwa pod Shiloh, 1862

Armie i dowódcy

Dowódca departamentu, generał major Henry W. Halleck, przybył do Pittsburg Landing i objął dowództwo w polu. Połączył trzy armie, ponad 100 tysięcy ludzi według American Battlefield Trust, a w okrągłych liczbach 120 tysięcy według Granta, i podzielił je na skrzydła: prawym dowodził George H. Thomas, środkiem Don Carlos Buell z Armią Ohio, a lewym John Pope z Armią Missisipi.⁵

Grant, zwycięzca spod Fortu Donelson i Shiloh, został zastępcą dowódcy całości. We wspomnieniach pisze, że ta funkcja czyniła go niewiele więcej niż obserwatorem: rozkazy szły prosto do skrzydeł z pominięciem jego osoby, a on kilkakrotnie w czasie oblężenia prosił o odwołanie. Halleck, jak zauważa American Battlefield Trust, uchodził za mistrza taktyki, który przedkładał manewr nad szturm i trzymał się francuskiej doktryny umocnień polowych, zgodnie z którą to nieprzyjaciel miał się wykrwawiać, atakując silne pozycje.⁶

Beauregard starał się wzmocnić armię. Grant pisze, że Earl Van Dorn przyprowadził mu wkrótce po Shiloh około 17 tysięcy ludzi i że nowe pułki napływały z całego Południowego Zachodu. American Battlefield Trust ocenia siły Beauregarda na około 70 tysięcy, tyle, ile szacowało ówczesne dowództwo Unii; Grant uważał, że konfederaci mieli dużą armię na papierze, ale prawdopodobnie niewiele ponad 50 tysięcy zdolnych do walki.⁷

Przebieg oblężenia

Powolny marsz

Natarcie ruszyło pod koniec kwietnia, 29 kwietnia według American Battlefield Trust, a 30 według Granta. Halleck dał się zaskoczyć pod Shiloh i nie zamierzał dać się zaskoczyć ponownie. Co noc jego armie się okopywały. Przed każdym ruchem budowano i umacniano drogi, wytyczano drogi poprzeczne, by skrzydła mogły się wspierać, a dowódców patroli ostrzegano, by nie wdawali się w walkę. Grant nazwał cały ten marsz oblężeniem od początku do końca, z armiami Unii okopanymi na całej drodze od rzeki Tennessee do Corinth.⁸

Potyczki po drodze

Mimo to walczono niemal codziennie, w miejscach takich jak Farmington, Russell House czy farma Widow Surratt. 3 maja ludzie Pope'a zajęli Farmington, zaledwie cztery mile od Corinth, ale Pope dostał rozkaz cofnięcia się, by wyrównać linię z wolniejszymi skrzydłami, i to samo powtórzyło się po drugim natarciu 8 maja. Dla Granta były to zmarnowane szanse: jego zdaniem od Shiloh aż do ewakuacji nie było chwili, w której nieprzyjaciel nie wycofałby się pod naciskiem.⁹ › 29 kwietnia w historii wojskowości

Zaciskanie pierścienia

28 maja Halleck ruszył naprzód wszystkimi siłami. Na prawym skrzydle wojska Unii zdobyły umocniony dom z bali niespełna milę od konfederackich umocnień i odparły kontratak; American Battlefield Trust przypisuje ten atak skrzydłu Thomasa, Grant dywizji Shermana w jego składzie. W centrum ludzie Buella zajęli farmę Surratt i wzgórze nad nią. Linie Unii były teraz dość blisko, by ostrzeliwać pozycje konfederatów, a Grant uznał, że okrążenie Corinth było tak pełne, jak tylko kiedykolwiek się udało.¹⁰

Punkt zwrotny

Beauregard uznał, że nie wygra. W armii szerzyły się choroby, brakowało wody i doszedł do wniosku, że nie zdoła zaatakować umocnionych linii Hallecka bez ciężkich strat. Mając do wyboru utratę armii albo miasta, postanowił oddać miasto. 26 maja wydał rozkazy ewakuacji, a 29 maja pociągi zaczęły wywozić chorych i rannych, a potem żywność i zapasy. By zmylić przeciwnika, jego żołnierze wiwatowali przy każdym przyjeżdżającym pociągu.¹¹

Następstwa

Rankiem 30 maja armia Unii zastała miasto puste. Wszystko zniszczono albo wywieziono i nie zostawiono ani jednego chorego czy rannego. Konfederaci wycofali się na południe, w stronę Tupelo. Pościg Unii ciągnął się według Granta przez jakieś trzydzieści mil i nie przyniósł niczego poza kilkoma maruderami.¹²

Straty w walce były niewielkie. American Battlefield Trust ocenia je na około tysiąc po każdej stronie, głównie w potyczkach, podczas gdy armię konfederatów osłabiały choroby. Grant nazwał zdobycie Corinth ważnym strategicznie, ale jałowym pod każdym innym względem. Armia konfederatów uszła ze wszystkimi zapasami, a on wątpił, czy jej morale nawet się nie poprawiło; był przekonany, że szybka, dwudniowa kampania zaraz po Shiloh zdobyłaby miasto i rozbiła broniącą go armię. Halleck zaś zaczął umacniać Corinth na skalę, która wymagałaby 100 tysięcy ludzi do obsadzenia umocnień.¹³

Dziedzictwo i pamięć

Corinth pozostało ważne. W październiku 1862 roku armia konfederacka pod wodzą Earla Van Dorna i Sterlinga Price'a próbowała odbić je z rąk Williama S. Rosecransa, przebijając się przez dawną linię okopów konfederackich, zwaną już linią Beauregarda, i przez baterie Unii bliżej miasta. Dwa dni walk, 3 i 4 października, kosztowały ponad 7 tysięcy zabitych i rannych i zakończyły się odparciem konfederatów, przez co północne Missisipi pozostało w większości w rękach Unii. Miasto stało się bazą operacji, które doprowadziły do Vicksburga.¹⁴ › Oblężenie Vicksburga, 1863

Samo oblężenie pamięta się głównie jako lekcję nadmiernej ostrożności. American Battlefield Trust opisuje kampanię niemal nieustannych potyczek, w której nie doszło do żadnej poważnej bitwy; Grant, piszący dwadzieścia lat później, wspominał oficerów i żołnierzy, którzy nie rozumieli, jak samo zajmowanie miejscowości ma zakończyć wojnę, skoro wciąż istniały duże armie buntowników.¹⁵

Corinth dziś

Corinth Civil War Interpretive Center, ośrodek historii wojny secesyjnej w Corinth, należy do parku Shiloh National Military Park i wyjaśnia kluczową rolę węzła kolejowego w tej wojnie. National Park Service radzi zaczynać tam zwiedzanie Shiloh, a potem jechać drogą, którą konfederaci szli na pole bitwy. W centrum miasta wciąż krzyżują się dwie czynne linie kolejowe, a fragmenty pola bitwy i linii oblężniczych są zachowane.¹⁶