Co się wydarzyło w bitwie o Imphal?
Wygrało Imperium Brytyjskie. IV Korpus generała porucznika Geoffry'ego Scoonesa, złożony głównie z żołnierzy indyjskich 14. Armii Slima, utrzymał równinę Imphalu od marca do lipca 1944 roku dzięki zaopatrzeniu z powietrza. 15. Armię Mutaguchiego i sojuszniczą Indyjską Armię Narodową złamały walka, głód i choroby.1
Od marca do lipca 1944 roku wzgórza wokół Imphalu, stolicy Manipuru w północno-wschodnich Indiach, były areną jednych z najcięższych walk II wojny światowej. Japońska 15. Armia generała porucznika Renyi Mutaguchiego, wsparta Indyjską Armią Narodową (INA), próbowała zdobyć aliancką bazę na równinie Imphalu; IV Korpus generała porucznika Geoffry'ego Scoonesa wytrwał, aż głód, choroby i monsun złamały napastników. Bliźniaczą bitwę na północy opisuje tekst o bitwie o Kohimę.2
Część przewodnika Bitwy Indii · Wcześniej: Saragarhi, 1897 · Dalej: Longewala, 1971
Tło: utracona Birma i nowa armia Slima
W 1942 roku Japonia zajęła Birmę, a pobita armia brytyjsko-indyjska wycofała się do Indii przez Manipur. Imphal stał się wysuniętą bazą z lotniskami, składami i nowymi drogami, a Slim odbudował 14. Armię, stawiając na szkolenie do walki w dżungli i obronne „boksy”, które w okrążeniu mogło zaopatrywać lotnictwo. Metoda sprawdziła się, gdy pomocnicze japońskie natarcie w Arakanie rozbiło się o tzw. Admin Box.3
Plan Mutaguchiego i droga na Delhi
Operacja U-Go ruszyła 7 albo 8 marca 1944 roku, zależnie od źródła: powojenna japońska monografia nr 134 (Japanese Monograph No. 134), opis działań 15. Armii, podaje, że 33. Dywizja zaczęła przemieszczać swoje oddziały 7 marca, a japońskie archiwum JACAR, że wojska japońskie ruszyły na Imphal 8 marca. Ofensywa miała zdobyć bazy zaopatrzeniowe Imphalu i przeciąć pod Kohimą drogę do Dimapuru; JACAR dodaje odcięcie alianckiego zaopatrzenia dla Chin i wzniecenie antybrytyjskich ruchów w Indiach. Dla INA Subhasa Chandry Bosego, jak ujął to historyk Peter Ward Fay, wkroczenie do Indii było racją jej istnienia; Shashi Tharoor przypomina okrzyk bojowy Bosego „Chalo Dilli”, czyli „na Delhi”.4
Opracowanie Shinpuku Yuichiego z japońskiego Narodowego Instytutu Studiów Obronnych z 2024 roku wywodzi ofensywę z „operacji 21”, planu z 1942 roku, któremu Mutaguchi wówczas się sprzeciwiał, i wskazuje na jego ambicję oraz żal z powodu dawnej ostrożności. Hazard był logistyczny: dywizje szły przez Czindwin i góry na końcu wątłej linii zaopatrzenia i liczyły na zdobycie brytyjskich magazynów, zanim skończą się własne zapasy.5
Armie
IV Korpus miał 17., 20. i 23. Dywizję Indyjską oraz brygady spadochronową i pancerną, a później samolotami wzmocniono go 5. Dywizją Indyjską. Indyjski badacz Hemant Singh Katoch liczy w korpusie ponad 120 000 ludzi; opracowanie brytyjskiego Archiwum Narodowego podaje dla północno-wschodnich Indii 340 000 żołnierzy indyjskich, 100 000 brytyjskich i 90 000 afrykańskich. Japońskie 15. i 33. Dywizja uderzyły na Imphal, a 31. maszerowała na Kohimę: według Katocha około 70 000 ludzi i ponad 6000 żołnierzy INA, przy około 85 000 w całej 15. Armii.6
Decyzje dowódców
Brytyjczycy od dawna mieli plan na wypadek japońskiego ataku. W swojej ocenie sytuacji z 29 lutego 1944 roku Scoones przewidywał, że 17. Dywizja Indyjska zostanie odcięta na drodze z Tiddim, a 20. poniesie ciężkie straty pod Tamu, i postanowił wycofać obie na skraj równiny Imphalu, utrzymać kluczowe punkty jak najmniejszymi siłami i zgromadzić duży odwód do kontrnatarcia na wybranym przez siebie terenie. Katoch opisuje ten sam plan: walczyć z Japończykami tam, gdzie warunki sprzyjały Brytyjczykom, na końcu długiej linii zaopatrzenia przeciwnika.7
Według historii oficjalnej Slim zaakceptował plan, gdy 7 marca spotkał się ze Scoonesem w Imphalu, ale pod warunkiem, że Scoones pozwoli dowódcom dywizji na odwrót dopiero wtedy, gdy będzie ponad wszelką wątpliwość pewien, że ruszyła wielka ofensywa. Brytyjski historyk oficjalny, generał major Woodburn Kirby, ocenia, że ten warunek opóźnił odwrót 17. Dywizji. Slim zorganizował też przerzut 5. Dywizji Indyjskiej z Arakanu, którą w miarę rozwoju bitwy przywieziono samolotami.8
Plan Mutaguchiego, jak ujmuje to National Army Museum, zakładał szybkie rozbicie IV Korpusu i zdobycie jego zapasów, zanim załamie się własne zaopatrzenie. 33. Dywizja miała odciąć 17. Dywizję Indyjską na południe od Imphalu, 15. Dywizja uderzyć od północnego wschodu i przeciąć drogę do Kohimy, a 31. Dywizja zdobyć samą Kohimę. Katoch i japońska monografia nr 134 opisują te same trzy uderzenia.9
Marzec: odwrót i obrona Sangshaku
Slim i Scoones wycofali wysunięte dywizje na skraj równiny: 17. Dywizja Indyjska przebijała się na północ drogą z Tiddim, ścigana przez japońską 33. Dywizję, a 20. cofnęła się spod Tamu na przełęcz Shenam.10
17. Dywizja była bliska katastrofy. Na drodze z Tiddim musiała przebijać się przez japońskie blokady, w walkach pod Tonzangiem, Singgelem i Sakawngiem po birmańskiej stronie granicy, a japońska 33. Dywizja niemal ją okrążyła. Kirby odnotowuje, że do 14 marca trzeba było wysłać na południe wszystkie dostępne odwody IV Korpusu, by pomóc jej wyrwać się z okrążenia, co osłabiło obronę samej równiny akurat wtedy, gdy od północnego wschodu nadciągała japońska 15. Dywizja.11
Na północny wschód od Imphalu, we wsi Sangshak na wzgórzu, świeżo przybyła 50. Indyjska Brygada Spadochronowa od 22 do 26 marca odpierała 58. pułk japońskiej 31. Dywizji, który zboczył z marszu na Kohimę. W nocy 26 marca, na rozkaz 23. Dywizji, ocaleni opuścili obwód obrony i ruszyli do Imphalu. Kirby i Katoch zgodnie oceniają, że obrona opóźniła japoński marsz i dała IV Korpusowi czas na rozwinięcie odwodów. 29 marca Japończycy przecięli drogę do Kohimy.12
Od kwietnia do czerwca: szprychy koła
Japończycy atakowali teraz wszystkimi drogami prowadzącymi na równinę. Na północy japońska 15. Dywizja zajęła 11 kwietnia szczyt wzgórza Nungshigum, najbliżej Imphalu, jak Japończycy kiedykolwiek doszli. 13 kwietnia, po ostrzale bombowców nurkujących i artylerii, indyjska piechota z czołgami, które wdrapały się na strome zbocza, zdobyła oba szczyty i utrzymała je; Slim, cytowany przez Katocha, opisuje ostatnich obrońców zabijanych bombami lub bagnetami w okopach. Na drodze z Tamu do Palel zgrupowanie Yamamoto, z brygadami INA na skrzydłach, przez wiele miesięcy szturmowało przełęcz Shenam; wzgórza nazwane Nippon Hill i Scraggy wielokrotnie przechodziły z rąk do rąk.13
Na południowym zachodzie 33. Dywizja parła drogą z Tiddim ku Bishenpurowi, gdzie według Slima toczyły się jedne z najcięższych walk kampanii, a pod koniec maja, według Katocha, doszła do Red Hill, najbliżej Imphalu od południa. Według Katocha za walki pod Imphalem przyznano pięć Krzyży Wiktorii; jeden otrzymał jemadar Abdul Hafiz, pierwszy muzułmanin odznaczony nim w II wojnie światowej.14
Zaopatrzenie z nieba
Odcięty od lądu IV Korpus żył dzięki lotnictwu. National Army Museum podaje, że przywieziono drogą powietrzną prawie 19 000 ton zaopatrzenia i ponad 12 000 ludzi, a wywieziono około 13 000 rannych i chorych. 5. Dywizję Indyjską wraz ze sprzętem, dodaje muzeum, przerzucono samolotami z Arakanu do Imphalu w ciągu zaledwie dwóch dni.15
Kto wygrał bitwę o Imphal i dlaczego?
Wygrało Imperium Brytyjskie. IV Korpus, złożony głównie z żołnierzy indyjskich, utrzymał równinę Imphalu, a lotnictwo zaopatrywało go i wzmacniało. 15. Armia Mutaguchiego liczyła na zdobycie brytyjskich magazynów; na końcu długiej górskiej linii zaopatrzenia zabrakło jej żywności i amunicji, a monsun i choroby dokończyły dzieła walki.16
Głód, monsun i odwrót
Mutaguchi atakował długo po tym, jak ofensywa upadła, a jego żołnierze głodowali w monsunowych ulewach. 22 czerwca oddziały od strony Kohimy i Imphalu spotkały się przy 109. kamieniu milowym, otwierając drogę. Według Katocha ostatni japoński punkt oporu w Manipurze, Ukhrul, padł 8 lipca, a INA zaczęła się wycofywać 18 lipca. Mutaguchiego, jak podaje National Army Museum, odwołano i w grudniu 1944 roku zmuszono do przejścia w stan spoczynku, a Slim, Scoones i Stopford otrzymali w Imphalu tytuły szlacheckie.17 › Bitwa o Kohimę, 1944
Ilu zginęło pod Imphalem?
Większość japońskich sum obejmuje całą ofensywę, łącznie z Kohimą. National Army Museum podaje 53 000 zabitych i zaginionych na około 85 000 ludzi, a brytyjski dyplomata w 2014 roku mówił o prawie 54 000 strat. Japońskie centrum dokumentów historycznych liczy ponad 30 000 poległych i ponad 20 000 zmarłych z chorób i głodu, a Fundacja Nippon jeszcze więcej. Katoch nazywa to największą klęską lądową Japonii, muzeum jedną z największych w dziejach jej armii. Najdokładniejsze dane podaje brytyjska historia oficjalna: 15. Armia liczyła 84 280 ludzi, nie licząc dywizji INA w sile około 7000, i straciła 53 505, z czego 30 502 zabitych, zaginionych lub zmarłych. Straty brytyjsko-indyjskie pod Imphalem wyniosły według muzeum około 12 500; Kirby podaje niespełna 16 700 łącznie dla Imphalu i Kohimy, z czego około jednej czwartej pod Kohimą.18
Strona brytyjska i indyjska
Dla armii Slima Imphal był dowodem, że japońskiego żołnierza można pokonać w dżungli. Jej szeregi tworzyli Indusi, Gurkhowie, Afrykanie i Brytyjczycy, a większość stanowili Indusi. W kwietniu 2013 roku Imphal i Kohima zostały wspólnie uznane za największą bitwę Wielkiej Brytanii w konkursie National Army Museum, choć Katoch zauważa, że w samych Indiach bitwa długo nie przyciągała uwagi.19
Strona japońska
Japońscy żołnierze walczyli długo po tym, jak stracili wszelkie szanse. O ostatnich natarciach wygłodzonej 33. Dywizji Slim napisał, jak cytuje go Katoch: „I know of no army that could have equalled them” (nie znam armii, która mogłaby im dorównać). W Japonii operację wspomina się jako porażkę dowodzenia: Shinpuku zauważa, że uchodzi za synonim lekkomyślnej operacji i wciąż jest krytykowana, a Fundacja Nippon mówi o „lekkomyślnej operacji”. Japoński rząd wzniósł pod Red Hill Pomnik Pokoju Indii, odsłonięty według Katocha w 1994 roku.20
INA: kolaboranci czy bojownicy o wolność?
Pod Imphalem żołnierze z Indii walczyli po obu stronach. Dla władz brytyjskich żołnierze INA walczący u boku Japonii byli zdrajcami: jak przypomina Shashi Tharoor, w listopadzie 1945 roku trzech oficerów stanęło przed sądem w Czerwonym Forcie, oskarżonych o prowadzenie wojny przeciw królowi-cesarzowi. Jednym z nich był Shah Nawaz Khan, który w kampanii imphalskiej dowodził batalionami INA. Tharoor opisuje ogólnonarodowe oburzenie i tłumy nazywające oskarżonych patriotami, nie zdrajcami. Część Indusów, jak zauważa opracowanie brytyjskiego Archiwum Narodowego, widziała we współpracy z Japonią szybszą drogę do samorządu, a niektórzy Manipurczycy wstąpili do INA. Dziś w Moirangu stoi Kompleks Pamięci INA; według Katocha 14 kwietnia 1944 roku podniesiono tam flagę INA.21
Wojna Manipuru
Dla Manipuru była to „wojna japońska”. Japońskie bomby niszczyły domy i targowiska, alianckie działania „spalonej ziemi” zrównały z ziemią całe wsie, a wiele rodzin musiało uciekać. W kwietniu 1944 roku brytyjski agent polityczny w Manipurze ostrzegał, że od ludzi, którym Brytyjczycy niszczą domy i żywność, trudno oczekiwać, by pozostali „enthusiastically pro-British”, czyli gorąco probrytyjscy.22
Pole bitwy dziś
Na Cmentarzu Wojennym Imphal spoczywa około 1600 żołnierzy Wspólnoty Narodów, a poległych żołnierzy Armii Indyjskiej upamiętniają drugi cmentarz i pomnik kremacyjny. 22 czerwca 2019 roku pod Red Hill otwarto, przy wsparciu japońskiej Fundacji Nippon, Muzeum Pokoju w Imphalu w obecności gości z Indii, Japonii i Wielkiej Brytanii. Szerszy kontekst dają teksty o największych bitwach II wojny światowej i największych bitwach w historii Indii.23
