17 sierpnia w historii wojskowości: bitwa pod Zadwórzem, 1920

Nazwa porównuje ten bój z obroną Termopil przez Leonidasa. Szkic Chołodeckiego z 1924 roku ukazał się w broszurze zatytułowanej „Polskie Termopile” i kończył się słowami „Tu polskie Termopile, tu drzemią szczątki Leonidasów!”, a IPN pisze, że obrona Zadwórza przeszła do historii pod tą nazwą.

Kapitan Bolesław Zajączkowski, dowódca batalionu piechoty z ochotniczego detachementu Romana Abrahama; źródła nazywają Abrahama rotmistrzem albo majorem. Pod koniec walki Zajączkowski odebrał sobie życie, by nie dostać się do niewoli.

IPN podaje 318 poległych, niemal cały batalion; broszura Szymona Nowaka wydana przez IPN podaje od 318 do 325. Nowak pisze też o około 30 żołnierzach wziętych do niewoli i o tym, że nikt nie był w stanie oszacować strat sowieckich.

Chołodecki przypisuje jej bezpieczne wycofanie się 13. Dywizji Piechoty i 12. Pułku Piechoty do Winnik i Lwowa, a Nowak bezpieczne wycofanie się sąsiednich pododdziałów tej dywizji i tego pułku. IPN idzie dalej i pisze, że dzięki ochotnikom bolszewicy nie zdobyli miasta.

Rano amerykańscy żołnierze byli już w mieście, ostatnie oddziały Osi opuściły Sycylię, a według amerykańskiej historii oficjalnej generał Patton przyjął kapitulację miasta. Alexander i historia oficjalna liczą kampanię na trzydzieści osiem dni.