18 października w historii wojskowości: bitwy pod Pell's Point, 1776, i Tarutino, 1812

18 października 1776 roku około 4000 żołnierzy brytyjskich i heskich wylądowało pod Pell's Point, w dzisiejszym Bronksie. Brygada pułkownika Johna Glovera, około 750 żołnierzy z Massachusetts, walczyła z nimi zza kamiennych murków wzdłuż drogi, cofając się od murku do murku, a potem wycofała się za rzekę Hutchinson, gdy armia Washingtona szła w stronę White Plains.

Liczby się różnią. List Glovera w wersji, którą drukuje Franko, podaje ośmiu zabitych i trzynastu rannych Amerykanów; Abbatt, według raportu Glovera, liczy sześciu zabitych. Howe zameldował o trzech zabitych i dwudziestu rannych Brytyjczykach i pominął Heseńczyków; amerykański pułkownik Baldwin ocenił, że nieprzyjaciel stracił co najmniej 200 zabitych.

Rosjanie rozbili lewe skrzydło Francuzów, wzięli jeńców i zdobyli działa, ale straż przednia Murata uszła, a źródła różnią się co do tego, na ile winę za przerwanie walki ponosi Kutuzow, a na ile Bennigsen. Nazajutrz Napoleon opuścił Moskwę.

Biblioteka Prezydencka podaje około 2500 zabitych i 2000 wziętych do niewoli Francuzów oraz 38 dział, a straty rosyjskie, zależnie od źródła, na 300 do 1200 ludzi. Wilson, który był na miejscu, podaje 2000 zabitych i 2000 jeńców francuskich oraz najwyżej 500 rosyjskich strat.

Sprzymierzeni wznowili natarcie na linię Napoleona wokół miasta, a część jego saskich oddziałów przeszła na ich stronę. Maude podaje, że około czternastej przeszło około 3000 Sasów. Nazajutrz Francuzi się wycofali.