20 sierpnia 917 roku, według daty podanej przez Kontynuację Teofanesa i pokrewne jej kroniki, wojska Symeona I Bułgarskiego rozgromiły armię bizantyjską Leona Fokasa nad rzeką Acheloos, w pobliżu twierdzy Anchialos, dzisiejszego Pomorie na bułgarskim wybrzeżu Morza Czarnego. Jan Skylitzes datuje bitwę natomiast na 6 sierpnia. Cesarstwo zawarło pokój na wschodzie, by rzucić swoje siły przeciw Bułgarii, a kronikarze opisują obiecujący początek, który zamienił się w ucieczkę i rzeź. Leon Fokas ocalał, kilku jego dowódców zginęło. Żadne źródło bizantyjskie nie podaje, ilu ludzi walczyło ani ilu poległo, a duże liczby, które się czasem przytacza, pochodzą od arabskiego pisarza, którego opowieść może dotyczyć innej wojny.
Bitwa pod Anchialos, 917: krwawa katastrofa Bizancjum
20 sierpnia 917 · 1109 lat temu
W bitwie pod Anchialos 20 sierpnia 917 car Symeon I Bułgarski zmiażdżył wielką bizantyjską armię dowodzoną przez Leona Fokasa koło wybrzeża Morza Czarnego. Atak bizantyjski zaczął się dobrze, lecz bułgarski kontratak zamienił dzień w pogrom, a potem w rzeź.
Pełna historia: Bitwa pod Anchialos, 917: krwawa katastrofa Bizancjum ›Bitwa pod Saragossą 1710: sprzymierzeni odbijają Aragonię
20 sierpnia 1710 · 316 lat temu
Pod Saragossą armia Filipa V pod wodzą markiza de Bay poniosła ciężką porażkę z rąk wojsk sprzymierzonych Guida Starhemberga w czasie wojny o sukcesję hiszpańską. Zwycięstwo otworzyło arcyksięciu Karolowi drogę do Madrytu, lecz sprzymierzeni wkrótce musieli opuścić stolicę.
Pełna historia: Bitwa pod Saragossą 1710: sprzymierzeni odbijają Aragonię ›Także tego dnia
1794: generał major Anthony Wayne zameldował o zwycięstwie nad „the combined force of the hostile Indians, and a considerable number of the volunteers and militia of Detroit”, połączonymi siłami wrogich Indian i znaczną liczbą ochotników i milicji z Detroit (przekład nasz), nad rzeką Miami, dzisiejszą Maumee, w pobliżu brytyjskiego posterunku u stóp progów. Dziennik porucznika Boyera opisuje tę samą walkę w pobliżu brytyjskiego garnizonu. Wayne opisał teren „covered with old fallen timber, probably occasioned by a tornado”, pokryty starymi powalonymi drzewami, zapewne przez tornado (przekład nasz). Według dwóch haseł Dictionary of Canadian Biography dowództwo przejął od Małego Żółwia wódz Szawanezów Blue Jacket. Wayne oceniał wroga „from every account”, według wszelkich relacji, na 2000 walczących, a swoje wojska rzeczywiście zaangażowane w bitwie na mniej niż 900 (przekład nasz); Boyer podaje jako najpowszechniejszą opinię 1500, z czego jedną trzecią mieli stanowić Kanadyjczycy. Wykaz adiutanta generalnego wydrukowany z raportem Wayne’a wymienia 33 zabitych i 100 rannych, razem 133 zabitych i rannych. Boyer liczy 30 zabitych i 100 rannych oraz 40 zabitych wrogów pozostawionych na polu. National Park Service nazywa bitwę wydarzeniem kończącym walkę o panowanie na Starym Północnym Zachodzie; pole bitwy leży w Maumee w Ohio, 0,25 mili na północ od pomnika stanowego i od miejsca, które dawniej uważano za pobojowisko.1
