5 września w historii wojskowości: bitwy w zatoce Chesapeake, 1781, i nad Marną, 1914

Brytyjska flota kontradmirała Thomasa Gravesa, licząca 19 okrętów liniowych, zastała francuską flotę hrabiego de Grasse na kotwicy u przylądków zatoki Chesapeake. Francuzi wyszli w morze z 24 okrętami liniowymi i od późnego popołudnia do zachodu słońca czołowe okręty obu flot walczyły ze sobą, a brytyjska straż tylna pozostawała niemal poza zasięgiem strzału.

American Battlefield Trust uznaje ją za zwycięstwo Francuzów. Po kilku dniach w zasięgu wzroku nieprzyjaciela Graves odprowadził flotę do Nowego Jorku, Francuzi utrzymali zatokę Chesapeake, a Cornwallis w Yorktown nie mógł już otrzymać odsieczy od strony morza. Skapitulował 19 października 1781 roku.

Brytyjczycy stracili 90 zabitych i 246 rannych. Według Służby Parków Narodowych Francuzi stracili 209 ludzi, według American Battlefield Trust 210; encyklopedia Gale pisze, że Francuzi zgłosili nieco ponad 200, a niektóre szacunki mówią nawet o 400.

Francuska 6. Armia generała Maunoury’ego posuwała się w stronę Ourcq i po południu zetknęła się z niemieckim IV Korpusem Rezerwowym między Meaux a Saint-Soupplets, dzień przed alianckim natarciem nad Marną. Tego samego dnia Brytyjski Korpus Ekspedycyjny zakończył odwrót spod Mons.

Według Victora Boudona, który służył pod jego rozkazami w 276. Rezerwowym Pułku Piechoty, porucznik Péguy stał wyprostowany i kierował ogniem swoich ludzi podczas natarcia pod Villeroy 5 września 1914 roku, aż kula trafiła go w czoło.