Kim był markiz de Lafayette?
Gilbert du Motier, markiz de Lafayette (1757 do 1834), był francuskim arystokratą, który w wieku 19 lat przyłączył się do rewolucji amerykańskiej i został generałem majorem Armii Kontynentalnej. Został ranny nad Brandywine, zabiegał we Francji o wojsko, w 1781 roku dowodził siłami amerykańskimi w Wirginii i walczył pod Yorktown. W 2002 roku Kongres uczynił go honorowym obywatelem USA.
W czerwcu 1777 roku dziewiętnastoletni Lafayette zszedł na ląd w pobliżu Georgetown w Karolinie Południowej, po przeprawie przez Atlantyk statkiem kupionym za własne pieniądze. Nigdy dotąd nie był w bitwie. W ciągu następnych czterech lat walczył nad Brandywine (1777), gdzie został ranny, pod Monmouth (1778) i podczas oblężenia Yorktown (1781), gdzie jego lekka piechota zdobyła jedną z dwóch brytyjskich redut wziętych 14 października.1
Dlaczego Lafayette popłynął do Ameryki?
Gilbert du Motier, markiz de Lafayette, urodził się 6 września 1757 roku w Chavaniac w Owernii. Jego ojciec poległ w walce z Brytyjczykami w wojnie siedmioletniej w 1759 roku, a w 1770 roku, gdy chłopiec miał 12 lat, po śmierci matki i dziadka odziedziczył ogromny majątek. Jako nastolatek poślubił Adrienne de Noailles (1759 do 1807) z możnego rodu związanego z dworem królewskim.2
Kierowały nim różne pobudki: zapał dla sprawy kolonistów i głód sławy, którego biografowie nie ukrywają. Król zakazał francuskim oficerom służby w Ameryce, ale Lafayette zapłacił za statek „Victoire” i w kwietniu 1777 roku odpłynął. Kongres, zmęczony cudzoziemskimi oficerami domagającymi się wysokich stopni, przyjął go, bo zaoferował służbę bez żołdu, i 31 lipca 1777 roku nadał mu stopień generała majora.3
Co spotkało Lafayette'a nad Brandywine?
Pierwszą bitwę stoczył 11 września 1777 roku nad Brandywine, gdzie zwyciężyli Brytyjczycy. Lafayette ruszył naprzód, by zatrzymać cofających się żołnierzy, został postrzelony w nogę, a mimo to pomagał zorganizować odwrót.4
Rana przyniosła mu rozgłos: cudzoziemca, który przelał krew za sprawę, nie można było już zbyć jako utytułowanego turysty. Rozkaz dzienny Washingtona z 4 grudnia 1777 roku powierzył mu dywizję wirgińską, którą wcześniej dowodził generał Adam Stephen, zwolniony ze służby po bitwie pod Germantown.5
Co Lafayette robił w Valley Forge?
Zimę 1777 na 1778 rok Lafayette spędził z armią w Valley Forge. Za własne pieniądze kupował swoim żołnierzom muszkiety i mundury i dzielił z nimi trudy najcięższej części zimy.6 › Baron von Steuben
Tej zimy część oficerów i członków Kongresu otwarcie krytykowała George'a Washingtona. W styczniu 1778 roku Kongres zaproponował Lafayette'owi dowództwo inwazji na Kanadę, w czym markiz podejrzewał próbę odciągnięcia go od Washingtona. W Albany zastał niespełna połowę obiecanych żołnierzy i wyprawę odwołano.7
Przyjaźń z Washingtonem jest udokumentowana w listach i trwała aż do śmierci Washingtona w 1799 roku. Swojemu jedynemu synowi, urodzonemu w 1779 roku, Lafayette dał imiona Georges Washington.8

Jak Lafayette wymknął się pod Barren Hill i co zrobił pod Monmouth?
W maju 1778 roku Washington wysłał go naprzód z oddziałem liczącym około 2200 ludzi, by obserwował Brytyjczyków w Filadelfii. Brytyjskie kolumny próbowały osaczyć go pod Barren Hill, ale Lafayette wymknął się i przeprawił przez Schuylkill brodem Matson's Ford.9
Gdy w czerwcu Brytyjczycy opuścili Filadelfię, Washington zaproponował dowództwo straży przedniej generałowi Charlesowi Lee, a gdy ten odmówił, powierzył je Lafayette'owi. Lee zmienił jednak zdanie i Washington oddał mu całość dowództwa. Pod Monmouth 28 czerwca 1778 roku natarcie Lee się rozsypało, a jego oddziały cofały się, dopóki nie nadjechał Washington, który zażądał od Lee wyjaśnień i sam zebrał armię do walki.10

Jak Lafayette zdobył dla Ameryki pomoc Francji?
Amerykańskie zwycięstwo pod Saratogą pomogło skłonić Francję do sojuszu, zawartego 6 lutego 1778 roku, ale sojusz na papierze nie oznaczał jeszcze francuskich żołnierzy w Ameryce. W styczniu 1779 roku Lafayette odpłynął z Bostonu i przez następny rok zabiegał we Francji o armię liczącą około 6000 ludzi.12
Wrócił na fregacie „Hermione”, która 28 kwietnia 1780 roku przywiozła go do Bostonu z wiadomością, że francuskie wojska są w drodze. 11 lipca 1780 roku armia hrabiego de Rochambeau przypłynęła pod Newport na Rhode Island: według American Battlefield Trust około 5500 żołnierzy, według National Park Service 450 oficerów i 5300 żołnierzy.13
Co Lafayette zrobił w Wirginii i pod Yorktown?
Na początku 1781 roku Washington wysłał go na południe przeciw Benedictowi Arnoldowi, który na rzecz Brytyjczyków pustoszył Wirginię. Gdy z Karolin nadciągnął lord Cornwallis, siły brytyjskie w Wirginii przekroczyły 7000 ludzi. Po przyłączeniu Pensylwańczyków Anthony'ego Wayne'a i milicji wirgińskiej Lafayette miał około 4000 żołnierzy.14
Nie mógł ryzykować walnej bitwy, więc deptał Cornwallisowi po piętach. Pod Green Spring 6 lipca 1781 roku straż przednia Wayne'a (800 ludzi według National Park Service, 900 według American Battlefield Trust) uderzyła na oddział, który Lafayette wziął za brytyjską straż tylną, i natknęła się na główne siły. Lafayette nakazał odwrót; straty amerykańskie wyniosły około 140 ludzi według National Park Service i około 150 według American Battlefield Trust.15
Latem Cornwallis umocnił się w Yorktown. Gdy Washington i Rochambeau maszerowali na południe, a flota francuska hrabiego de Grasse blokowała zatokę Chesapeake, siły Lafayette'a trzymały Brytyjczyków w miejscu. Pod koniec września miasto otaczało ponad 17 000 żołnierzy amerykańskich i francuskich. Wieczorem 14 października około 400 ludzi z lekkiej dywizji piechoty Lafayette'a pod wodzą podpułkownika Alexandra Hamiltona zdobyło redutę nr 10, a Francuzi redutę nr 9. Cornwallis skapitulował 19 października 1781 roku; przebieg całej kampanii opisuje tekst Washington kontra Cornwallis.16

Co działo się z Lafayette'em po rewolucji amerykańskiej?
Po Yorktown Lafayette wrócił do Francji. W 1784 roku znów przypłynął do Ameryki, gościł u Washingtona w Mount Vernon i otrzymał obywatelstwo Marylandu. 11 lipca 1789 roku przedstawił Zgromadzeniu Narodowemu projekt deklaracji praw, a w tym samym roku objął dowództwo paryskiej Gwardii Narodowej, ale rewolucja szybko go wyprzedziła. Zagrożony aresztowaniem w 1792 roku, opuścił swoją armię, wpadł w ręce Austriaków i do 1797 roku był więziony w Prusach i Austrii.17
Na zaproszenie prezydenta Jamesa Monroe'a przypłynął do Stanów Zjednoczonych w sierpniu 1824 roku na objazd, który trwał około 13 miesięcy i objął wszystkie 24 stany. W czasie objazdu odwiedził grób Washingtona w Mount Vernon. Do Francji zabrał ziemię z Bunker Hill.18
Kiedy zmarł Lafayette i gdzie jest pochowany?
Lafayette zmarł w Paryżu 20 maja 1834 roku w wieku 76 lat. Pochowano go na cmentarzu Picpus w Paryżu, a jego syn Georges Washington zgodnie z życzeniem ojca posypał grób ziemią z Bunker Hill. W Waszyngtonie obie izby Kongresu udrapowały swoje sale czarnym suknem.19
Co Lafayette sądził o niewolnictwie?
W liście do Washingtona z Kadyksu z 5 lutego 1783 roku zaproponował wspólny zakup majątku i uwolnienie mieszkających tam niewolników, by pracowali jako dzierżawcy. Dodał, że jeśli to szalony pomysł, woli być szalony w ten sposób, niż uchodzić za mądrego w przeciwnym. Washington odpowiedział ciepło 5 kwietnia 1783 roku, ale do przedsięwzięcia się nie przyłączył.20
W 1785 roku Lafayette kupił plantację La Belle Gabrielle we francuskiej kolonii Cayenne (dziś Gujana Francuska), by wypróbować stopniową emancypację blisko siedemdziesięciu zniewolonych ludzi, którzy tam pracowali; w lutym 1786 roku napisał Washingtonowi, że zapłacił 125 000 liwrów. Po jego upadku w 1792 roku państwo francuskie przejęło majątek i eksperyment dobiegł końca.21
Podczas kampanii 1781 roku James, zniewolony Wirgińczyk, szpiegował dla Lafayette'a w obozie brytyjskim. W 1784 roku Lafayette poświadczył na piśmie jego „istotne usługi”, co wsparło udane starania Jamesa o wolność w 1787 roku. James przyjął nazwisko Lafayette.22

Dlaczego Ameryka wciąż pamięta o Lafayette'cie?
Ustawa Public Law 107-209, zatwierdzona 6 sierpnia 2002 roku, pośmiertnie ogłosiła go honorowym obywatelem Stanów Zjednoczonych. Ustawa przypomina, że wcześniej zaszczyt ten przyznano tylko cztery razy; Biblioteka Uniwersytetu Cornella zalicza go do zaledwie sześciu cudzoziemców tak uhonorowanych.23
Przez ocean, by walczyć za rewolucję, przeprawiali się też inni, jak przypominają losy Tadeusza Kościuszki, Kazimierza Pułaskiego i innych polskich bohaterów rewolucji amerykańskiej. Gdy w 1917 roku do Francji dotarły wojska amerykańskie, podpułkownik Charles E. Stanton przemawiał 4 lipca nad grobem Lafayette'a na cmentarzu Picpus i zakończył słowami: „Lafayette, we are here!”, czyli „Lafayette, oto jesteśmy!”.24






