23 października w historii wojskowości: bitwy pod Edgehill, El Alamein i w zatoce Leyte

Armia rojalistów króla Karola I starła się z armią parlamentu dowodzoną przez hrabiego Essexu w pierwszej bitwie w polu angielskiej wojny domowej. Jazda księcia Ruperta rozbiła konnicę parlamentu, ale potem odjechała z pola, a wielu jeźdźców zatrzymało się, by plądrować tabory w Kineton. Bitwa nie przyniosła rozstrzygnięcia, a obie strony ogłosiły zwycięstwo.

Żołnierze parlamentu zabili królewskiego chorążego, sir Edmunda Verneya, i zdobyli sztandar, ale odzyskano go jeszcze tego samego dnia. Opowieść o odciętej dłoni Verneya wciąż zaciśniętej na sztandarze uchodzi za mit.

Ofensywa Montgomery'ego, rozpoczęta nocną nawałą ogniową 23 października 1942 roku, 4 listopada przełamała front, a do niewoli trafiło około 30 000 żołnierzy osi. Churchill nazwał to zwycięstwo być może „końcem początku”.

Amerykańskie okręty podwodne Darter i Dace zaatakowały zespół Kurity u wybrzeży Palawanu, zatapiając ciężkie krążowniki Atago, okręt flagowy Kurity, i Mayę oraz ciężko uszkadzając Takao. Był to pierwszy cios bitwy w zatoce Leyte, która położyła kres japońskiej flocie jako zorganizowanej sile bojowej.

Harrison King podaje 2600 zabitych Węgrów, a tajny węgierski raport z 1957 roku, przytaczany przez PAP, mówi o co najmniej 2700 zabitych. Odtajnione dokumenty radzieckie odnotowują 669 zabitych żołnierzy radzieckich. Z kraju uciekło około 200 000 Węgrów.