Kim był Erwin Rommel?
Erwin Rommel (1891 do 1944) był niemieckim feldmarszałkiem II wojny światowej, zwanym Lisem Pustyni. W 1940 roku dowodził 7. Dywizją Pancerną we Francji, a w latach 1941 do 1943 siłami niemiecko-włoskimi w Afryce Północnej, gdzie w 1942 roku zdobył Tobruk. Oskarżony o współudział w lipcowym spisku przeciw Hitlerowi z 1944 roku, został zmuszony do zażycia trucizny.1
Kariera Rommla przebiega przez cztery bitwy opisane w naszym serwisie. W 1917 roku walczył w bitwie pod Caporetto, gdzie zdobył szturmem Monte Matajur. W 1941 roku nie zdołał zdobyć twierdzy w czasie oblężenia Tobruku. W 1942 roku Bernard Montgomery pokonał go w drugiej bitwie pod El Alamein, a w 1944 roku jego Grupa Armii B stanęła naprzeciw alianckiego lądowania w Normandii.2
Z czego słynął Erwin Rommel?
Rommel słynął z kampanii w Afryce Północnej w latach 1941 i 1942. Z niewielkimi siłami niemieckimi i włoskimi sojusznikami dwukrotnie zajął Cyrenajkę, a 21 czerwca 1942 roku zdobył Tobruk, za co awansowano go na feldmarszałka. Nazistowska propaganda zrobiła z niego popularnego bohatera, „Lisa Pustyni”, a on sam pomagał budować ten wizerunek.3
Kampania propagandowa była zamierzona. Po zdobyciu Tobruku ministerstwo Goebbelsa zalało kraj zdjęciami i relacjami o „Wüstenfuchsie”, a kroniki filmowe pokazywały go raz po raz. Rommel trzymał przy sobie ekipę filmową i chętnie grał swoją rolę. Po drugiej stronie frontu jego sławę budowali także alianccy oficerowie i korespondenci wojenni.4
Rommel urodził się 15 listopada 1891 roku w Heidenheim an der Brenz w Wirtembergii jako syn nauczyciela. W lipcu 1910 roku wstąpił jako kandydat na oficera do 124. Wirtemberskiego Pułku Piechoty. W październiku 1917 roku, służąc w Wirtemberskim Batalionie Górskim na froncie nad Isonzo, zdobył szturmem Monte Matajur, a w grudniu otrzymał Pour le Mérite, najwyższe odznaczenie za męstwo w cesarskich Niemczech.5
W okresie międzywojennym uczył taktyki w szkole piechoty w Dreźnie, a jego książka Infanterie greift an („Piechota atakuje”), wydana w 1937 roku, do 1945 roku sprzedała się w 400 000 egzemplarzy. Z radością przyjął dojście Hitlera do władzy w 1933 roku, w 1938 roku dowodził jego eskortą, w 1939 roku jego kwaterą polową, a w lutym 1940 roku objął 7. Dywizję Pancerną.6
Historyk Sönke Neitzel pisze, że dowództwo dywizji pancernej przypadło Rommlowi, piechurowi, prawdopodobnie dzięki bliskości z Hitlerem. We Francji w maju 1940 roku dywizja posuwała się tak szybko, że raz po raz znikała z map sytuacyjnych i zyskała miano „dywizji widmo”. W trakcie tej kampanii Rommel otrzymał Krzyż Rycerski.7
Porównaj: Patton kontra Rommel
Największe zwycięstwa Erwina Rommla
Największymi zwycięstwami Rommla były zdobycie Monte Matajur w 1917 roku, rajd 7. Dywizji Pancernej przez Francję w 1940 roku, odzyskanie Cyrenajki wiosną 1941 roku i ponownie w styczniu 1942 roku oraz bitwy pod Gazalą zakończone zdobyciem Tobruku w czerwcu 1942 roku, które historyk Robert Citino nazywa największym zwycięstwem w jego karierze.8
Rommel przybył do Libii w lutym 1941 roku, by wesprzeć pobite przez Brytyjczyków wojska włoskie. Miał się bronić, ale od razu przeszedł do ataku i w ciągu kilku tygodni dotarł do granicy Egiptu. Tobruk, broniony przez australijską 9. Dywizję, odparł jego szturmy w kwietniu i maju. Jeszcze w tym roku Rommel objął większą Grupę Pancerną „Afryka”. Brytyjska ofensywa „Crusader” przerwała oblężenie w grudniu 1941 roku i zepchnęła go na pozycje wyjściowe.9
W styczniu 1942 roku uderzył ponownie i odzyskał Cyrenajkę; jego zgrupowanie wkrótce przemianowano na Armię Pancerną „Afryka”. Pod koniec maja 1942 roku rozpoczął ofensywę pod Gazalą. Po tygodniach walk jego wojska zdobyły 21 czerwca Tobruk, a Hitler następnego dnia mianował go feldmarszałkiem.10

Czy Rommel przegrał jakąś bitwę?
Tak. W 1941 roku nie zdobył Tobruku, a zimą odepchnęła go brytyjska ofensywa „Crusader”. W lipcu 1942 roku jego natarcie na Egipt utknęło pod El Alamein, a drugi atak pod koniec lata również się nie powiódł. W drugiej bitwie pod El Alamein, od 23 października 1942 roku, brytyjska 8. Armia rozbiła jego niemiecko-włoską armię.11
Montgomery przełamał front na początku listopada 1942 roku. Rommel nakazał wtedy odwrót, wbrew rozkazowi Hitlera, by utrzymać pozycje. Jego armia cofnęła się z Egiptu i Libii aż do Tunezji. Rommel opuścił Afrykę w marcu 1943 roku, a Grupa Armii „Afryka” skapitulowała w maju 1943 roku.12

Jak walczył Rommel?
Rommel dowodził z pierwszej linii i stawiał na szybkość i zaskoczenie. Szukał słabych punktów przeciwnika i uderzał szybkimi, niespodziewanymi natarciami, które wytrącały z równowagi liczniejsze siły. Krytycy, dawniej i dziś, wskazują drugą stronę tego stylu: za mało dbał o zaopatrzenie i pchał zmęczone wojska dalej, niż pozwalała logistyka.13
- Blisko walki. Dowodził w pobliżu pierwszej linii, co pozwalało mu szybko chwytać okazje, ale zdaniem krytyków czasem odbierało mu ogląd całej bitwy.14
- Granice logistyki. Jego armia zależała od zaopatrzenia dowożonego przez Morze Śródziemne, a po Tobruku wkroczył do Egiptu z osłabionymi, źle zaopatrzonymi wojskami.15
- Szacunek przeciwników. Wrogowie uznawali go za odważnego dowódcę i świetnego taktyka, a alianccy oficerowie i korespondenci wojenni pomagali szerzyć jego sławę.16
Od Alp po pustynię
- 1891Rodzi się 15 listopada w Heidenheim an der Brenz w Wirtembergii jako syn nauczyciela.17
- 1910Wstępuje jako kandydat na oficera do 124. Pułku Piechoty w Weingarten.18
- 1917W październiku zdobywa Monte Matajur na froncie nad Isonzo, a w grudniu otrzymuje Pour le Mérite.19
- 1937Wydaje książkę Infanterie greift an („Piechota atakuje”).20
- 1940Dowodzi 7. Dywizją Pancerną w kampanii francuskiej.21
- 1941W lutym obejmuje dowództwo wojsk niemieckich wysłanych do Libii.22
- 194221 czerwca zdobywa Tobruk, 22 czerwca zostaje feldmarszałkiem; w październiku i listopadzie przegrywa pod El Alamein.23
- 1943W marcu opuszcza Afrykę; pod koniec roku obejmuje nadzór nad obroną francuskiego wybrzeża.24
- 194417 lipca zostaje ciężko ranny; 14 października zostaje zmuszony do zażycia trucizny.25

Czy Rommel brał udział w spisku na życie Hitlera?
Historycy wciąż się spierają. Rommel nie brał udziału w zamachu bombowym z 20 lipca 1944 roku. W połowie lipca był przekonany, że wojna na zachodzie jest przegrana i trzeba ją zakończyć drogą polityczną, a spiskowcy zabiegali o jego poparcie. Czy wiedział o planie zabicia Hitlera i na ile go popierał, pozostaje sporne.26
Od listopada 1943 roku Rommel kontrolował i rozbudowywał umocnienia francuskiego wybrzeża, a następnie dowodził Grupą Armii B w północnej Francji. Po lądowaniu aliantów 6 czerwca 1944 roku szybko uznał sytuację za beznadziejną, ale nie zdołał przekonać Hitlera. 15 lipca przedstawił swoją ocenę w memoriale, który trafił do Hitlera. Dwa dni później został ciężko ranny podczas ataku nisko lecących samolotów.27
Dowody są skąpe i sprzeczne. Neitzel pisze, że 20 lipca spiskowcy nie byli pewni, czy mogą na niego liczyć. Po wojnie wdowa Lucie oświadczyła, że nie należał do wojskowego ruchu oporu. Historyk Winfried Heinemann uważa, że Rommel zapewne nic nie wiedział o planach zamachu Stauffenberga, a Haus der Geschichte Baden-Württemberg zaznacza, że wciąż jest sporne, czy można go zaliczyć do ruchu oporu.28

Jak zginął Erwin Rommel?
Rommel został zmuszony do samobójstwa 14 października 1944 roku. Dwaj generałowie wysłani przez Hitlera, Wilhelm Burgdorf i Ernst Maisel, przyjechali do jego domu w Herrlingen pod Ulm, oskarżyli go o współudział w spisku z 20 lipca i nakłonili do zażycia trucizny. Godząc się na to, uchronił rodzinę przed represjami. Zmarł od kapsułki z trucizną tuż po opuszczeniu domu.29
Źródła wskazują różnych świadków przeciw niemu: Neue Deutsche Biographie zeznania jego szefa sztabu Hansa Speidla przesłuchiwanego przez gestapo, a Planet Wissen przesłuchanie spiskowca Caesara von Hofackera. Oficjalnie Rommel zmarł wskutek obrażeń z wypadku samochodowego. 18 października 1944 roku reżim urządził w Ulm uroczystości państwowe, na których mowę wygłosił feldmarszałek Gerd von Rundstedt.30
„Mit Rommla” przetrwał wojnę. Po 1945 roku często przedstawiano go jako rycerskiego żołnierza, a nawet bojownika ruchu oporu, a odwołania do niego służyły legendzie czystego Wehrmachtu. Robert Citino uważa obraz pustynnej „wojny bez nienawiści” za niemal całkowicie fałszywy, a Haus der Geschichte Baden-Württemberg poświęciło temu mitowi wystawę Mythos Rommel.31
O kampaniach, które rozstrzygnęły tę wojnę, przeczytasz w naszym przewodniku po największych bitwach II wojny światowej. Porównaj Rommla z innymi dowódcami w zestawieniu największych wodzów w historii albo znajdź swój odpowiednik w quizie Którym wodzem jesteś.
Więcej porównań: Montgomery kontra Rommel.
Przypisy
Numer w tekście odsyła do przypisu; przypis wskazuje prace, na których opiera się dany akapit, a ich pełne opisy są w części Źródła.
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”. ↩
- Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Australian War Memorial, Wartime; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Thomas Fischer, „Erwin Rommel, ein Held der NS-Propaganda”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Thomas Fischer, „Erwin Rommel, ein Held der NS-Propaganda”; Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Australian War Memorial, Wartime; Jüdische Allgemeine, „War der »Wüstenfuchs« ein Widerständler?”. ↩
- Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Frank Drescher, „Erwin Rommels Leben”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Robert Citino, „Drive to Nowhere”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Australian War Memorial, Wartime; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”. ↩
- Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”. ↩
- Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Australian War Memorial, Wartime; Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”. ↩
- Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Thomas Fischer, „Erwin Rommel, ein Held der NS-Propaganda”. ↩
- Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Thomas Fischer, „Erwin Rommel, ein Held der NS-Propaganda”. ↩
- Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Thomas Fischer, „Erwin Rommel, ein Held der NS-Propaganda”. ↩
- Robert Citino, „Drive to Nowhere”; Thomas Fischer, „Erwin Rommel, ein Held der NS-Propaganda”; Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”. ↩
- Thomas Fischer, „Erwin Rommel, ein Held der NS-Propaganda”; Australian War Memorial, Wartime. ↩
- Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”. ↩
- Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”. ↩
- Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”. ↩
- Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”. ↩
- Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”. ↩
- Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”. ↩
- Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”. ↩
- Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Thomas Fischer, „Erwin Rommel und der Widerstand”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Jüdische Allgemeine, „War der »Wüstenfuchs« ein Widerständler?”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Jüdische Allgemeine, „War der »Wüstenfuchs« ein Widerständler?”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Thomas Fischer, „Erwin Rommel und der Widerstand”; Jüdische Allgemeine, „War der »Wüstenfuchs« ein Widerständler?”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Thomas Fischer, „Erwin Rommels Tod”; Jüdische Allgemeine, „War der »Wüstenfuchs« ein Widerständler?”. ↩
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”; Thomas Fischer, „Erwin Rommels Tod”; Jüdische Allgemeine, „War der »Wüstenfuchs« ein Widerständler?”; Manfred Wichmann, „Erwin Rommel 1891-1944”; Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”. ↩
- Haus der Geschichte Baden-Württemberg, „Mythos Rommel”; Thomas Fischer, „Erwin Rommel, ein Held der NS-Propaganda”; Robert Citino, „Drive to Nowhere”. ↩
Źródła
- Sönke Neitzel, „Rommel, Eugen Johannes Erwin”, w: Neue Deutsche Biographie, t. 22 (Duncker & Humblot, 2005), s. 23-24, wersja online w Deutsche Biographie.
- Manfred Wichmann, Deutsches Historisches Museum (LeMO), „Erwin Rommel 1891-1944”, stan na 30 czerwca 2025.
- Haus der Geschichte Baden-Württemberg (Bettina Alavi, Dieter Grupp), „Mythos Rommel: Handreichungen für Schulen” (materiały dla nauczycieli do wystawy, 2009), w tym chronologia na s. 58-60.
- Robert Citino, The National WWII Museum, „Drive to Nowhere: The Myth of the Afrika Korps, 1941-43” (2018; pierwodruk w MHQ, lato 2012).
- Australian War Memorial, magazyn Wartime, nr 54, „The great siege”.
- Thomas Fischer, Planet Wissen (WDR), „Erwin Rommel, ein Held der NS-Propaganda” (2020).
- Jüdische Allgemeine, „War der »Wüstenfuchs« ein Widerständler?” (14 października 2024).
- Frank Drescher, Planet Wissen (WDR), „Erwin Rommels Leben” (2020).
- Thomas Fischer, Planet Wissen (WDR), „Erwin Rommel und der Widerstand” (2020).
- Thomas Fischer, Planet Wissen (WDR), „Erwin Rommels Tod” (2020).






