Kto był lepszym generałem, Eisenhower czy Montgomery?
Zależy, co mierzyć. Eisenhower był większym dowódcą koalicji i strategiem, człowiekiem, który utrzymał w jedności kłótliwy sojusz i poprowadził go do zwycięstwa. Montgomery, zwycięzca spod El Alamein, był z nich lepszym generałem pola bitwy, lecz jego pewność siebie i żądania nadwerężały sojusz i czyniły go dla przełożonego tyleż atutem, co kłopotem.
To dwa nazwiska najmocniej związane ze zwycięstwem zachodnich aliantów, a ich relacje nie zawsze układały się dobrze. Dwight Eisenhower spajał aliancką koalicję jako naczelny dowódca; Bernard Montgomery dowodził jej armiami w polu i nie krył przekonania, że powinien mieć więcej. Partnerzy w zwycięstwie, rywale z temperamentu. Oto oni, obok siebie.
Zestawienie
| Dwight Eisenhower | Bernard Montgomery | |
|---|---|---|
| Żył | 1890 do 19691 | 1887 do 19762 |
| Rola | Naczelny dowódca aliancki | Brytyjski marszałek polny i dowódca grupy armii |
| Słynny z | Dowodzenia inwazją w dniu D | El Alamein i bitwy lądowej w Normandii |
| Mocna strona | Przywództwo koalicji i szeroka strategia | Starannie przygotowane bitwy i drobiazgowe planowanie |
| Wielka próba | Utrzymanie sojuszu w jedności do zwycięstwa | Pokonanie Rommla, potem dowództwo w Normandii |
| Tarcia | Odrzucił plan Montgomery'ego zakładający jedno uderzenie | Zabiegał o dowództwo lądowe i wąski front |
| Po wojnie | 34. prezydent Stanów Zjednoczonych3 | Sławiony i często krytykowany marszałek polny |
Eisenhower: człowiek, który spajał sojusz
Dwight Eisenhower nie był generałem polowym w zwykłym sensie: jego geniusz polegał na tym, że potrafił sprawić, by ogromna koalicja działała. Jako naczelny dowódca aliancki wydał rozkaz do lądowania w dniu D w 1944 roku i zarządzał ambicjami, armiami i rządami sojuszu aż po Niemcy, opowiadając się za natarciem na szerokim froncie. Później pełnił dwie kadencje prezydenta Stanów Zjednoczonych.4
Montgomery: generał polowy, który pokonał Rommla
Bernard Montgomery był najsławniejszym brytyjskim dowódcą polowym tej wojny, zwycięzcą spod El Alamein, który poprowadził alianckie wojska lądowe w dniu D. Ostrożny i niezachwianie pewny siebie, raz po raz domagał się od Eisenhowera naczelnego dowództwa lądowego i jednego skoncentrowanego uderzenia na Niemcy, a ta pewność wygrywała bitwy, lecz nadwerężała sojusz. Od 1 września 1944 roku Eisenhower bezpośrednio dowodził wojskami lądowymi, czemu Montgomery się sprzeciwiał; tego samego dnia ogłoszono jego awans na marszałka polnego, lecz pozostał on na czele własnej grupy armii. W tym samym miesiącu Eisenhower zgodził się na jego plan wąskiego uderzenia, operację Market Garden, lecz załamała się ona pod Arnhem i alianci wrócili do natarcia szerokim frontem. Konferencja prasowa Montgomery'ego z 7 stycznia 1945 roku, po walkach w Ardenach, zawierała pochwały dla amerykańskiego żołnierza, ale jej ton uraził Bradleya i innych amerykańskich dowódców, a Eisenhower wspominał ją później jako incydent, który przysporzył mu więcej zmartwień niż jakikolwiek podobny w czasie wojny.5
Werdykt
Nie byli rywalami o to samo zwycięstwo, lecz partnerami w różnych rolach, a porównanie dotyczy naprawdę dwóch rodzajów przywództwa. Eisenhower był większym dowódcą w najszerszym sensie, człowiekiem, który utrzymał w jedności kłótliwą koalicję i poprowadził ją do zwycięstwa; Montgomery był z nich lepszym generałem pola bitwy, lecz jego pewność i żądania czyniły go tyleż atutem, co kłopotem dla przełożonego. Sojusz potrzebował obu i potrzebował Eisenhowera, by panował nad Montgomerym.
Więcej porównań znajdziesz w tekstach Patton kontra Montgomery, Montgomery kontra Rommel i Patton kontra Rommel albo poznaj całą stawkę w zestawieniu najwybitniejszych wodzów.
O tym porównaniu
Każdy wódz powyżej ma na tej stronie pełną biografię z własnymi źródłami. Oceny, kto był „większy”, są nasze i otwarcie dyskusyjne; fakty i daty opierają się na ustalonej wiedzy historycznej. Zobacz nasze zasady redakcyjne.
