Wojna polsko-bolszewicka 1919 do 1921: przyczyny, przebieg i skutki

W Polsce tę wojnę pamięta się przede wszystkim dzięki Bitwie Warszawskiej z sierpnia 1920 roku, zwanej często „Cudem nad Wisłą”. Sama wojna była jednak dłuższa i szersza. Zaczęła się od starć na pograniczu na początku 1919 roku, przeszła od polsko-ukraińskiej wyprawy na Kijów do sowieckiego marszu na Warszawę, a skończyła się polskimi zwycięstwami w bitwie pod Komarowem i w bitwie nad Niemnem. Po drodze w bitwie pod Zadwórzem koło Lwowa niemal w całości zginął batalion ochotników.²

Ten przewodnik wyjaśnia, do czego dążyła każda ze stron, jak przebiegały walki, kto dowodził, jaki los spotkał jeńców i ludność cywilną oraz jak traktat ryski podzielił ziemie pogranicza. Przeciwnikiem Polski była Rosja Sowiecka razem z Ukrainą Sowiecką i Białorusią Sowiecką. Związek Sowiecki jeszcze wtedy nie istniał, więc pisanie o wojnie z „ZSRR” to częsty błąd.³

Przyczyny wojny polsko-bolszewickiej

Polska odzyskała niepodległość w listopadzie 1918 roku. 11 listopada 1918 roku, w dniu podpisania przez Niemcy rozejmu, Rada Regencyjna w Warszawie przekazała Józefowi Piłsudskiemu naczelne dowództwo wojsk polskich, a 14 listopada rozwiązała się i przekazała mu pełnię władzy. Jednak armie niemieckie wciąż stały na zachodnich ziemiach dawnego Imperium Rosyjskiego. Gdy zimą się wycofywały, w opuszczone tereny wchodziła Armia Czerwona. W grudniu 1918 roku zajęła Mińsk, w styczniu 1919 roku Wilno, a na Łotwie, Białorusi i Ukrainie proklamowano republiki sowieckie. Polska nie miała uzgodnionej granicy wschodniej i oba pochody musiały się spotkać.⁴

Bolszewicy patrzyli na tę wojnę przez pryzmat rewolucji światowej. Gdy armie niemieckie się wycofywały, ich głównym celem, jak pisze litewska encyklopedia narodowa, było przebić się przez Polskę i mniejsze państwa do Niemiec i Austro-Węgier, by wzniecić tam rewolucję, a Norman Davies pisze o Polsce jako o „czerwonym moście”, przez który Armia Czerwona musiała przejść w drodze do Niemiec. Propaganda sowiecka przedstawiała z kolei Polskę jako państwo obszarników i agresora, a Wielka Encyklopedia Radziecka z lat 70. wciąż nazywała tę wojnę interwencją „burżuazyjno-obszarniczej Polski”.⁵

Józef Piłsudski, Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz, liczył na federację narodów dawnej Rzeczypospolitej jako zaporę przed Rosją. Litwini i Białorusini nie chcieli w niej uczestniczyć, a jedynym partnerem okazała się Ukraińska Republika Ludowa Symona Petlury, z którą Polska zawarła 21 kwietnia 1920 roku umowę polityczną i wojskową. Internet Encyclopedia of Ukraine zauważa, że rząd Petlury podpisał ją w rozpaczliwym położeniu, uznając w zamian za polską pomoc wojskową polskie roszczenia do ziem zachodnioukraińskich, i że wywołała ona ostry rozłam z Ukraińcami galicyjskimi. Gdy federacja nie nabrała kształtu, pisze Davies, Piłsudski skupił się na zabezpieczeniu zwartego obszaru, a jego wojska zajęły w 1919 roku Wilno i Mińsk.⁶

8 grudnia 1919 roku, jak odnotowuje Internet Encyclopedia of Ukraine, Rada Najwyższa państw sprzymierzonych po raz pierwszy wyznaczyła linię jako wschodnią granicę Polski; w lipcu 1920 roku brytyjski minister spraw zagranicznych lord Curzon zaproponował tę samą linię Moskwie i od niego wzięła ona nazwę. Żadna ze stron nie uznała jej za ostateczną. Zimą, pisze Davies, Lenin głośno wzywał do pokoju z Polską, a jednocześnie rozbudowywał siły Armii Czerwonej w zachodnich regionach Rosji, Piłsudski zaś otrzymywał szczegółowe meldunki polskiego radiowywiadu. W styczniu 1920 roku, według litewskiej encyklopedii narodowej i kalendarium dzieje.pl Muzeum Historii Polski, Armia Czerwona skupiała nad Berezyną siły liczące 700 tysięcy ludzi. Spór o to, kto ponosi winę za wojnę 1920 roku, trwa do dziś. Propaganda sowiecka i wielu zachodnich obserwatorów nazywało agresorem Polskę, historycy tacy jak Davies wskazują zaś na sowiecką koncentrację i cele Lenina.⁷

Kto walczył w wojnie polsko-bolszewickiej

Po jednej stronie stało państwo polskie odrodzone w 1918 roku, nazywane później II Rzecząpospolitą, wraz z ukraińskimi sojusznikami. Armia Ukraińskiej Republiki Ludowej wzięła udział w wyprawie kijowskiej, a jej 6. Dywizja pod dowództwem pułkownika Marka Bezruczki pomogła w sierpniu 1920 roku obronić Zamość. Po drugiej stronie stała Rosja Sowiecka wraz z Ukrainą Sowiecką i Białorusią Sowiecką, republikami, które w 1921 roku podpisały pokój.⁸

Wojsko Polskie w 1920 roku nie miało jeszcze dwóch lat. Tworzyli je weterani I wojny światowej z armii różnych imperiów, ochotnicy i poborowi. W lipcu 1920 roku Rada Obrony Państwa wezwała ochotników i w ciągu kilku tygodni do Armii Ochotniczej zgłosiło się ponad 100 tysięcy osób, wśród nich studenci Legii Akademickiej i kobiety z Ochotniczej Legii Kobiet.⁹

Szacunki sił się różnią. Historyk Jarosław Centek uważa siły w chwili ofensywy Tuchaczewskiego latem 1920 roku za mniej więcej równe: 110 do 120 tysięcy żołnierzy polskich i ukraińskich wobec 120 do 140 tysięcy sowieckich. Litewska encyklopedia narodowa podaje, że polski front północny liczył około 120 tysięcy ludzi, a Front Zachodni Michaiła Tuchaczewskiego około 108 tysięcy piechoty i 11 tysięcy kawalerii. Na południu główną siłą uderzeniową Armii Czerwonej była 1. Armia Konna Siemiona Budionnego.¹⁰

Mocarstwa zachodnie pomogły niewiele. Wielka Brytania naciskała na Polskę, by zawarła pokój, Czechosłowacja nie przepuszczała transportów broni, a dokerzy w Wielkiej Brytanii i w Gdańsku opóźniali dostawy; broń i amunicję przysłały Francja i Węgry. W lipcu 1920 roku do Warszawy przybyła misja międzysojusznicza z francuskim generałem Maxime’em Weygandem i brytyjskim ambasadorem w Berlinie lordem D’Abernonem.¹¹

Przebieg wojny polsko-bolszewickiej

Pierwsze starcia wojsk polskich i sowieckich wybuchły w styczniu 1919 roku pod Wilnem, a w lutym walki objęły cały front; historycy datują początek wojny na jeden z tych miesięcy. W kwietniu 1919 roku Polacy zajęli Wilno, a pod koniec roku stali nad Dźwiną i Berezyną. Potem Piłsudski wstrzymał działania. Zwycięstwo antybolszewickich „białych”, którzy nie godzili się na polską granicę na wschodzie, byłoby dla Polski gorsze, więc front ucichł, a Armia Czerwona pokonała tymczasem generała Denikina.¹²

25 kwietnia 1920 roku wojska polskie i ukraińskie ruszyły do ofensywy na Ukrainie, a 7 maja weszły do Kijowa. Nie zdążyły jednak zbudować sprawnej administracji ukraińskiej, zanim Armia Czerwona przeszła do kontrataku. W połowie maja Sowieci uderzyli na północy, na południu konnica Budionnego wdarła się na początku czerwca na polskie tyły, a Polacy opuścili Kijów (według kalendarium dzieje.pl 10 czerwca, według litewskiej encyklopedii narodowej 13 czerwca). Jeden z weteranów podsumował to, jak przytacza Davies: „Biegliśmy całą drogę do Kijowa i całą drogę z powrotem”.¹³

Główna ofensywa Tuchaczewskiego ruszyła 4 lipca 1920 roku; w rozkazie dziennym, jak pisze Davies, zapowiedział marsz „przez trupa białej Polski”. Armia Czerwona zajęła Mińsk 11 lipca, Wilno 14 lipca, a Grodno 19 lipca. Na początku sierpnia doszła do Bugu i zdobyła twierdzę brzeską.¹⁴

Na konferencji w Spa w lipcu premier Władysław Grabski przyjął warunki sprzymierzonych oparte na linii z grudnia 1919 roku, a lord Curzon zaproponował tę linię Moskwie jako linię rozejmu. Sowieci ją odrzucili i parli dalej. W drugiej połowie lipca utworzyli z polskich komunistów Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski pod przewodnictwem Juliana Marchlewskiego, z udziałem Feliksa Dzierżyńskiego, który osiadł w Białymstoku. W Warszawie gabinet Grabskiego ustąpił Rządowi Obrony Narodowej chłopskiego przywódcy Wincentego Witosa.¹⁵

Najważniejsze bitwy wojny polsko-bolszewickiej

Bitwa Warszawska trwała od 13 do 25 sierpnia 1920 roku (niektóre opracowania liczą ją od 12 sierpnia), a jej rozstrzygające dni przypadły na 13 do 16 sierpnia. Walki przeszły od obrony przedpola stolicy, gdzie Armia Czerwona doszła do Radzymina i Izabelina, około 13 km od miasta, do kontruderzenia generała Władysława Sikorskiego znad Wkry 14 sierpnia i uderzenia znad Wieprza 16 sierpnia, które spadło na skrzydło i tyły armii sowieckich. Grupą znad Wieprza dowodził osobiście Piłsudski.¹⁶

Front sowiecki się rozpadł, a dziesiątki tysięcy czerwonoarmistów przeszły do Prus Wschodnich, gdzie je internowano. Liczby różnią się w zależności od źródła. Mirosław Szumiło z IPN podaje 25 tysięcy zabitych żołnierzy sowieckich, 66 tysięcy jeńców i prawie 50 tysięcy, którzy schronili się w Prusach Wschodnich; Muzeum Historii Polski podaje około 25 tysięcy poległych lub ciężko rannych, 60 tysięcy jeńców i 45 tysięcy internowanych, a straty polskie szacuje na około 4,5 tysiąca zabitych, 22 tysiące rannych i 10 tysięcy zaginionych; te same liczby podaje litewska encyklopedia narodowa. Opracowanie Sejmu mówi jedynie, że straty sowieckie były kilkakrotnie większe od polskich.¹⁷

17 sierpnia pod Zadwórzem, 33 km od Lwowa, batalion liczący około 330 w większości młodych ochotników pod dowództwem kapitana Bolesława Zajączkowskiego przez większą część dnia walczył z konnicą Budionnego. Z 330 obrońców zginęło 318, wielu już po złożeniu broni. Była to polska klęska, którą II Rzeczpospolita czciła jako „polskie Termopile”, a polskie źródła przypisują jej zyskanie czasu na obronę Lwowa, którego Budionny nie zdobył.¹⁸

Gdy kontrofensywa skręciła na południe, 1. Armia Konna Budionnego znalazła się w kleszczach polskich wojsk koło Zamościa. Od 29 do 31 sierpnia miasta broniła ukraińska 6. Dywizja razem z polskimi żołnierzami 31. Pułku Strzelców Kaniowskich, a 31 sierpnia polska 1. Dywizja Jazdy pułkownika Juliusza Rómmla stoczyła z Armią Konną bitwę pod Komarowem. Davies nazywa ją największą bitwą kawaleryjską tej wojny, a często określa się ją jako ostatnią wielką bitwę kawalerii w Europie; to tradycyjne określenie, a nie zmierzona teza. Armia Konna została pobita i odrzucona.¹⁹

Tuchaczewski próbował się utrzymać nad Niemnem. 20 września polskie 2. i 4. Armia uderzyły na Grodno i Wołkowysk, a północna grupa uderzeniowa przeszła przez terytorium zajmowane przez Litwę, odepchnęła oddziały litewskie i sforsowała Niemen na tyłach sowieckiego skrzydła. Polacy weszli do Grodna w nocy z 25 na 26 września, a 27 września, jak odnotowuje portal 1920 Archiwum Akt Nowych (AAN), zajęli Lidę. Polscy historycy nazywają bitwę nad Niemnem ostatnią dużą operacją tej wojny; po niej przywódcy sowieccy zrezygnowali z podboju Polski.²⁰

Najważniejsi dowódcy wojny polsko-bolszewickiej

Józef Piłsudski, Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz, kierował polskim wysiłkiem wojennym i osobiście poprowadził uderzenie znad Wieprza. Szef Sztabu Generalnego, generał Tadeusz Rozwadowski, prowadził prace sztabowe nad operacją warszawską. Wśród dowódców armii byli Władysław Sikorski, którego 5. Armia walczyła nad Wkrą, Edward Rydz-Śmigły, który zajął Kijów, a nad Niemnem dowodził 2. Armią, oraz Józef Haller, którego Front Północny bronił przedpola stolicy.²¹

Po stronie sowieckiej 27-letni w 1920 roku Michaił Tuchaczewski dowodził Frontem Zachodnim, a 1. Armia Konna Siemiona Budionnego była siłą uderzeniową Frontu Południowo-Zachodniego, przy którym komisarzem politycznym był Józef Stalin. Lenin parł do marszu na Warszawę; komisarz wojny Lew Trocki, jak pisze Davies, ostrzegał przed nim, ale go przegłosowano.²²

Spór o autorstwo planu bitwy to stara polska dyskusja. Według IPN plan opracowano w Naczelnym Dowództwie pod kierunkiem Rozwadowskiego, a zatwierdził go Piłsudski; Davies wskazuje Piłsudskiego jako autora, wspieranego przez Rozwadowskiego; Centek uznaje za najbardziej prawdopodobne autorstwo jednego z nich. Francuski generał Maxime Weygand, któremu część współczesnych przypisywała zasługę, przybył do Warszawy z misją sprzymierzonych jako doradca wojskowy. Centek uważa jego autorstwo za mało prawdopodobne, a Davies pisze, że teorie przypisujące zwycięstwo Weygandowi albo Opatrzności pojawiły się później, wśród politycznych przeciwników Piłsudskiego.²³

Jeńcy, ludność cywilna i zbrodnie

Obie strony wzięły wielu jeńców. Po zakończeniu walk w październiku 1920 roku w Polsce przebywało około 80 tysięcy sowieckich jeńców wojennych. Przepełnione obozy, ciężka zima i epidemie tyfusu, cholery i czerwonki zabiły wielu z nich: historyk Zbigniew Karpus szacuje liczbę zmarłych w polskiej niewoli na około 14 do 16 tysięcy, w większości z powodu chorób, a baza danych Archiwów Państwowych, utworzona po porozumieniu z rosyjską agencją archiwalną, zawiera dane około 20 tysięcy jeńców i internowanych zmarłych w Polsce w latach 1918 do 1924.²⁴

Według Waldemara Rezmera w niewoli sowieckiej znalazło się około 44 tysięcy polskich żołnierzy; około 35,5 tysiąca wróciło, kilka tysięcy zostało z wyboru, a los około 5 tysięcy pozostaje nieznany. Jeńców zabijano też zaraz po wzięciu do niewoli. Rezmer opisuje mordy dokonywane przez konnicę Budionnego i przez korpus kawalerii Gaja, którego żołnierze zamordowali 22 sierpnia 1920 roku pod Mławą 150 żołnierzy polskiego 49. Pułku Piechoty; w odwecie na rozkaz Sikorskiego rozstrzelano 200 kozaków. Wymianę jeńców oba rządy uzgodniły w lutym 1921 roku.²⁵

Ludność cywilna cierpiała od każdej armii, która przechodziła przez pogranicze. Encyklopedia YIVO odnotowuje, że wszystkie ówczesne armie, regularne i nieregularne, dopuszczały się pogromów na społecznościach żydowskich, i wymienia wśród nich wojnę polsko-bolszewicką. Najbardziej znany przypadek po stronie polskiej wydarzył się w Pińsku 5 kwietnia 1919 roku, gdy polscy żołnierze rozstrzelali 35 Żydów aresztowanych na zebraniu w sprawie amerykańskiej pomocy. Amerykańska misja Henry’ego Morgenthaua uznała zarzut, że byli bolszewikami, za bezpodstawny i odnotowała, że nikogo nie postawiono przed sądem. Davies dodaje, że sowieckie apele do polskich Żydów w większości nie znalazły posłuchu, a mimo to zakorzenił się krzywdzący stereotyp „żydokomuny” i Wojsko Polskie internowało wielu własnych żołnierzy pochodzenia żydowskiego.²⁶

Kto wygrał wojnę polsko-bolszewicką? Traktat ryski

Polska wygrała tę wojnę na polu bitwy. Rozejm podpisano 12 października 1920 roku, a walki ustały 18 października. Rokowania pokojowe, rozpoczęte w sierpniu w Mińsku, od 21 września toczyły się w Rydze i tam 18 marca 1921 roku podpisano traktat ryski: zawarły go Polska, Rosja Sowiecka, działająca także w imieniu Białorusi Sowieckiej, oraz Ukraina Sowiecka.²⁷

Nowa granica przebiegała w pobliżu granicy rosyjskiej z czasów drugiego rozbioru z 1793 roku, daleko na wschód od linii Curzona: Internet Encyclopedia of Ukraine ocenia obszar, który Polska uzyskała na wschód od tej linii, na około 135 tysięcy km². Polska delegacja, jak pisze Centek, nie żądała więcej, bo nie chciała włączać rozległych obszarów, na których Polacy byliby mniejszością, i Mińsk pozostał po stronie sowieckiej. Traktat podzielił Ukraińców i Białorusinów między Polskę i republiki sowieckie.²⁸

Najwięcej stracili ukraińscy sojusznicy Polski. Delegacji Ukraińskiej Republiki Ludowej i Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej nie dopuszczono do rokowań, Polska zobowiązała się zaprzestać wspierania antysowieckich formacji, a armię Petlury internowano. Historycy widzą w traktacie koniec federacyjnych planów Piłsudskiego.²⁹

Rosja Sowiecka zobowiązała się zapłacić Polsce 30 milionów rubli w złocie i zwrócić dzieła sztuki, archiwa i biblioteki wywiezione z ziem polskich od 1772 roku. Z tych postanowień, jak podaje Europejska Sieć Pamięć i Solidarność, choćby częściowo wykonano jedynie powrót obywateli polskich z Rosji Sowieckiej. Granica ryska przetrwała do 17 września 1939 roku, gdy Armia Czerwona napadła na wschodnią Polskę (zob. agresja ZSRR na Polskę).³⁰

Jeden spór pozostał otwarty. W październiku 1920 roku wojska generała Lucjana Żeligowskiego, upozorowawszy bunt za zgodą Piłsudskiego, zajęły Wilno, odbierając je Litwie. W lutym 1922 roku wybrany tam Sejm przegłosował wcielenie tego obszaru, ogłoszonego przez Żeligowskiego Litwą Środkową, do Polski; litewska encyklopedia narodowa widzi w tym źródło konfliktu polsko-litewskiego.³¹

„Cud nad Wisłą” i pamięć o 1920 roku

W Polsce zwycięstwo pod Warszawą nazywa się „Cudem nad Wisłą”. Rozstrzygające dni przypadły na święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, 15 sierpnia, gdy Polacy modlili się w kościołach za stolicę. Brytyjski historyk Norman Davies, autor wydanej w 1972 roku historii tej wojny „Orzeł biały, czerwona gwiazda”, stawia sprawę jasno: nie był to cud, lecz zacięta bitwa, wygrana dzięki umiejętnościom i determinacji obrońców, ochotnikom i kontruderzeniu Piłsudskiego. Wrażenie robiło to także na cudzoziemcach: major Charles de Gaulle z francuskiej misji wojskowej zapisał w dzienniku wydanym w 1920 roku: „Nasi Polacy jak gdyby przypięli skrzydła”.³²

Znaczenie bitwy poza Polską to kwestia interpretacji. Lord D’Abernon, przewodniczący misji międzysojuszniczej, nazwał ją osiemnastą decydującą bitwą w dziejach świata, a opracowanie Sejmu podaje, że według historyków zwycięstwo uratowało Europę Zachodnią przed rewolucją komunistyczną. Davies dowodzi, że odsunęło ono nadzieje bolszewików na eksport rewolucji i skierowało ich ku budowie „socjalizmu w jednym kraju”. Wielka Encyklopedia Radziecka wyciągała wniosek odwrotny: porażka pod Warszawą nie oznaczała według niej przegrania wojny jako całości.³³

Zadwórze stało się miejscem pamięci narodowej. Przy mogiłach poległych usypano kurhan, a pobojowisko, dziś na Ukrainie, wciąż jest miejscem polskich uroczystości państwowych z udziałem przedstawicieli Polski i Ukrainy.³⁴

W czasach PRL wojnę pomniejszano; Davies wspomina podręczniki, które opisywały ją jako wojnę prowadzoną w interesie wielkich obszarników. Radzieckie encyklopedie przedstawiały ją jako polską agresję, a Mirosław Szumiło z IPN pisze, że rosyjska propaganda robi to nadal. Davies zauważa, że śmierć sowieckich jeńców z 1920 roku bywa przeciwstawiana zbrodni katyńskiej z 1940 roku, a w 2017 roku portal Rosyjskiego Towarzystwa Wojskowo-Historycznego zapowiadał wykład moskiewskiego historyka Giennadija Matwiejewa o „masowej śmierci sowieckich jeńców wojennych w polskich obozach koncentracyjnych”. Mimo to polscy i rosyjscy archiwiści podjęli w 2013 roku wspólną pracę nad dokumentacją jeniecką.³⁵

Linia Curzona, odrzucona przez obie strony w 1920 roku, powróciła podczas II wojny światowej. Związek Sowiecki zajął ziemie na wschód od niej w 1939 roku, a w 1945 roku alianci uznali ją, z drobnymi zmianami, za granicę polsko-sowiecką.³⁶

Bitwy wojny polsko-bolszewickiej

Poniżej, w porządku chronologicznym, nasze artykuły o bitwach tej wojny.

1. 1920
   Bitwa pod Zadwórzem, 1920Polska kontra Rosja Sowiecka

   Młodzi lwowscy ochotnicy stanęli na drodze jazdy Budionnego.

   
2. 1920
   Bitwa Warszawska 1920Polska kontra Rosja Sowiecka

   Jak Polska rozbiła nacierającą Armię Czerwoną u bram Warszawy w 1920 roku, Cud nad Wisłą.

   
3. 1920
   Bitwa pod Komarowem, 1920Polska kontra Rosja Sowiecka

   Polscy ułani złamali 1 Armię Konną Budionnego.

   
4. 1920
   Bitwa nad Niemnem, 1920II Rzeczpospolita kontra Rosja Sowiecka

   We wrześniu 1920 roku armie Piłsudskiego rozbiły nad Niemnem nowy front Tuchaczewskiego pod Grodnem i Lidą, biorąc dziesiątki tysięcy jeńców i kończąc wojnę.

   

Oś czasu wojny polsko-bolszewickiej

1. 1918
   11 listopada: w Warszawie Rada Regencyjna przekazuje Piłsudskiemu naczelne dowództwo wojsk polskich; 14 listopada przekazuje mu pełnię władzy, a armie niemieckie zaczynają opuszczać wschód.³⁷
2. 1919
   Styczeń: polska samoobrona i Armia Czerwona walczą o Wilno, które zajmują bolszewicy.³⁸
3. 1919
   Luty: walki obejmują cały front; w kwietniu Polacy zajmują Wilno.³⁹
4. 1920
   21 kwietnia: Polska i Ukraińska Republika Ludowa zawierają sojusz; 25 kwietnia ich armie ruszają do ofensywy na Ukrainie.⁴⁰
5. 1920
   7 maja: wojska polskie i ukraińskie wchodzą do Kijowa; opuszczają go 10 lub 13 czerwca (źródła się różnią).⁴¹
6. 1920
   4 lipca: na północ od Prypeci rusza ofensywa Tuchaczewskiego.⁴²
7. 1920
   Koniec lipca: bolszewicy tworzą Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski, który osiada w Białymstoku.⁴³
8. 1920
   13 do 25 sierpnia: Bitwa Warszawska; 16 sierpnia rusza uderzenie znad Wieprza.⁴⁴
9. 1920
   17 sierpnia: bitwa pod Zadwórzem koło Lwowa.⁴⁵
10. 1920
    31 sierpnia: bitwa pod Komarowem koło Zamościa.⁴⁶
11. 1920
    20 do około 28 września: bitwa nad Niemnem; Grodno pada w nocy z 25 na 26 września.⁴⁷
12. 1920
    12 października: rozejm; walki ustają 18 października.⁴⁸
13. 1921
    18 marca: podpisanie traktatu ryskiego.⁴⁹
14. 1939
    17 września: agresja sowiecka na Polskę kończy istnienie granicy ryskiej.⁵⁰

Co czytać dalej

Bitwy tej wojny znajdziesz też w artykułach bitwy, które dały Polsce niepodległość, największe polskie bitwy, polskie zwycięstwa wbrew przewadze i największe szarże kawalerii. Szersze tło dają historia wojskowa Polski, biografia Józefa Piłsudskiego i najwięksi polscy wodzowie. Na koniec sprawdź się w quizie o polskich bitwach.