Kto wygrał bitwę pod Chocimiem w 1621 roku?
Rzeczpospolita Obojga Narodów i sprzymierzeni z nią Kozacy odnieśli obronne zwycięstwo pod Chocimiem nad Dniestrem jesienią 1621 roku, broniąc się ponad miesiąc przed ogromną inwazją osmańską dowodzoną przez sułtana Osmana II. Nieudana kampania tak upokorzyła młodego sułtana, że kosztowała go tron i życie.
Jesienią 1621 roku armia Rzeczypospolitej i Kozaków okopała się pod Chocimiem nad Dniestrem i przez ponad miesiąc odpierała ogromną inwazję osmańską, prowadzoną osobiście przez młodego sułtana Osmana II. Osmanowie nie zdołali jej przełamać, a nieudana kampania tak upokorzyła sułtana, że kosztowała go tron i życie, rzadki przypadek, gdy bitwa za granicą wywołała królobójstwo w kraju.1
Osmańska nawałnica
Rozzuchwalony zwycięstwem nad Polakami rok wcześniej i sprowokowany kozackimi wyprawami na wybrzeże Morza Czarnego, sułtan Osman II zebrał ogromną armię, znacznie ponad sto tysięcy ludzi, by najechać Rzeczpospolitą. Przeciw niej sędziwy hetman Jan Karol Chodkiewicz, zwycięzca spod Kircholmu, objął dowództwo nad znacznie mniejszymi siłami Rzeczypospolitej, wspartymi licznym wojskiem kozackim.2


Warowny obóz
Chodkiewicz zamierzał wydać Osmanom bitwę w otwartym polu, ale pozostali dowódcy odwiedli go od tego i wojsko stoczyło bitwę obronną z warownego obozu nad Dniestrem, w pobliżu zamku w Chocimiu. Przez ponad miesiąc Osmanowie rzucali szturm za szturmem na umocnienia, a obrońcy, przede wszystkim Kozacy, raz po raz ich odpierali. Sam Chodkiewicz zmarł podczas oblężenia, ale linia się utrzymała.3

Sułtan powstrzymany
W miarę jak jesień mijała, armia osmańska słabła od strat, chorób i nadchodzącego chłodu, niezdolna zdobyć obozu ani zagłodzić obrońców. Wobec nadciągającej zimy i wyczerpania wojsk Osman II zgodził się na pokój, który zasadniczo przywracał dawną granicę. Wielka inwazja nie osiągnęła niczego, a sułtan wrócił z pustymi rękami.4

Cena porażki
Upokorzenie okazało się zgubne dla Osmana II. Obwiniając janczarów i planując ich reformę, młody sułtan sprowokował bunt tych właśnie wojsk, które zamierzał okiełznać. W 1622 roku janczarzy zdetronizowali go i zamordowali, co było pierwszym królobójstwem w dziejach Imperium Osmańskiego. Chocim powstrzymał ekspansję osmańską na północy i zapisał się w polskiej pamięci jako jedno z chlubnych zwycięstw.5
Sahajdaczny i Kozacy
Zwycięstwo pod Chocimiem zawdzięczano w równym stopniu Kozakom, jak i wojsku polskiemu: według Internet Encyclopedia of Ukraine to oni ponieśli główny ciężar zaciekłych walk od 2 do 28 września i walnie przyczynili się do ocalenia wojsk polskich przed zagładą. Dziesiątki tysięcy Kozaków zaporoskich pod wodzą hetmana Piotra Konaszewicza-Sahajdacznego dotarły pod Chocim w przeddzień bitwy i rozbiły własny obóz obok polskiego. Sahajdaczny zmarł w następnym roku od ran odniesionych w bitwie. Po śmierci Chodkiewicza w obozie dowództwo objął Stanisław Lubomirski, który doprowadził obronę do zawarcia pokoju.6

Kto dowodził pod Chocimiem w 1621 roku?
Armią Rzeczypospolitej dowodził hetman wielki litewski Jan Karol Chodkiewicz, a jego zastępcą był Stanisław Lubomirski; w obozie przebywał też królewicz Władysław Waza, który miał łagodzić spory w dowództwie. Kozakami zaporoskimi dowodził Piotr Konaszewicz-Sahajdaczny, a armią osmańską osobiście sułtan Osman II. Po śmierci Chodkiewicza 24 września 1621 roku dowództwo objął Lubomirski.7
Według Muzeum Historii Polski wybór hetmana litewskiego był skutkiem klęski pod Cecorą w 1620 roku, po której Korona została bez własnych hetmanów: Stanisław Żółkiewski zginął, a Stanisław Koniecpolski dostał się do niewoli. Z tej samej relacji wynika, że przykuty do łóżka Chodkiewicz sam przekazał komendę Lubomirskiemu na krótko przed śmiercią. Drogę Chodkiewicza opisujemy też w zestawieniu największych polskich wodzów.8
Ilu żołnierzy walczyło pod Chocimiem?
Dokładne liczby nie są znane, a szacunki się różnią. Siły Rzeczypospolitej wraz z Kozakami ocenia się zwykle na około 60 000 do 70 000 ludzi, z czego mniej więcej połowę stanowili Kozacy. Armię osmańską z sojusznikami tatarskimi szacuje się na około 100 000 do 150 000.9
Po Cecorze sejm uchwalił wystawienie 60 000 żołnierzy, ale z powodu opóźnień w poborze podatków Rzeczpospolita zdołała zebrać tylko około połowy tej liczby. Internet Encyclopedia of Ukraine przypisuje Sahajdacznemu około 40 000 Kozaków, natomiast Muzeum Historii Polski podaje, że w przeddzień bitwy dotarło pod Chocim około 30 000 Kozaków. Ponad miesiąc obrony zapewnił Chocimowi miejsce wśród największych oblężeń w historii.10
Co ustalono w traktacie chocimskim?
Pokój uzgodniony 9 października 1621 roku nie dał żadnej ze stron nowych ziem. Obie strony zobowiązały się powstrzymywać najazdy na pogranicze, a Rzeczpospolita uznała zwierzchność osmańską nad Mołdawią. Armia osmańska zaczęła się wycofywać tego samego dnia, a pokój formalnie potwierdzono w 1623 roku dokumentem wystawionym przez młodszego brata Osmana, Murada IV.11
Sformułowania traktatu pozwalały obu dworom ogłosić sukces: według Muzeum Historii Polski upominki dla chana krymskiego, wymienione w wersji polskiej, w wersji osmańskiej figurowały jako trybut. Dla Osmana II wyprawa była porażką, która zwróciła go przeciw janczarom; to oni obalili go i zabili w maju 1622 roku. Według PAP oryginał dokumentu osmańskiego, długi na prawie pięć metrów, przechowuje Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie.12
Czy Chocim 1621 to ta sama bitwa co Chocim 1673?
Nie. W 1621 roku wojska Rzeczypospolitej i Kozacy przez ponad miesiąc bronili warownego obozu przed sułtanem. 11 listopada 1673 roku hetman Jan Sobieski postąpił odwrotnie: o świcie szturmem zdobył okopany obóz osmański Husajna Paszy i rozbił jego armię. To zwycięstwo pomogło mu w następnym roku zdobyć koronę.13
Według Muzeum Historii Polski w 1673 roku Turcy stali w miejscu, gdzie w 1621 roku znajdował się obóz polski, armia turecka liczyła około 25 000 do 30 000 ludzi, a wojska Sobieskiego około 30 000, znacznie mniej niż w 1621 roku. Przeczytaj pełną historię bitwy pod Chocimiem w 1673 roku albo zobacz, jak husaria walczyła w obu bitwach, w zestawieniu najsłynniejszych bitew husarii.14






